Kwispel kwispel.......ik ben het Lola, ik kan het eigenlijk nog niet geloven, maar het schijnt echt zo te zijn dat IK nu de vraag maar raak hond van deze week ben. Zou het dan toch echt waar zijn? Mijn mens zegt dat er dan dingen aan mij gevraagd gaan worden ...aan mij Lola!! Ik die vier jaar lang in het asiel Myskow in Polen heb zitten wachten op mijn eigen mensen. Nooit wilde iemand mij hebben, niemand was geintresseerd. Lange lange dagen, maanden, jaren zat ik daar maar en moest zien te overleven. Vooral de winters waren zwaar en velen van mijn vriendjes hebben het niet gehaald, ik wel.Het was echt niet makkelijk, in het begin zaten wij daar met 90 honden en er was maar eten voor 30 honden, nouja wat je eten noemt, Regelmatig kwamen er ook mensen kijken, maar nooit kozen ze mij, grote zwarte honden zijn niet zo populair geloof ik.
Twee jaar geleden hadden wij het geluk dat er een lieve vrijwilligster, Goska heet ze, bij ons kwam werken. Zij maakte van ons foto s, ik vroeg me al af waarom, maar die stuurde zij toen naar een andere lieve vrouw en onze foto s kwamen op het internet te staan. Wat dat is weet ik niet precies, maar het betekende dat iemand mijn foto zag en mij toen wilde hebben.!!! Ik heb toen een lange reis gemaakt en ik was best wel bang.....ik wilde eerst eigenlijk helemaal niet in die transportbox en heb dat ook wel even duidelijk gemaakt en om me heen gesnapt. Eerst wilden ze me toen niet meenemen, maar gelukkig hebben ze doorgezet, door mij een muilkorf aan te doen. Samen met nog 20 anderen kwam ik naar Duitsland, waar ik meegenomen werd door 2 mensen , ik moest toen weer in een auto, best wel eng,het was ook al donker, maar ik stopte gewoon mijn gezicht in de jas van het ene mens, en ze praatte de hele weg geruststellend tegen mij, dat vond ik wel fijn. Toen we eindelijk uit de auto stapten gingen mijn mensen met mij een wandelingetje maken, maar toen wilden ze mij in een groot soort hol meenemen, een huis noemden ze dat. Nou dat wilde ik natuurlijk niet zeg.....maar ik moest wel want ik wilde ook niet alleen buiten blijven. Het viel daar wel mee, heb eerst maar even in het hol wat ze woonkamer noemen gepoept van de zenuwen, rust kon ik niet echt vinden die eerste nacht. Pas toen mijn mensen gingen slapen, ging ik ook slapen. De volgende dag ging het al veel beter, en sinds die tijd ben ik gaan beseffen dat ik nu een eigen thuis heb, met eigen mensen.
Ik...Lola heb nu mijn eigen mensen.....dat had ik nooit meer kunnen denken. Ze zijn erg blij met mij en ik met hen. Bijna elke dag zeggen ze nog dat ze zo met mij geboft hebben en ze niet snappen waarom niemand mij wilde hebben.
Zo nu weten jullie een beetje wat van mijn voorgeschiedenis en ik ben benieuwd of jullie verder nog vragen aan mij hebben. Mijn mens zal mij daarbij wel helpen 
likje en pootje van Lola



3 doggies







