Cesar Millan, ja of nee?

Opper een paar mogelijkheden, zodat je tot een mogelijke diagnose kan komen, ipv het zo te laten verzanden , dan kom je misschien tot een oplossing...

Gaan we weer, nee toch

DJ, ik snap het, helemaal nu ik je verhaal hoor, knap hoor!!! En idd de beste stuurlui staan aan wal. Een daadwerkelijk advies, op grond van een goede anamnese (dat kan grotendeels volgens mij zonder de hond te zien, bij baasjes die zonder blinde vlek naar hun hond kunnen kijken) zou fijn zijn! Maar het risico dat 't advies dan niet werkt is misschien te groot , ik hou nu ook weer op

Het komt op mij over alsof je je eigen maatstaf van gedrag aan mij wil opleggen. Ik neem aan dat je dit ook met de honden probeert te doen waar je mee werkt. Je ziet ook dat het in dit geval niet echt lukt neem ik aan, en dan zijn wij nog wel wezens van dezelfde soort.
Kai
Mooie bijdrage, duidelijk en respectvol! Weet trouwens ook niet of ik dan vaak voor biefstuk zou kiezen , feit is wel dat onze Moos  na tig keer weggeduwd te zijn bij de salontafel nu niet meer met zijn snuit er boven hangt, gelukkig!
Ik denk dat jij hier ook heel makkelijk voorbij stapt aan het idee dat honden misschien ook wel heel goed onze manier van communiceren kunnen snappen. Als dat namelijk niet zo was dan zou er absoluut nooit zo'n enorm sterke band kunnen zijn tussen honden en mensen. Als dat zo was dan kun je er wel van uit gaan dat de evolutie voor honden heel anders gelopen zou zijn.
Bassie
Als dat zo is Bassie, mag ik er van uitgaan dat ze ook in staat zijn bepaald manipuleren te snappen. Eerlijk communiceren spreekt me dan ook veel meer aan. Ik neem geen snoepjes mee als hij los mag lopen, komt hij niet, dan ga ik weg, dan komt hij toch. Ik ben duidelijk en eerlijk te zijn naar onze hond, hoe onduidelijk het voor hem ook mag lijken. Ik spreek geen honds, maar dat doen we geen van allen toch? Het is voor sommigen al moeilijk genoeg een ander mens te overtuigen van zijn of haar visie, laat staan de hond

Dan verwacht ik meer vragen dan oordelen . Het houdt de discussie wel pittig, daarentegen...

Wie weet is hij een moderator . In dat geval veel respect

Dat neemt niet weg dat ik Kai zijn visie goed vind, toch? De eerste weken moest ik het zonder adviezen van dit forum doen, heb veel bijgeleerd .
Tav de eerste opmerking, je geeft aan dat honden onze manier van communiceren snappen...
Inmiddels probeer  ik zo eerlijk mogelijk te communiceren en zoveel mogelijk 'honds' , behalve natuurlijk wanneer er sprake is van gevaar, gelukkig onderkent onze pup gevaar steeds meer, en wordt steeds voorzichtiger in gevaarlijke situaties...

 

, Is een beetje soft, wel grappig, vind ik tenminste

mary, dat lijkt me idd erg verwarrend, dus ik denk dat je gelijk hebt.

Ik wil nog graag even uitleggen, waarom ik dit topic begonnen ben. We hebben namelijk een zoon met een autisme spectrum stoornis. Hij heeft daardoor moeite met het puppy-bijtgedrag om te gaan. In dat topic liet ik vallen dat ik CM een goede visie vond hebben. Ik wilde nl. dat mijn zoontje 'de baas' over Moos zou worden. Gezien het feit dat hij verschrikkelijk veel van hem houdt, zal hij daar nooit misbruik van maken! Het moderator-team greep in na enkele, mi neutrale opmerkingen.  heeft iemand tips?

Nou Liz, mijn man en ik werken ook beide vrijwel fulltime. Ik s'nachts, blijf dan wat langer op. Met zijn vijven proberen we onze hond te integreren in onze roedel. Inmiddels durven we Moos steeds meer vrij te laten gaan. In eerste instantie meteen aan de riem als we naar buiten gaan, hij lijkt nu te snappen dat hij wel op de oprit moet blijven, gelukkig! En zo lijnen we hem steeds minder aan,.
Een vriendin vertelde dat ze haar hond, in centrum Amsterdam, nooit hoefde aan te lijnen. Dat is en was mijn doel...

