Al wekenlang zit ik met een knoop in mijn maag. Lopen de tranen langs mijn wangen als ik er aan denk. En merk ik dat mijn chronische buikpijn nu op zijn top zit.
Mijn meisje, mijn trots, mijn stoere chihuahua! Zij heeft me zo ver gebracht. In de tijd dat ik het heel moeilijk had heb ik haar gekocht. Zij heeft mij overal doorheen gesleept en overal bovenop gebracht. Waar er niemand was om mij te steunen, had ik altijd mijn kleine meisje nog. Zij voelde mijn pijn en heeft zich daar aan aangepast. Geen moment was voor haar te veel. Zij is mijn heldin!
En nu, de laatste weken, zit ik toch enorm met haar in mijn maag. Ik ben natuurlijk begonnen met mijn eigen bedrijf. Dit heb ik onder andere gedaan om gewoon 24 uur per dag bij mijn honden te zijn. Zij zijn mijn leven, en daar is het allemaal mee begonnen. Maar daarvoor had ik al pijn in mijn buik.
Ik merkte dat ik Bailey er geen plezier mee deed als ik haar meenam in de auto. Hoe graag ze hier ook in zit als ze bijvoorbeeld bij mij op schoot mag. Alles heb ik geprobeerd. Mandje, kussen, tas, cabrio (transportbox waar dak van open kan) en zelfs bij mij op schoot tijdens het rijden. Maar ik deed haar geen plezier hier mee.
Om overdag thuis te zijn vond zij helemaal niet erg. En het zou ook niet de hele dag zijn, alleen tijdens het bezorgen. Zij heeft haar plekje gevonden en slaapt het liefst de hele dag. Maar als ik er ben dan springt ze wel de hele dag door en is ze lekker bezig.
Als ik Diesel niet had gehad, had ik waarschijnlijk dezelfde beslissing genomen. Dit omdat ik gewoon weet dat er een andere plek is waar zij een veel fijner leven zou kunnen hebben. Zij is namelijk tijdens haar pup periode grotendeels grootgebracht bij mijn ex. Ik was daar meer dan dat ik thuis was. Zij hebben ook een kleine hond wat haar enige vriendinnetje is. Zij is ook weg van mijn ex-schoonouders en zij op haar. Toen het ook over was tussen mijn ex en mij, vertelde zij mij nog vaak dat zij haar nog missen.
Toen zij hier kwamen tijdens mijn openingsfeest zag ik hoe blij bailey was om hen te zien. Ze was het echt nog niet vergeten en oo toen kon ik nog net mijn tranen binnen houden. Ik zat er namelijk al mee in mijn hoofd, en toen ik dit zag wist ik het eigenlijk al zeker.
Zij kan niet zo heel goed met Diesel samen. Dit omdat zij heel veel spanning heeft. In het begin ging dit heel goed, maar nu even minder. Dit proces zou nog maanden, misschien wel langer dan een jaar duren. Een proces wat ik zeker aan zou willen gaan als de rest van de omstandigheden perfect waren geweest. Maar ik weet dat zij daar meer uit haar leven kan halen dan dat zij hier kan. En ik wil haar dat niet ontnemen.
Maar wat hield me tegen. Toch het gevoel van falen. Ik wilde niet opgeven. En ik heb er dit weekend even heel goed over gepraat met mijn vriend. Alles kwam er uit, en je kon hier echt dweilen. Het doet gewoon zo pijn om dit te doen. Na een periode waarin ik enorm veel heb meegemaakt (alles wat ik niemand zou gunnen, zelfs mijn ergste vijand niet) was zij mijn kleine lichtje in de duisternis. Hoe kan ik dat nu opgeven. Maar ik weet dat dit gewoon het beste is. En mijn vriend wist dit ook zo te verwoorden, wat mij de kleine zekerheid gaf toen ik besloten had om mijn ex-schoonouders te mailen:
Ik vind het echt heel groot van je schat, echt waar. Het is echt pure liefde dat je haar boven jezelf stelt. Ik vind het echt heel knap van je.
En hij heeft gelijk. Ik verkies haar boven mezelf, en daarom moet ik dit doen. Ik moet haar niet bij me houden omdat ik zo veel om haar geef, maar ik moet haar het leven geven wat ze verdient. En ik kan haar altijd opzoeken, dus ze zal nooit uit mijn leven gaan.
Ik heb ze vanavond het mailtje gestuurd, en ik wacht nu op hun reactie.



3 doggies

! ik kan me de meeste van jou topics nog wel herinneren heb niet allemaal gereageerd maar wel gelezen, de liefde voor je hondjes straalt er altijd af. Wat moet dit een vreselijk moeilijke beslissing zijn!
Het zal een hele moeilijke periode worden. Geen klein meisje meer die me in de ochtend wakker maakt. Geen gekke buien meer ongeveer 8x per dag. Geen gescheld meer als ze der eigen wil doordreef. Alles zal ik missen, maar ik weet dat ik haar het meeste plezier hier mee zal doen.

















