Cesar Millan, ja of nee?

Bassie laten we het beschaafd houden! Ik heb je trouwens een vraag gesteld, zou je daar antwoord op willen geven, dat zou ik op prijs stellen.

Het ging mij om de vraag over het opvoeden van kinderen/ honden etccc.
Dat jij het druk hebt gekregen is fijn voor je, betwijfel of het ligt aan CM of aan de opvoedmethodes van de laatste jaren ... Je kan boos blijven reageren, daar heeft niemand wat aan, zeker niet de baasjes die je zou willen overhalen, dat mag ik hopen dan, een humanere opvoedmethode te hanteren. Onze hondjes zo goed en prettig mogelijk opvoeden daar staan we allemaal achter, dat weet ik zeker.

Nogmaals, ik ben absoluut niet voor fysieke straffen, hooguit om gevaar af te wenden. Ik kan niet geloven dat het huidige egoisme alleen ontstaat in situaties waarin er geen sprake is van veiligheid en goede begeleiding. Als dat zo is, is er werk aan de winkel... Ik heb zo vaak situaties om me heen gezien van niet corrigerende ouders ( en dan bedoel ik verbaal) met als gevolg kinderen die weten hoe en wat te doen om hun zin te krijgen, waarbij hun zin leidend is...
Vroeger hadden mensen/ouders geen tijd/ruimte om hun kinderen 'positief' op te voeden. Natuurlijk is het tegenwoordig in die zin beter. Maar waarom zijn kinderen uit die tijd socialer, welgemanierd?
Ik blijf dit doortrekken naar het opvoeden van honden, sorry

Petra, dat lijkt me een beetje te kort door de bocht. Zeker wanneer het opvoeden betreft. Keuzes worden vaak of meestal weer beinvloed door de dag van vandaag. Meestal kiezen mensen voor een visie, echter die verandert nog al eens naarmate de siutatie verandert, toch?
Ik zie om me heen ook voorbeelden van 'positieve opvoeding', echter dit kan door goedbedoelde manipulatie ook behoorlijk sturend en bepalend zijn. Hoezo vrijheid

Hoi Petra,
Ik heb respect voor je positieve ontwikkeling.
Ik bedoelde met kort door de bocht:Er bestaat in mijn optiek niet zoiets als 'te' positief. Je kiest bewust voor een opvoedstijl met of zonder fysieke en verbale correctie of het interesseert je gewoon niet en in dat geval spreek ik dan van 'te' weinig veilige bedding, ondersteuning en begeleiding.

Kiezen doe je bewust, dat snap ik, ik wil alleen benadrukken dat dat nog wel eens kan veranderen afhankelijk van de situatie, toch? Maar dat doe je ook lees ik, prima toch! De toon van vele 'positieve opvoeding' berichtjes vind ik alleen zo... Dat verbaast me dan weer...

Hoi Petra, Ik denk idd dat je als mens groeit in je bewustzijn, ik denk alleen dat je als kind hierin begeleid dient te worden, vaak wat strenger.Ik  denk namelijk niet dat sociaal gedrag in je wezen zit, maar aangeleerd moet worden. Sommige instincten zijn sterker dan sommige waarden of normen die aangeleerd moeten worden. En dan heb ik het helemaal niet over fysieke correcties...
Wat betreft de toon.. Het valt me op dat een aantal van de forummers die staan voor een  'positieve' opvoeding soms wat sterk uit de hoek komen itt de mensen die wat breder kijken (m.i.). Ik benadruk SOMMIGEN.
En zeker denk ik dat de huidige media een grote factor is in het huidige zijn, kijk wat wij aan het doen zijn ipv in contact staan met onze partner, kinderen, hondjes...

Ik ben dit topic gestart om de volgende reden:
Ik constateer ontwikkelingen in de huidige maatschappij waar ik niet blij mee ben, oa overdiagnostisering van van alles en nog wat...
We hebben sinds drie maanden een super lieve pup, Moos. Wel vind ik het belangrijk dat hij goed opgevoed wordt, mi geen last voor zijn omgeving. Wanneer ik hem vrij laat lopen, verwacht ik ook verantwoord gedrag van anderen. Als Moos wordt aangevallen door een hond met een angst-agressie probleem, heb ik daar geen boodschap aan, dan dient die hond aangelijnd te zijn. Helemaal als het baasje zegt dat de hond enkel pups aanvalt, omdat ze bang is voor volwassen honden,duh...
Ik gun mijn pup geen negatieve ervaringen, zoals deze. Mijn mening is dat veel misstanden zo plaats vinden, ja maar mijn kind, pup etc. heeft een stoornis...

Helemaal mee eens! En idd goed van de moderators het topic open te laten staan!

Inderdaad Cindy, werk zelf in de zorg/ psychiatrie. Het is gemakkelijk vanaf de zijlijn hierover te oordelen, tot je er zelf mee te maken krijgt. Voor elke keuze valt wat te zeggen, maar heeft natuurlijk ook nadelen. En , we staan idd minder ver van de hond/ aap, you name, af dan we zelf hopen

Hoi Uma, volgens mij heb je helemaal gelijk. Je hebt wat geciteerd waar mijn naam onder staat, dit stukje is zeker niet van mij, moest het even zeggen.