Ik snap niet echt wat er mis zou zijn met dit programma . Het thema zwerfhonden wordt zo groots onder de aandacht gebracht, helaas het is de tijd van multimedia... Daarnaast,  welke fokker kijkt niet wie hij wel of niet een hond mee geeft? En selecteert welke hond naar wie gaat, toch?

Volgens Cesar Millan heeft een hond een krachtige roedelleider met kalme, assertieve energie nodig om gezond en evenwichtig te blijven. Het leiderschap van de roedel blijkt in afnemende volgorde van prioriteit uit het: zorgen voor voldoende lichaamsbeweging corrigeren van gedrag tonen van genegenheid Helemaal in Amerika wordt daar vaak aan voorbij gegaan, vandaar dat hij soms een loopband gebruikt voor honden

Lindsey, helemaal eens!!! Zou voor de meeste amerikanen ook niet slecht zijn, meer beweging.

Wanneer ik onderstaande artikelen lees over respectievelijk de ' voor- ouders' van onze honden en die van ons zelf, snap ik weer waarom ik zoveel menselijke agressie en onverdraagzaamheid om me heen zie...
Laten we van de honden leren, ipv hen onze wil op te leggen  


De Aap in ons gaat De Waal nog grondiger dan voorheen in op de gelijkenissen tussen primaten en mensen. Dat leidt tot ontroerende, grappige en soms gruwelijke anekdotes over onze naaste familieleden. De aap in ons is vooral belangrijk omdat Frans de Waal het gedrag van de primaten en hun maatschappij vertaalt naar de moraliteit van de mens. De verworvenheden van onze menselijke cultuur zoals rechtvaardigheid, eerlijk delen en democratisch beslissen, blijken in allerlei opzichten al bij primaten aanwezig te zijn. Chimpansees hebben een maatschappij gebaseerd op altruïsme en empathie, maar ook op oorlog, moord en xenofobie. De Bonobo’s, de hippies onder de apen, hebben een hiërarchische maatschappij waar verzoening en het vermijden van conflicten een grote rol speelt. De menselijke cultuur lijkt met beide mensapenculturen veel gemeen te hebben en dat verklaart voor een belangrijk deel ons gedrag, zoals de angst om achtergesteld te worden, de behoefte aan een rechtvaardige behandeling en de neiging om zo af en toe onze leiders te onttronen. De Waal is tegenwoordig veel uitgesprokener dan voorheen. Hij verwerpt het sociale darwinisme van Thatcher en Reagan op evolutionaire, morele gronden en bespreekt macht(smisbruik), xenofobie en zinloos geweld.

