... en wees maar zeker dat ik hem gevangen heb !!!
Hij heet Doby, is een zwart Labradorreutje van 8 weken, een zoontje van de papa die me zo leuk leek en zat plots zonder baasje.
Dat kwam Christine, de fokster van het eerste nestje waarvoor ik op de wachtlijst stond te weten en toen heeft ze me meteen verwittigd! Als dat niet lief is !!! Zo zie je maar hoe een mens zich kan vergissen in andere mensen...
Een 2de Caedlih is hij niet. Zeker niet.
Maar ik vind hem er niet minder leuk om.
Het liefst zou ik nog steeds mijn Caedlih terugkrijgen, ik mis haar nog ontzettend.
Maar nu dat kleine ding hier de boel op stelten zet, denk ik niet meer dat ik liever die 900 euro zou betalen voor een paar extra maand met haar, dan voor 10 jaar met een pup. Nu kan ik alleen maar denken dat ik ze het liefst alle 2 zou hebben: mijn oude doosje en dat jonge ding.
Wat ik al van jullie gehoord heb, namelijk dat een nieuwe hond de plaats van je oude hondje niet inneemt, maar er gewoon bijkomt, kan ik nu alleen maar beamen. Ook al ligt hij nu op haar plekjes, in mijn hoofd en hart zitten/liggen ze fijn naast elkaar, zonder dat de één dan ander uit de weg probeert te drummen.
Toen ik gisteravond in mijn bed lag (met een snurkende pup op het matje naast me), voelde ik me zo sterk verbonden met Caedlih. Iets wat ik sinds haar overlijden niet meer gevoeld heb. En iets wat me het gevoel heeft dat mijn Caedlih mijn beslissing en deze pup goedkeurt.
En zoals een paar lieve mensen me voorspelden: hij doet me zo vaak aan haar denken. Omdat hij sommige dingen exact hetzelde doet en andere met zijn eigen variatie.
En wat is dat fijn.



3 doggies

foto's 
