Dankje!

Hoi Liz,
Vraag me dan wel af waarom CM niet mag leren van zijn ervaringen, waarom dat een gevolg zou zijn van zijn eventuele dalende commerciele waarde, dat is meer een invulling van tegenstanders denk ik. Immers Bassie heeft ook zijn visie aangepast bijvoorbeeld.
Wat betreft dr. Spock, denk ik dat je niet zijn theorie en zijn vaderschap kan koppelen. Ik heb de beste leraren gehad, die er thuis een potje van maakten! Het een zegt niets over het ander, het een sluit het ander ook niet uit, denk ik...

Bassie, die opmerking siert je niet, toch een spatje envy

Respect voor de mensen hier die moeilijkheden met hun hond hebben gehad, idd de beste stuurlui staan aan wal.  Ik neem aan dat iedereen een lief, gehoorzaam beestje wil hebben. Er zijn alleen factoren waardoor dit niet het geval is. En dat ligt dan niet altijd aan het baasje.
Nog even voor Liz, ik ben van mening dat wat mensen vinden en of mensen in staat zijn zo te handelen, toch twee verschillende dingen zijn. Dat zie ik genoeg om me heen. Ik denk dat onze samenleving er anders uit zou zien, wanneer mensen zouden uitvoeren wat ze vinden, hoe ze zelf zouden willen worden benaderd. Niet alles is zwart wit, er zijn mensen die het goed willen doen, maar er eenvoudigweg niet tot toe in staat zijn.

Bassie, ik ben je reacties beu, wanneer je denkt iets positiefs bij te dragen, dan gaat het zo niet lukken. Denk inmiddels dat dat ook je doel niet is. Ik vraag me dan af wat je doel is hier op het forum? Wil je dat honden beter behandeld worden? Dan kun je beter wat vriendelijker en toegankelijker zijn. Wil je je gelijk halen, wat dat dan ook mag zijn, dan kun je ook met betere argumenten komen, ipv met veronderstellingen... Ik vraag me dus af wat je bedoelingen zijn, bevestiging van je visie of overtuiging van diegenen die een, in jouw ogen, verkeerde visie hebben?

Nou Liz,ik wil dit topic positief houden! Ik probeer altijd kritisch naar me zelf te kijken, en hoop daarvan te leren! Daarom kijk ik ook kritisch naar degene of hetgene waar ik denk in te geloven, daar leer je van.
Ik heb vandaag weer iets geleerd. Iemand die zeer invoelend is, biologie heefd gestudeerd (niet dat dat er iets toe doet, maar toont wel de interesse) en toch een van haar honden de 'electrische shock' halsband om heeft gedaan, de hond was te dom, snapte het anders niet. En, geloof me, ze heeft veel tijd gestoken in alternatieven, haar eer te na! Het alternatief was dat de hondjes niet los konden lopen, dat is toch niet wat je wil! Ik geniet enorm wanneer Moos lekker los kan lopen, af en toe op zijn kop krijgt (gecorrigeerd wordt, soms flink door een andere hond, prima) Hij kan er alleen maar van leren.

Ik snap dat vele hondenbaasjes zeer gepassioneerd zijn, het verbaast me dat er zoveel onmin bestaat! Het leukste vond ik toen we Moos kregen, de band met alle andere baasjes! Met alle leuke en minder leuke kanten van de verschillende honden. Laten we elkaars tips waarderen, wie weet immers wat echt werkt, en waarom? Niemand heeft de waarheid in pacht, zelfs onderzoeken niet, immers ze kunnen niet in de geest van honden kijken, toch? We moeten het met elkaar rooien of niet. De ene geeft een tikje, de ander geeft een extra snoepje, prima toch? Ik heb maar een keer iemand zijn, in dit geval haar hond zien mishandelen, dit was een hulphond in opleiding die geschopt werd en uitgescholden. Dit is een uitzondering, hoe erg ook!

Nog een vraag, dat was eigenlijk mijn voornaamste vraag, namenlijk mede de reden dat ik dit topic ben gestart, hoe denken jullie over het 'roedeldenken'. Ik merk nog steeds dat Moos hier erg mee bezig is. Hij wil iedereen bij elkaar en thuis hebben, dit is moeilijk met twee werkenden en drie schoolgaande kinderen! Ik zou niet willen dat hij zich zo verantwoordelijk voelt, dat is dan weer mijn interpretatie

Ik ben benieuwd!!! En natuurlijk spreekt CM me aan betreffende zijn

visie (oeps), maar sta open voor andere...