Wat is er met dominantie?
Christina Sondermann
Hebt u een hond die steevast voor u uit de deur uit sprint? Die het liefst breeduit op uw favoriete
plekje op de bank gaat liggen? Die soms alles doet, behalve wat u zegt? Kent u een hond die zijn voerbak
verdedigt of een die het soms niet zo goed met soortgenoten kan vinden? Vast wel. En ongetwijfeld hebt
u daarbij ook de volgende uitspraak gehoord:
"Die hond heeft een dominantieprobleem!"
Dominantie: als een schrikbeeld spookt dit woord in de hondenwereld rond. Daar hoort het beeld bij van
het Roedeldier Hond. Dit dier is hetzelfde als zijn voorvader, de wolf. Hij leeft in een strakke
hiërarchische structuur. Zijn belangrijkste doel is omhoogklimmen in de hiërarchie en vechten om de
dominante plaats. Dit doel heeft hij ook voortdurend voor ogen in de roedel die hij met ons tweebenigen
deelt.
Dit beeld is verankerd in veel opvoedingsmethoden. De hond luistert alleen als zijn plaats binnen de
roedel duidelijk is. De hond moet onder ons staan, willen wij met hem samen kunnen leven. De hond gaat
alleen probleemloos met mensen en soortgenoten om als hem duidelijk wordt gemaakt welke positie hij in
de roedel inneemt.
Dat op zijn plaats zetten binnen de rangorde wordt gezien als de oplossing voor vele hondenproblemen -
vaak zelfs als de standaardoplossing voor alle problemen. Deze dominantietheorie is eenvoudig te
begrijpen en voelt voor ons mensen van nature goed aan. Verbetering van problemen wordt vaak gezocht
in rituelen als: de hond als laatste door de deur laten gaan, de hond altijd pas na de maaltijd van zijn
mensen zijn eten geven, niet meer op de bank of op bed mogen slapen, zijn voerbak vaak wegpakken en
hem onderwerpen als hij zich opstandig lijkt te gedragen tegenover soortgenoten of mensen.
Resultaten uit nieuw onderzoek tonen echter, dat deze zienswijze geen enkele wetenschappelijke grond
heeft. Deze resultaten halen de aloude denkbeelden over de hond en de manier waarop hij samenleeft
met soortgenoten en met mensen onderuit. Maar hoe zit het dan met 'dominantie' en 'rangorde'?
Lees verder voor een spannende nieuwe kijk op wolven en honden en op de manier waarop wij onze omgang
met onze viervoetige huisgenoten kunnen bepalen. We beginnen door een blik te werpen op de gang van
zaken binnen de wolvenroedel.
Ouders in plaats van alfadieren
De structuur van de wolvenroedel wordt graag als model gebruikt voor het gedrag van onze honden -
vooral wanneer het om 'rangorde' en om 'dominantie' gaat.
Wat men tot nu toe dacht
U kent ongetwijfeld het verhaal van de dominante alfateef en alfareu, die samen de roedel aanvoeren.
Het leven binnen de roedel is hard. Plaatsen in de rangorde moeten voortdurend verdedigd worden
tegenover concurrenten in de eigen roedel. Met andere woorden: ieder in de roedel wil omhoog klimmen -
en wie iets wil betekenen, moet anderen continu zijn overwicht en dominantie tonen. Dit is - in
eenvoudige bewoordingen - het beeld dat wij mensen tot nu toe hadden van wat er in de wolvenroedel
gebeurt. En dat is het beeld dat wij als 'erfenis van de wolven' op onze honden projecteerden.
Dit beeld mogen wij echter gerust vergeten. Er schuilt namelijk een addertje onder het gras: de
waarnemingen waarop deze kennis gebaseerd is, werden verricht bij wolven die in gevangenschap
leefden: bij groepen die in krappe behuizingen waren gehuisvest, die vaak te maken hadden met
voedselschaarste en waarvan de leden door mensen bij elkaar gezet waren.
Dit zijn geen goede voorwaarden voor een vreedzame samenleving. Dat daarbij veel stress en agressie te
zien was, is dan ook niet verwonderlijk. Het is misschien moeilijk te geloven, maar bij roedels in het wild
is iets heel anders te zien.
Nieuw onderzoek geeft een heel ander beeld
De verspreiding van nieuwe kennis over de manier waarop wolven samenleven, hebben we vooral te danken
aan de Amerikaan David Mech. Tijdens jarenlang onderzoek, waarbij hij wolven in het wild observeerde,
nam hij opmerkelijke zaken waar.
In de natuur zijn wolvenroedels families, bestaande uit de wolvenouders en hun kinderen, vaak van
verschillende leeftijden. En zoals in een familie gaat het ook in een wolvenroedel toe: de wolf en wolvin
die de leiding hebben, zijn absoluut geen strenge gezagdragers, die hun rang ten opzichte van de
concurrenten verdedigen. Zij zijn zuiver liefhebbende en zorgzame ouders.
De wolven in de roedel leven erg vreedzaam samen. De jongen hebben de vrijheid die kleine kinderen
vaak genieten en hebben vele privileges: jonge wolven mogen wild spelen zonder terecht te worden
gewezen. Zij mogen naar de volwassenen toegaan en om voer bedelen. Deze accepteren dit en braken
soms zelfs voer uit als hen daarom gevraagd wordt. Overigens werd zelfs bij een slecht gehouden
wolvenroedel in gevangenschap waargenomen dat in tijden van voedselschaarste de oudere, meest
