Mag het een kwartiertje eerder?

Ik heb dit waargebeurde stukje ook op het Briardforum geschreven. Toch wilde ik jullie dit niet onthouden. Het is op 4 augustus gebeurd, in mijn eigen wijk.

Vandaag liet ik Barca iets vroeger uit dan normaal en ik kwam een meneer tegen die langs de uitlaatroute van onze wijk stond, met zijn hondje.
,,Dag Mevrouw" zei een op leeftijd zijnde nette meneer tegen mij. Ik antwoordde ,,Dag Meneer" en wilde eigenlijk doorlopen. Barca begon met het hondje van die meneer te spelen en ik liet die twee maar even, vandaag was ik toch ruim op tijd. Meneer sprak verder ,,mooie langharig hond heeft u" Ik antwoordde netjes ,,vindt u dat echt? Dank u wel meneer". ,,Ja", zei deze meneer en hij vervolgde ,,vind het zo jammer dat ik nou net die ene hond niet zie, ik sta hier alle dagen op hem te wachten maar helaas, hij komt maar niet."

Barca hield het op dit punt voor gezien en is languit op het gras gaan liggen, nog wel aangelijnd. Het hondje van die meneer wilde niet spelen en qua gedrag leek het wel dat het hondje eigenlijk niet meer wist wat spelen was!?

Zijn antwoord wekte enigszins mijn interesse en daarom vroeg ik ,,op welke hond staat u dan te wachten?" Waarom hij zei ,,een prachtige langharige herder, die schijnt hier al een tijdje te wonen en iedereen heeft het erover, maar ik zie hem maar niet!" Licht lachend antwoordde ik ,,kijkt u eens naar beneden, daar ligt denk ik de langharige herdershond die u zo graag wilde zien. Hij schudde zijn hoofd en zei ,,nee mevrouw, uw hond bedoel ik niet al is het ook een mooie hond. Maar de hond die ik zoek is vele malen groter."

Ergens ging mij al iets dagen en ik wilde het zeker weten toen op dat moment een schat van een op leeftijd zijnde mevrouw naar buiten kwam. Zij riep zachtjes al wandelend naar die meneer ,,JaHaaaan, dat is 'm, kijk nouuuu. JoeHoe,...Jaaahhhaaannn". Ze was inmiddels pal tegenover hem gaan staan, in feite tussen ons in, en ze was druk bezig om al lief pratend, aan zijn kleding te sjorren. Alles moest volgens haar netjes zitten. Ik vond het een komisch maar ook bedenkelijk tafereel. Meneer vroeg aan de inmiddels erbij gekomen mevrouw. ,,Truus, wanneer komt die hond nou?" En Truus zei zacht ,,schat, die staat daar, kijk maar". Al wijzend naar een liggende Barca, die de hoop op een vier potig speelkameraadje al had opgegeven.

Mevrouw nam het gesprek over en vertelde ,,neemt u het mijn man maar niet kwalijk hoor, hij is vroeger altijd met honden in de weer geweest. Tis zijn vak geweest en dan blijft zoiets lang hangen."

Nu had ik enige zekerheid. Haar beschermende gedrag naar hem en zijn wachtende houding. Ik vermoedde dat deze meneer licht aan het dementeren is en misschien ook zijn hondje? Ik liet Barca opstaan en opeens lichtte die meneer zijn ogen omhoog en zei ,,Truus, kijk eens, daar staat ie. Wat een prachtbeest he!" De mevrouw lachtte en praatte met hem mee. Zij vond het ook een mooie hond. Ineens hoorde ik haar zeggen ,,Jan, ga je mee, straks vat je hier nog kou. Kom lieverd, dan gaan we gauw eten". Terwijl ze sprak klemde ze haar arm goed in die van haar Jan, en ze wilde hem al meenemen.

Ik vroeg nog ,,zal ik morgen weer langskomen?" Mevrouw vond dat goed en als het beslist niet teveel moeite was, dan het liefst een kwartiertje eerder? Jan liet vaak zijn eigen hondje uit in de hoop dat hij die ene hond zou tegenkomen, zo vertelde ze mij. Ik knikte en beloofde dat ik morgen wel een kwartiertje eerder met Barca, zou langskomen.

Vindt u het niet erg als hij uw hond dan niet meteen herkend? Vroeg ze voor de zekerheid nog aan mij. ,,Natuurlijk niet en voor mij is het een kleine moeite," antwoordde ik nog. Die meneer liep samen met die mevrouw naar hun huis. Hoelang zouden die twee nog samen lopen, zo vroeg ik mij af?

Morgen, morgen loop ik even langs die meneer en inmiddels staptten Barca en ik weer verder.

Ik hoorde nog ,,Dag mevrouw," ik draaide mij om en antwoordde ,,Dag meneer, tot morgen." En we zwaaide nog even naar elkaar!

Voor de goede orde, ik ga echt morgen weer naar die hondenuitlaatplaats. Een kwartiertje eerder.

Oh, Wilma wat een heerlijke belevenis

Geweldig!

Lieve groet, Ilja
High-five van *Sterre*

Hoi Wilma
Wat en mooi verhaal en wat lief van je dat je dat voor die meneer wil doen ik denk dat zijn vrouw hier heel blij mee is
groetjes joke en taat

Hey Wilma,

Ontroerd.
Echt heel erg lief van je. Dat zal die vrouw ook wel erg op prijs stellen.
Echt lief!

Hoi Wilma,

Ja zo'n man maak je er misschien wel heel blij mee. Lief dat je er speciaal een kwartiertje eerder voor gaat lopen...

Ik zelf maak dit ook bijna dagelijks mee. Bij ons in het dorp woont een geestelijk gehandicapte man. Hij staat bijna dagelijks op mijn wandelroute naar de paarden te kijken. Loopt daar wat zenuwachtig op en neer over de heg heen te kijken en de eerste keren dat ik hem zag, keek hij naar de grond. Echt verlegen... Nu zeg ik vaker goedendag tegen hem en vraag of dat het vandaag goed gaat met de paarden. Meestal krijg ik geen antwoord, maar lacht hij alleen maar en brabbelt hij wat en wijst hij naar de paarden! Zaterdag kwam hij ineens op mij aflopen en wees naar mij en gaf Flos een kusje..Morris kreeg een voorzichtig aaitje....en hij bleef daarna maar wijzen naar de paarden. Op een afstand stond zijn moeder te kijken en die kwam al aan fietsen of er iets was....Ik zei al tegen haar..."nee hoor, hij wou alleen de hond een kusje geven". Zijn moeder moest er wel een beetje om lachen. Hij had gewoon zo'n plezier van de paarden en ook nog dat ik met zijn moeder stond te praten. Op zo'n moment denk je ook weer, dat sommige mensen al gelukkig zijn om iets heel kleins. Ik vond het ook heel typisch dat Morris zo rustig bleef naar hem. Vaak denkt hij "joepie aandacht....misschien mag ik spelen!!! Net of hij nu aanvoelde dat hij rustig moest blijven.... Na zaterdag heb ik hem niet meer gezien op de route. Ik ben benieuwd of hij de volgende keer weer naar Flos komt....Misschien dat hij nu mij en de honden begint te herkennen en dat hij nu ook niet meer verlegen is....

Groetjes Monique

Wat een mooi verhaal! Zo zie je maar hoeveel vreugde een hond kan brengen in het leven van iemand.

Groetjes,

Sandra

Heel herkenbaar. En wat zoekt die lieve vrouw naar dat sprankje vreugde voor haar dementerende man. Hartverwarmend!

Wat fijn, Wilma, dat je hen dat plezier gunt!