He Bassie, positieve bijdrages, fijn! En leerzaam

Auteur: Regine Voort
Hondengoeroes - Dog Whisperer Cesar Millan
Wereldberoemd en controversieel
 
Na vorige keer ‘Natural Dogmanship’ behandeld te hebben is het nu tijd voor ‘The Dog Whisperer’, de canine variatie op The Horse Whisperer. Wie denkt aan goeroes in de hondenwereld kan niet om de kleurrijke persoon van Cesar Millan heen. Via zijn programma ‘The Dog Whisperer’ dat bijna dagelijks op National Geographic wordt uitgezonden kent eigenlijk elke hondenliefhebber hem. Ook wie geen hond heeft, want hij spreekt tot de verbeelding bij een groter publiek. Geeft u hondentraining, dan is er een gerede kans dat cursisten met vragen komen naar aanleiding van zijn programma. Verstandig om u er zelf een mening over te vormen (als u die niet al heeft), want over geen andere hondendeskundige bestaan zulke uitgesproken en uiteenlopende meningen.
 
Door Regine Voort
 
Over Cesar Millan wordt veel gezegd en geschreven. Voor dit artikel worden alle controversiële meningen en beweringen buiten beschouwingen gelaten. Het is uitsluitend gebaseerd op zijn televisieshows en op de eerste twee boeken die hij geschreven heeft (‘Cesar’s Way’, 2006, en ‘Be the Pack Leader’, 2008), waarin hij zijn methode uiteengezet heeft.
 
Millan positioneert zich niet als hondentrainer. Niet of een hond gehoorzaam is maar of hij een hondwaardig leven kan leiden is voor hem de insteek, en of baas en hond voldoende goed samen kunnen leven om het voor beide bevredigend te laten zijn. Meer de benadering van een hondengedragstherapeut dus, maar Millan gaat hier in verder dan het gedrag. Niet het gedrag maar de emotie van zowel mens als dier bepaalt het succes van de relatie tussen beide. Soms moet de hond veranderen (en dat gaat verder dan ander gedrag vertonen), altijd ook) de mens. En ook bij de mens gaat het verder dan ander gedrag vertonen.
 
Energie en beweging
Millan spreekt met zijn cliënten steeds in termen van ‘energie’. Dat kan veel of weinig energie zijn, goede of slechte. Het kan over de hond gaan maar ook over de baasjes. In eerste instantie vraag je je bij het zien van de programma’s wel eens af of we het hier over een soort New Age aanpak hebben, maar als je wat hij doet tegelijk bekijkt met wat hij zegt is het toch een stuk aardser.
 
Veel of weinig energie. Dat is duidelijk, en ook dat een hond met veel energie daar een uitlaatklep voor nodig heeft en dat het baasje de verantwoordelijkheid heeft om daarin te voorzien. Millan stelt als prioriteit nummer een voor een hond: voldoende beweging, bij voorkeur in de vorm van een door de baas geleide, sportieve wandeling (rennen, fietsen en rollerskaten kan ook). Een hond die echt tegemoet kan komen aan zijn natuurlijke behoefte aan beweging zal veel minder gauw ongewenst gedrag vertonen dan een gefrustreerde hond die zijn energie niet kwijt kan.
 
Discipline en leiderschap
De tweede basisbehoefte van de hond waarin de baas moet voorzien is: voortdurend stabiel en duidelijk leiderschap bieden. Hij noemt dit ‘calm assertive leadership’. Dat uit zich bij Millan in leiding nemen tijdens de wandeling (zoals de leidende wolf de jacht aanvoert) en in alle bekende dagelijkse dingen zoals de baas bepaalt wanneer de hond eet, gaat als eerste de deur uit, bepaalt of de hond wel of niet op de bank mag. In Millans visie moeten alle mensen boven de hond in de roedel staan, de baas creëert zo nodig de afgeleide autoriteit voor de menselijke roedelleden die dit zelf (nog) niet kunnen. Discipline betekent regels stellen en zorgen dat de hond deze naleeft, inclusief sancties als hij dit niet doet. Die regels zijn nodig om de roedel (lees: ook het gezin) naar behoren te laten functioneren. Cesar Millan hecht zeer veel waarde aan het belang van de roedel voor elke hond, ook als deze behalve de hond uitsluitend uit mensen bestaat, en ook aan het leiding geven aan de roedel . het is voor hem zo belangrijk dat dat hij zijn gehele tweede boek, Be the Pack Leader, hier aan wijdt.
Hij geeft in zijn boek (minder in de shows) opmerkelijk veel regels voor het uitoefenen van dominantie over de hond. Alsof je bij iedere hond een probleem moet voorkomen dat je bij een groot deel van de honden sowieso nooit zal krijgen. Kwaad kan het niet, maar of het altijd nodig is?
 
