"
En dat het verveling is kan ik me ook niet echt voorstellen. Buiten heeft ze genoeg afleiden maar toch iets van de kinderen gevonden in de tuin en stukmaken/opeten. "
Mikey wilde ook heel graag alles wat niet van haar was. Wij hebben het zo gedaan:
Zoveel mogelijk met haar speeltjes spelen en uitdagen.
En als ze dan iets pakte wat niet van haar was, dan negeerden we dit compleet.
(Natuurlijk niet als het echt gevaarlijk of zo was, maar er was uit voorzorg niets gevaarlijks in de buurt).
En als zij dan bezig was met 'iets anders' dan ging ik zelf heel blij met haar speeltje spelen. Meestal kwam ze hier op af en speelden we heel blij even verder.
Als ze niet kwam, daagde ik haar net zo lang uit met het speeltje tot ze wel reageerde en in het uiterste geval even weglokken met iets lekkers. (Niet gelijk geven zodat ze beloond wordt, maar echt wegleiden zodat de beloning kwam voor het volgen.)
Als ze weer eens zoekend door de kamer liep en toevallig bij haar eigen speeltje kwam deed ik ook heel blij! En kreeg ze even aandacht. En dit zo vaak mogelijk!
En andersom, als ze even in een kussen van de bank beet zei ik helemaal niets of liep weg..
Liep ze mee weg, was ik weer blij tegen haar.
Ik zeg dit omdat (had ik ook namelijk!) je heel snel geneigd kun zijn om goed gedrag te negeren. Je hondje is lekker zelf bezig en je denkt oke, dat is lief, zegt 1x goed zo en gaat zelf lekker iets voor je zelf doen.
Maar als hij dan aan andermans speeltjes komt, is er ineens dubbel zoveel aandacht. Je loopt er naar toe, reageert. (positief of negatief maakt ook niet veel uit, want een reactie welke dan ook is al aandacht) misschien wordt het speeltje geruild, of leid je hem af... enz.
Het is misschien wat overdreven maar zijn speeltjes moeten eigenljik geweldig worden, en de rest niet boeiend.
Bij ons werkte deze aanpak goed. Het gaat niet zo snel, maar als het kwartje eenmaal begint te vallen dan komen ze echt met eigen speeltjes aanzetten voor aandacht.
Misschien heb je wat aan deze tip. Het is goed bedoelt.
Gr. Alexandra