Net weer met Nanu op wandel in de bossen van het Mullerthal. Er zijn hier heel wat rotspartijen, en ze vindt het heerlijk om hier overal rond te crossen.
Maar opeens kon ze geen weg meer op: ze had zich vastgelopen op een schuin aflopende rotsrichel. Ze had net genoeg plaats om met haar vier voeten dicht bij elkaar te blijven staan, maar kon niet verder naar beneden (loodrechte wanden) en had ook niet genoeg plaats om terug te draaien en weer omhoog te klimmen.
Ik moest haar dus van die rots zien te krijgen.
Het eerste deel kon ik opklimmen, maar de laatste 1.70m was loodrecht en ik kon dus niet meer hoger om haar eraf te tillen. Er zat niks anders op dan dat ze zich van de rots zou laten vallen en ik haar zou moeten opvangen.
Daar stonden we dus: Nanu wat trillend op haar poten op haar stukje rots, en ik eronder met m'n armen open. Ze was bang, maar ik bleef rustig staan. Als ze zou springen, zou ze me uit m'n evenwicht brengen en zou ik zelf naar beneden vallen.
Ze keek ze me aan en ik keek haar aan en toen liet ze zich heel voorzichtig van de rots glijden en kreeg ik 33 kilo hond in m'n armen! Woef! Ik had zelf maar net een plekje dan groot genoeg was om m'n voeten te zetten, maar ze bleef als bevroren in m'n armen liggen, en ik kon naar beneden schuifelen en een beetje later stonden we veilig weer op het pad!
Wat een intens moment! Maar wat voelde dat heerlijk: dat moment dat ze naar me keek en dan dat puur vertrouwen!
Ik gloei er nog een beetje van
M'n lieve, lieve hond!


Reageren
.


