Correcties
Correcties horen bij het laten naleven van regels en bij het heropvoeden van een ontspoorde hond. Correcties die Cesar zelf doorgaans gebruikt, afhankelijk van de situatie en de hond, zijn een kort scherp ‘kss’ geluid, of een duw met de vingertoppen van de hand, een rukje aan de lijn, een schop(je) met de voet, of het op zijn zij duwen van de hond. Eén keer moet voldoende zijn, het moet de hond uit zijn foute gedrag halen.
Zowel in zijn boek als in zijn shows benadrukt Millan consequent dat correcties op een ‘calm assertive’ manier gegeven moeten worden: niet emotioneel, zeker niet gefrustreerd en al helemaal niet agressief. Als de baas een hond corrigeert dient dit een doel te dienen, het mag geen uiting van onmacht of frustratie zijn. Hier spreekt Millan de baasjes aan op hun eigen (‘goede’ of ‘slechte’) energie: als je onzeker of angstig bent of boos of gefrustreerd, ben je niet goed in staat de juiste boodschap aan de hond over te brengen. Je angst of frustratie zal door de hond opgepikt worden en zijn reactie (mee) bepalen. De hond zal je als zwak zien en geen leiding van je aannemen.
 
Hulpmiddelen
Millan schuwt het gebruik van hulpmiddelen niet, ook niet voor cliënten. Hoewel hij geen enkel hulpmiddel ‘in de ban’ doet waarschuwt hij in zijn boeken om ze niet te gebruiken als straf, als je jezelf niet in de hand hebt door bijvoorbeeld kwaadheid, of als je er niet voldoende ervaren mee bent. Ook wijst hij erop dat hulpmiddelen nooit een vervanging mogen zijn voor adequaat leiderschap. Maar evengoed laat hij baasjes soms nog hulpmiddelen gebruiken die alleen maar schadelijk kunnen zijn voor de hond in kwestie, zoals prikbanden bij een angstige hond. Daar zou hij wat mij betreft best een grens mogen trekken. De kans dat een baasje meer schade aanricht dan zonder dat hulpmiddel is reëel. Dit fenomeen is ook bekend uit de paardenwereld. Naarmate meer onervaren ruiters gebruik gingen maken van dwingende hulpmiddelen om hun paard onder controle te krijgen (in plaats van de tijd te nemen om een betere rijtechniek aan te leren) nam het aantal rug- en nekklachten en het aantal gedragsproblemen bij paarden toe. Sommige dingen kun je beter niet willen.
 
Affectie
De derde voorwaarde voor een goede baas-hond relatie is affectie, ofwel liefde. Nadrukkelijk de derde! In onze omgang met honden is dit doorgaans de voorwaarde waaraan in overvloede voldaan wordt. Millan wijst zijn klanten er op dat ze hun hond primair moeten zien als een dier, dan als hond, dan als ras en op de laatste plaats als individu. Dat bepaalt ook de behoeften van het dier in kwestie. Beweging en duidelijke regels zijn dan van een groter belang dan affectie. De tekortkomingen liggen bij de mens vaak in onvoldoende beweging en leiding geven aan de hond. Hij pleit voor het gepast en niet voortdurend tonen van affectie, liefst als de hond het op een of andere manier verdiend heeft. Dit geeft de affectie ook meer waarde. Zeker moet je geen affectie tonen op verkeerde momenten zodat ongewenst gedrag beloond wordt.
 
Zelf laat hij in alle afleveringen ruimschoots affectie voor zowel hond als mens zien, wat zijn acceptatie bij de baasjes ongetwijfeld ten goede komt. Als je je al zo kwetsbaar durft op te stellen dat je toegeeft dat je je hond niet kunt hanteren is het wel zo prettig als iemand je daar niet op veroordeelt en je ook niet alleen op je tekortkomingen aanspreekt.
 
Start
In het eerste gesprek observeert Millan de hond en hoe het gezin met de hond (en soms ook de gezinsleden met elkaar) omgaat. Hij bespreekt met hen wat hij ziet en laat hun vaak ook zien wat dit met de hond doet. Hij doet voor hoe ze ander gedrag van de hond kunnen krijgen.
Meestal start dan de therapie voor gezin en hond samen. In sommige gevallen concludeert hij dat therapie op dit moment niet haalbaar is, bij gebrek aan ervaring, kennis of overwicht van de gezinsleden. Het gaat dan om honden die door te weinig of verkeerde leiding ernstig ontspoord zijn, of mishandelde of anderszins getraumatiseerde honden. In die gevallen neemt hij de hond een tijdje op in zijn eigen Dog Psychology Centre. Met hulp van een grote roedel honden en met gebruik van een grote variëteit aan trainingsmethoden geeft hij hier de hond de nodige stabiliteit en feedback die het dier in staat stelt om zijn oorspronkelijke, normale hondengedrag te hervinden.
 
Hoewel het Engelse ‘rehabilitate’ eerder ‘resocialiseert’ dan rehabiliteert betekent heeft Millan ook veel afgeschreven agressieve honden van grote sterke en soms ook beruchte rassen zoals Pitbulls en Rottweilers tot stabiele hanteerbare (huis)honden weten te hervormen. Je kunt wel zeggen dat hij het nodige heeft bijgedragen aan het rehabiliteren van met name de krachtige en als agressief bekend staande rassen en kruisingen. ‘They’re not born that way’ is zijn adagium. Elke hond verdient een kans op leven, en euthanasie om gedragsredenen is wat hem betreft nagenoeg nooit nodig.
In de therapie die (eventueel na een verblijf van de hond in zijn centrum) volgt ligt de nadruk op het trainen van de baasjes in het bieden van beweging, leiderschap en discipline zoals hierboven omschreven.
 