ervaren dieren voedsel voor hun nakomelingen uitbraakten. Zelfs volwassen nakomelingen worden in
noodgevallen nog door de wolvenouders verzorgd.
De ranghoogste zijn, heeft in de eerste plaats te maken met het zorgen voor het welzijn van de
roedelleden.
Correcties komen in de wolvenroedel uiterst zelden voor. Slechts bij uitzondering worden de jongen op
bepaalde grenzen gewezen. Als dit al voorkomt, gebeurt het zonder enig geweld en komt lichamelijk
contact nauwelijks voor. Als een correctie nodig is, bromt het ouderdier. Meestal is dit voldoende.
Werkt dit tegen alle verwachtingen in niet, dan opent de volwassen wolf zijn bek, legt hij die heel
zachtjes over de bek van zijn kind en drukt hij die zachtjes neer. Dit is volkomen pijnloos en vrij van
geweld en is de enige - en uiterst zelden voorkomende - manier waarop wolven hun nakomelingen
corrigeren.
Als een wolf zich aan een ander onderwerpt, doet hij dit geheel vrijwillig. Onderwerping wordt binnen de
wolvenroedel niet afgedwongen. Vrijwillige onderwerpingsgebaren bevorderen een vriendelijke omgang
met elkaar. Meestal wordt daarbij de bek van het andere dier afgelikt (wat overigens vaak samen
optreedt met het bedelen om voer en waarop door het andere dier wordt gereageerd met het uitbraken
van voer). Ook kan het dier zich op zijn zij of rug draaien, waardoor het andere dier aan de genitaliën of
de liesstreek kan snuffelen.
Al met al zijn wolven meesters in het oplossen van conflicten. Zij vermijden aanvaringen zoveel mogelijk.
Ernstige gevechten komen alleen bij hoge uitzondering voor. In de 13 jaar dat David Mech wolven op het
Canadese Ellesmere Island observeerde, heeft hij geen enkele strijd om de dominantie met andere
wolven waargenomen.
Overigens kan geen enkele wolvenleider zijn beschermelingen ergens toe dwingen. Samenwerking gebeurt
vrijwillig, "gehoorzaamheid" speelt in een wolvenroedel geen enkele rol. En wat betekent dit dan voor
onze omgang met onze honden? Het is onwaarschijnlijk en omstreden dat honden ons als mens in hun
rangorde betrekken (wij zijn namelijk mensen, geen honden!). Afgezien daarvan moeten wij bij ons
samenleven met onze honden het volgende in het achterhoofd houden.
· In de roedel bestaat geen heftig verdedigde en bevochten rangorde, maar een familiestructuur.
· De roedelleiders zijn de ouders en zij kenmerken zich door hun grote tolerantie, vriendelijkheid
en zorgzaamheid voor hun beschermelingen.
· Hun voornaamste taak is het hun roedel veiligheid te bieden en ervoor te zorgen dat de leden
goed gaat.
· De roedelleiders zijn waardige, soevereine heersers. Nooit zullen zij op een onberekenbare
manier geweld gebruiken. Nooit zullen zij een lid van de roedel bedreigen.
· Alleen bij hoge uitzondering komt het tot lijfelijke conflicten. Als een wolf een ander aanvalt,
gaat het meestal om leven en dood. (Overigens wordt de zogenaamde 'alfaworp' of het
'nekschudden' als correctiemiddel bij de opvoeding van honden door de hond als een aanval op
leven en dood gezien - met alle risico's op agressie uit noodweer door de hond van dien. Dan
hebben we het nog niet over het vertrouwen dat de hond verliest in deze schijnbaar totaal
onberekenbare mens). Onderwerpingsgebaren worden in de dagelijkse omgang met elkaar vrijwillig
getoond en nooit afgedwongen.
· "Gehoorzaamheid" speelt binnen wolvenroedels geen enkele rol.
Laten wij nog even terugdenken aan de hond die zijn voer verdedigt, die soortgenoten aanvalt of die
graag op de bank ligt. Gelooft u nog altijd dat deze hond 'dominant' of 'ranghoogste' is? En als hij soms
niet dat doet wat de baas of de vrouw vraagt - zou dit dan werkelijk betekenen, dat hij uw
'roedelleiderschap' niet erkent?
Laten we het dan eens vanaf de andere kant bekijken. Als wij ervan uitgaan dat we in een soort roedel
samenleven met onze hond: gedragen wij als hondenbezitter ons zoals een roedelleider moet zijn? Zijn
wij altijd zo rustig en soeverein en bieden wij de aan ons overgeleverde hond altijd de zorgzaamheid en
veiligheid die wij hem verschuldigd zijn?
Het lijkt mij dat wij van de wolven nog veel kunnen leren om betere leiders van onze gemengde familie te
worden!

Ik vind het jammer dat Kai zich terugtrekt uit het topic. Je kunt het met Kai eens zijn of niet, hij heeft, m.i. waardevolle bijdragen en communiceert op een respectvolle manier.  Ik vind het jammer dat sommige(n) die het niet eens zijn met hem, zich laten leiden door emoties en zich dan op weinig respectvolle wijze uiten... Terwijl ze anderen, die veel feller en nog minder ingang bieden , wel hun gang laat gaan op dit forum, tja, jammer... Schelden lijkt me niets bijdragen aan een verder mogelijk waardevolle discussie. Helaas hebben we dan blijkbaar niet allemaal de sociale vaardigheden die we wel zeggen toe te passen op onze honden . Hopelijk zegt dit niets over het verloop van dit topic, dat zou jammer zijn!

HGtrinus, idd de waanzin voorbij!

je hebt gelijk