Wat heb ik afgelopen dagen zitten huilen, wat zag ik tegen deze dag op...alweer een jaar geleden dat wij de ergste beslissing in ons leven tot nu toe hebben moeten maken. Zo onverwachts...zo hard voor je gevochten maar de pijn bleef. Dat mocht niet gebeuren, en ging bij ons door merg en been. Jij die altijd zo sterk was, bijna nooit piepte of een krimp van pijn gaf.
Een jaar voelt zo dubbel; ene kant voelt het zo kort en herbeleef je alles opnieuw...andere kant voelt het alweer zo lang. Want een jaar jou niet hebben kunnen voelen, knuffelen, je vrolijkheid zien...
Vannacht bijna niet kunnen slapen. Vanmiddag zijn we samen met jouw vriendinnetje Banjer naar je grafje gegaan. Had een mooie solar witte tulp voor je gekocht en roze rozen. Een mooi groot rood hart die mn tante speciaal jou gekocht had, staat ook zo mooi op je grafje. Wat werd ik weer rustig om daar zo bij je te zitten, alles weer wat mooier te maken en bloemtjes water te geven. Wat lig je er toch mooi bij. Zo gemis maar ook zo vredig om je op die manier nog dicht bij ons te hebben.
Daarna zijn we op het strand gaan liggen, ook weer dicht bij jou in de buurt. De plek waar jij het altijd het fijnst vond. Starend naar de zee sprongen de tranen in mijn ogen, onder mijn zonnebril vandaan. Jouw andere lieve baasje zag dat en zei; lieverd, ze is bij ons....voor altijd in ons hart en vanaf boven kijkt ze naar ons. Met deze lieve woorden hebben we met een glas Rose in ons handen naar de hemel geproost.
Uit de grond van mijn hart kan ik(we) zeggen; vergeten doen wij jou nooit...altijd blijf je ons allessie, ons bijzondere, stoere,vrolijke en boevige Sallie.
Wil eigenlijk nog zoveel zeggen, woorden schieten te kort.
Miss you!



3 doggies
Denk maar aan de mooie herinneringen van Salsa.