‘I train people’
Zijn omgang met baasjes is indringender dan gewoonlijk in de gedragstherapie. Millan spreekt baasjes niet alleen aan op hun handelen richting de hond maar ook op hun eigen niet goede ‘energy’, die bijvoorbeeld door onzekerheid of frustratie bepaald wordt. De adviezen die zij krijgen, zoals ‘stel je voor hoe je het wilt hebben en ga er van uit dat het zo gaat’, zijn geworteld in een heel ander deel van de (humane) psychologie dan de meestal toegepaste gedragstherapie. Emotie is nadrukkelijk onderdeel van de doelstelling: een uitgebalanceerde, evenwichtige hond en een evenwichtig baasje die als een ‘calm assertive leader’ kan optreden. Deelnemers aan het programma ervaren vaak dat de invloed hiervan verder gaat dan alleen de relatie met hun hond. Dit laatste kan overigens ook voor de reguliere gedragsgeoriënteerde gedragstherapie opgaan. De opvoeding en bijsturing van een hond heeft aanmerkelijk meer overeenkomsten met het opvoeden en bijsturen van kinderen (of partners!) dan menigeen zich realiseert.
 
 
Praktische haalbaarheid
Er zijn maar weinig trainers of gedragstherapeuten die een stabiele roedel honden tot hun beschikking hebben om een ernstig ontspoorde hond op te nemen om te helpen resocialiseren. Daarin is Millan een uitzondering. Nog minder zullen er in de gelegenheid zijn om zoals Millan en zijn medewerkers dagelijks vijf tot acht(!) uur lichaamsbeweging aan zo’n roedel honden te geven zodat ze moe en tevreden zich optimaal van hun therapeutische kant kunnen laten zien. Veel andere principes die hij hanteert – het bewust maken van eigenaars van het belang van beweging, discipline en affectie, in die volgorde – zijn zonder meer toepasbaar en bij voldoende ervaring en scholing prima uitvoerbaar.
 
Voor het toepassen van Millans gedachtegoed over ‘energy’ in het bijzonder bij het humane deel van de roedel is andere kennis van humane psychologie nodig dan gewoonlijk in de opleiding tot hondentrainer geboden wordt. Millan baseert zich onder meer op NLP (neuro linguistisch programmeren), een toepassingsgerichte psychologie die onder meer gebruik maakt van visualisatietechnieken. Zonder achtergrondkennis proberen het concept van ‘energy’ te benutten bij cliënten zal vermoedelijk minder effectief zijn en mogelijk resulteren in vaagheden en, erger, ongeloofwaardigheid. Als je zelf niet precies weet wat je bedoelt kom je al gauw als zwever of als onecht over. Zonder het concept ‘energy’ zijn veel belangrijke elementen hiervan overigens nog steeds prima toe te passen, in het bijzonder lichaamstaal. Het is niet moeilijk om iemand te laten zien en ervaren hoe zijn stemming en verwachtingspatroon doorwerkt in zijn lichaamshouding en zijn gedrag.
 
Voor hondenbaasjes wordt de praktische toepasbaarheid vooral bepaald door de bereidheid om echt aan de drie voorwaarden te voldoen: veel beweging geven. ’s Ochtends minimaal een uur, na het werk minimaal een half uur (meer is beter), leiderschap 24/7 (dus ook als je murw uit je werk komt) en affectie (maar dan na er voor gewerkt te hebben en op het juiste moment). Millan ziet liever dat je een nieuwe pup de eerste veertien dagen niet aanhaalt, maar realiseert zich de onhaalbaarheid hiervan voor de meeste mensen.
Al met al vraagt het een veel verdergaand commitment van alle betrokkenen dan, zeg, het sec afleren van een ongewenste gedraging.
 
 
Voor wie toepasbaar
De drie randvoorwaarden voor een goed hondenleven zijn in principe voor iedereen toepasbaar, mens en hond. Niet dat het dan altijd succesvol zal zijn. Ook Millan onderkent dat sommige combinaties niet zullen werken. Hij relateert dit vooral aan energieniveau. Een energieke, krachtige hond met een onzekere, fysiek niet sterke baas is een recept voor ongelukken. Ook hij raadt mensen soms aan niet met de hond door te gaan. Dat hij dan de hond resocialiseert en er een nieuwe baas voor zoekt, en met het baasje een andere, beter passende hond uitzoekt is iets dat hier ook niet standaard tot de mogelijkheden van de gedragstherapeut behoort.
 
Risico’s
De belangrijkste risico’s in Millan’s methode zitten er in dat hij, meer dan hier gebruikelijk is, gebruik maakt van correcties, ook bij zeer krachtige en agressieve honden. Hij laat niet na om te waarschuwen, zowel in de shows als in de boeken, dat je dat als hondeneigenaar beslist nooit moet doen zonder de hulp van een echt ervaren gedragstherapeut of trainer die goed weet wat hij doet. Dat is geen overbodige luxe. Niemand zit te wachten op een toename van bijtincidenten die ontstaan door een trainingsmethode. En toch nemen mensen zijn voorbeeld over. Zoals die mevrouw hier in de buurt. Haar grote hond neemt een hoge houding aan tegen mijn hond. Mevrouw geeft haar hond geroutineerd een schopje achterlangs zoals Millan dat ook doet. Hond houdt echter hoge houding en gaat er bij grommen. Mevrouw begint boos tegen hem te mopperen ‘hoe haal je het in je hoofd’ en gaat over hem heen hangen (haar gezicht dicht bij zijn hoofd). Ik heb mijn eigen hond snel aan de situatie onttrokken voordat de andere hond, aan de lijn, zijn toenemende opwinding mogelijk op zijn baasje zou afreageren. Dat beoogt Cesar Millan natuurlijk niet maar mensen nemen gemakkelijk een deel van wat ze zien over, zeker in het geval van correcties, met alle mogelijke gevolgen van dien.
 
Als je met correcties a la Millan gaat werken zou je in het geval van een agressieve hond het gebruiken van een muilkorf zeker moeten overwegen, zelfs al zijn bij gebruik van een muilkorf ook wel weer kanttekeningen te plaatsen, maar safety first. Dat geldt evenzeer voor trainers en gedragstherapeuten zelf, want je wilt je klant niet door jouw voorbeeld uitdagen om het te snel ook zonder muilkorf te proberen.
 
Commerciële aspecten
Ik ben niet op de hoogte van eventuele commerciële uitingen van Millans werk in Nederland, anders dan de verkoop van zijn (Engelstalige) boeken, magazines en DVD’s. Een consult van hem in de USA zal best het nodige kosten (hij krijgt meer dan honderd aanvragen per dag) maar naast commerciële motieven lijkt de ambitie om de beste te zijn in het overdragen van kennis over honden tenminste een even sterke drijfveer bij Millan. En wat te zeggen van zijn drijfveer om honden een beter lot te bezorgen? Iemand die agressieve honden van Death Row redt en resocialiseert, en ijvert voor asiels die honden niet afmaken, verdient het krediet dat het hem om veel meer dan commercie te doen is.
 
Wetenschappelijke basis
‘I rehabilitate dogs. I train people’. Aangezien Millan ook gebruik maakt van technieken uit de humane psychologie moeten ook deze in de beschouwing betrokken worden.
Allereerst de hondenkennis. Het lijdt weinig twijfel dat Millan naast zijn levenslange intense praktijkervaring ook kennis heeft van de ontwikkelingen op hondentrainings- en gedragsgebied. Hij refereert in zijn boeken ook aan andere schrijvers. Zijn technieken zijn doorgaans actueel en hij past ze kundig toe. Zo is in een bijzonder ontroerende aflevering van zijn show te zien hoe hij een ernstig getraumatiseerde legerhond, een Labrador, desensitiseert met eindeloos geduld in combinatie met doortastendheid (daar gaat het vaak mis!) en creatief gebruik van positieve bekrachtiging en ontspanning (onder andere zwemmen).
Met zijn aandacht voor de emoties bij honden loopt Millan mee in een voorhoede waarin wetenschappers als Bekoff en De Waal zich ook bevinden met hun werk over emoties bij dieren.
 
Wolvenroedel
Waar het gaat om zijn referentiekader, de oorsprong van hondengedrag, leunt hij erg sterk op het model van de wolvenroedel. Van daaruit is zijn sterke accent op leiderschap maar vooral het dominant zijn over je hond te verklaren. Dat model is ondertussen aangevuld en deels achterhaald door nieuwe kennis die in Millans werkwijze niet terug te vinden is. Zo is bekend dat het roedelleiderschap meestal niet bevochten wordt omdat de roedelleider doorgaans de vader is en de roedel het gezin met hooguit wat familie.
Ook de inzichten van de Coppingers ten aanzien van hoe honden zichzelf socialiseerden richting mens zijn niet terug te vinden in Millans aanpak. Coppinger baseert zich vooral op de ‘village dogs’, de honden die in grote delen van de wereld rond de dorpen zwerven, geen baas hebben maar zich wel vaak bij mensen ophouden en gezien worden als behorende bij hun dorp. Deze honden hangen wel samen rond maar vormen geen roedels en gaan zelden of nooit samen op jacht. Leiderschap speelt veel minder een rol. Deze honden vormen een schakel tussen de wilde oerouder van de hond, de wolf, en onze huidige bonte verzameling hondenrassen. In die tussenschakel is het gedrag wel veranderd! De autonomie die veel zelfstandig werkende rassen zoals terriërs aan de dag leggen is hier wellicht op terug te voeren,. Dit is een passender verklaringsmodel voor hun gedrag dan de wolvenroedel. Het is dan ook de vraag of Millans model op dit type honden wel even goed past als op de honden van zijn jeugd en van zijn hart, zoals Rottweilers, Duitse Herdershonden en Pitbulls, rassen waar dominantie en rangorde een grotere rol spelen dan bij terriërs of gezelschapshonden. Een voorbeeld zag ik in een aflevering waarin Millan geruime tijd een Jack Russell Terriër liet zien die dwangmatig onder een stoel kroop en beet als je hem daar onder uit wilde halen. Het gedrag van Millan deed de hond wel ontwijken maar leek hem niet de beoogde berusting te geven. Daarna deed Millan overigens alsnog wat nodig was: de baasjes leren het ongewenste gedrag van de hond voor te zijn en de hond belonen voor ander, rustig, niet obsessief gedrag. Het eindresultaat was er dus evengoed, maar de aandacht voor dominantie leek niet van wezenlijke invloed omdat het in dit geval niet veel verband hield met het echte issue.
 
Al met al lijkt dit referentiekader van Millan het beste aan te sluiten bij hondentypen die leider-volger georiënteerd zijn zoals veel Rottweilers en herdershonden, en minder bij autonoom-zelfstandige hondentypen zoals poolhonden, terriërs of Basenji’s. Bij deze honden zal al die nadruk op dominantie en het tonen van leiderschap minder zoden aan de dijk zetten. (Als honden konden schouderophalen…) Overigens hebben deze honden natuurlijk wel even duidelijk huisregels en het consequent naleven hiervan nodig.
 
Humane psychologie
Via de begrippen positieve en negatieve energie communiceert Millan over de stemmingen en de verwachtingspatronen die mensen hebben in de omgang met hun hond. Hij hanteert de principes die we hier meestal kennen onder de term ‘positief denken’, in navolging van bekende auteurs van zelfhulpboeken zoals Wayne Dyer, Deepak Chopra en Allan en Barbara Pease. Uit de technieken-toolbox van NLP (Anthony Robbins) maakt hij vooral dankbaar gebruik van de techniek van visualisatie, wat er kortweg op neerkomt dat je je voorstelt hoe een situatie idealiter gaat verlopen en je dan je blijft voorhouden dat het zo zal gaan. Hoewel deze denkwijzen in de Verenigde Staten meer gemeengoed zijn dan hier, is er toch al veel bewijs (ook op neurologisch terrein) dat het visualiseren van wat je wilt bijdraagt aan je welbevinden, aan je mentale voorbereiding op een situatie en op het adequaat handelen in deze situatie. ‘ Mentale training’ op deze manier is al veel onderzocht en werkzaam bevonden. Bijkomend voordeel hiervan is dat je de hondenbaasjes iets opdraagt dat zij zelf kunnen doen, waarmee zij kleine successen kunnen behalen. Zo help je het gevoel van onmacht (en negatieve verwachting) doorbreken dat vaak bestaat bij baasjes op het moment dat ze als laatste redmiddel een trainer of therapeut inschakelen. Het verbetert ook de stemming (met positieve dingen bezig zijn maakt positief gestemd) en de sympathie voor de trainer: weer een factor die de kans dat je adviezen opgevolgd worden doet toenemen. Omdat deze denkwijze en de techniek van visualisatie op meer terreinen gebruikt kan worden rapporteren cliënten vaak dat het hun kijk op het leven veranderd heeft.
 
Of je er nu in ‘gelooft’ dat een dier je stemming kan aanvoelen of niet, onafhankelijk hiervan kan je de houding en het optreden van het baasje hiermee verbeteren en dit zal zeker van invloed zijn op het dier. Millan zegt bijvoorbeeld vaak: “Je moet het niet proberen, je moet het gewoon doen”. In een scala aan psychologische onderzoeken is al aangetoond dat mensen die met (realistisch) vertrouwen aan een taak beginnen, het er beter af brengen dan zij die aarzelend aan hetzelfde beginnen. Voor dit deel van ‘positieve en negatieve energie’ is er een goede onderbouwing in wetenschappelijk onderzoek te vinden. Al blijft wel oppassen met die ‘energie’ termen. In Nederland zal je daarmee al gauw of als goeroe of als zwever te boek komen te staan, afhankelijk van de vraag of het baasje in kwestie jou (in Cesars termen) als leider wenst te accepteren.
 
Wat betreft het veel aangevochten gebruik van correcties door Millan: de logica achter zijn aanpak van correcties (kort, emotieloos, tijdig en duidelijk genoeg opdat één correctie volstaat) is in lijn met onze kennis van mechanismen van beloning en gedrag.
 
Laten we niet vergeten dat we in de positieve training vooral het corrigeren in de ban gedaan hebben omdat het in de meeste gevallen zeer verkeerd, vanuit kwaadheid, frustratie en foute aannames wordt toegepast door hondeneigenaren (en ook wel door trainers). Verder zit er ook een element van afzetten tegen de oude, harde methodes in de nadrukkelijke ‘ban’ op correcties. Je leert een hond weliswaar geen goed gedrag aan door correcties, maar je kunt er, mits juist uitgevoerd, wel dreigende ontsporing mee corrigeren en je kunt het ook gebruiken om ongewenst gedrag af te leren. In alle gevallen: mits deskundig toegepast, want er is in het verleden zeker veel meer kwaad dan goed gedaan, ook door de meest goedwillende mensen. Corrigeren vraagt grote kundigheid om eerder besproken risico’s te vermijden.
 
Onderscheidend
Het meest opmerkelijke van Millans aanpak is dat het een holistische werkwijze is. Hij spreekt mens én hond aan op hun totale gedrag in de roedel. Er wordt niet één gedraging uitgepikt en ‘behandeld’. ‘Cesar’s way’ is een ‘way of life’. Hij gaat voor gelukkige, uitgebalanceerde honden en gelukkige, uitgebalanceerde baasjes. Emotie en tegemoet komen aan de natuurlijke behoeften van het dier, de hond, het ras en zijn naam (in die volgorde) staan voorop. Het drietal randvoorwaarden hiertoe, beweging, discipline en affectie, zijn een totaalpakket waaraan voldaan moet worden.
Met deze holistische benadering onderscheidt Millan zich binnen de wereld van trainers en opleiders, en hoewel zijn referentiekader en trainingstechnieken niet altijd vernieuwend te noemen zijn kun je zijn ‘totaalaanpak’ wel als onderscheidend en vernieuwend aanmerken.
 
 
 
Invalshoeken
In het vorige nummer zijn we gestart zijn met een serie over goeroes in de hondenwereld. Hierop ontvingen we een reactie van Greet Abbink, die in Nederland de werkwijze van Cesar Millan toepast. Haar bijdrage vindt u elders in dit blad. Regine Voort houdt de werkwijze van Millan tegen het licht volgens de invalshoeken die we vorige keer geschetst hebben:
hoe ziet de aanpak er uit, de praktische haalbaarheid, voor wie toepasbaar, risico’s bij toepassing, in lijn met of in tegenspraak met wetenschappelijke inzichten, commerciële aspecten, wat zijn de onderscheidende en vernieuwende aspecten.



















Nieuws & Agenda

Laatste Nieuws Agenda Tour Europa TV Serie Leader of the Pack
















Media

Media Bibliotheek
















Wie is online?

We hebben 26 gasten online










 1 15 2Email2ShareThis19  



By A Web Design



 Vind ik een helder, duidelijk verhaal, de moeite waard om te lezen

Klinkt waardevol Margje, goed dat je dat integreert in je cursussen!

Dast kan ik me voorstellen .
En nu even een leuke loslooproute uitgekozen! Straks met het gezin en Moos naar de drunense duinen, iemand ervaring . Beweging is immers het belangrijkste voor hond en mens  (volgens CM dan tenminste, sorry, kan het niet laten.

Herkenbaar!

Kai, mooie bijdrage! Vooral het communiceren- manipuleren stuk. En idd, een hond mag heel veel natuurlijk gedrag niet laten zien, daarom ben ik ook zo blij dat we een losloopplaats vlakbij hebben. Ik geniet ervan hem te zien, spelen, leren, uitdagen en daardoor soms zijn neus stoten... Ook leuk om te zien tijdens de cursus dat hij een van de weinige hondjes is die als een gek naar je toe komt rennen, terwijl er veel gelokt moeten worden met snoepjes. Dat is dan ook wel het enige wat hij goed doet , maar goed.

Hoi DJ, heb niet de oplossing helaas! Heb nog maar net mijn eerste hond, leef wel met je mee!!! Is er sprake van een traumatische start van Sophie, hebben raskenmerken ermee te maken?

Hoi Lisette, Heb zijn puppy boek, vond ik ook fijn om te lezen. Er spreekt respect uit, voor de pup! Het was alleen moeilijk te implementeren. Je zou de pup eigenlijk langer moeten negeren na thuiskomst. Peter en ik hebben wel vrijgenomen en dit zo lang mogelijk geprobeerd, maar toen de kinderen thuiskwamen, was het een happy welkom, helaas .

Hoi Mira, grof gezegd lijkt me dat er dan sprake is van afbreken en opbouwen, dat zal soms nodig zijn...Al zullen het daar veel het niet mee eens zijn. Let wel, ik heb het over hypothetische gevallen...

Hoi Mira en Kai, Gelukkig maar, gelukkig gaat de pubertijd over (heb drie menselijke pubers thuis ) Niets menselijks is de hond vreemd en andersom. Natuurlijk kies je voor veiligheid en wil je geen ruzie met andere hondenbaasjes, al denk ik wel eens dat mensen te schrikachtig zijn. zie wel eens baasjes die, m.i. te bang zijn, voor hun hondje in relatie tot andere honden. Gisteren nog in de Drunense duinen, we kwamen een oudere rottweiler tegen, Moos bleef uitdagen, rottweiler boos, prima. Daar leert Moos van, al is hij wel hardleers...