Zomaar een regenachtige dag met twee teckels

Buiten regent het dat het giet. Karel en Pepijn zijn zich daar zeer van bewust want de regen beukt tegen de ramen aan. Karel doet al een uur lang alsof hij slaapt, maar ik zie af en toe een oog open gaan en richting raam kijken en zie hem dan gewoon denken: "pleuresregen". Pepijn is al een kwartiertje aan het jengelen en ik weet dat ik ze zo toch echt mee naar buiten moet gaan nemen, want als ik dat niet doe voelen ze zich allebei ook niet te beroerd om hun plasje en poepje dan maar op mijn mooie witte kleed te deponeren.

Ik loop naar de gang en begin mijn regenlaarzen en jas aan te trekken. Pepijn is door het dolle heen, hem kan die regen niets boeien, en probeert zichzelf op te hangen aan zijn eigen tuig die aan de kapstok hangt. Wat dat betreft is dat kereltje het tegenovergestelde van zijn broer die nog steeds met dichte ogen, maar af en toe toch stiekem op een klein spleetje geopend, op de bank ligt weggekropen onder een wollen plaid. Eenmaal helemaal aangekleed zie ik dat Pepijn een nieuw soort wurgknoop heeft uitgevonden. Met een zielig en verward klinkend "hauwauwauw?" vraagt hij mij om hem uit zijn benarde positie in zijn eigen tuig te bevrijden.

Nadat ik Pepijn op een minder dodelijke manier in zijn tuig heb gehesen, ga ik op zoek naar Karel. Waar is die nu weer? Shit, die heeft zichzelf natuurlijk weer verstopt. Ah daar, helemaal in het achterste hoekje van bench. Ik roep hem met mijn allerliefste stemmetje: "Kaaaarel! Kom eens kijijijijken! Lekker wandelen!" Stom, had dat niet moeten zeggen. Nu kruipt hij nog verder naar achter en laat een soort "urgh" horen. Ik laat me dus maar op mijn knieën zakken en kruip zelf ook de bench in. Karel zit inmiddels met zijn reet naar me toe en verzet zich met alle macht. Stukje bij beetje en onder begeleiding van een hoop ge-"hmpf" en ander geprotesteer van Karel krijg ik hem dan toch de bench uit. Ik doe hem snel zijn tuig om en loop met hem de gang op waar Pepijn zoet zit te spelen met de batterijen die uit zijn net kapot gebeten veiligheidslampje zijn gevallen. Ik pak de batterijen af, bedenk me nog even dat ik ergens een nieuw pakje met lampjes heb liggen, maar meteen schieten ook alle andere vormen van ongein door mijn hoofd die ze nog kunnen uithalen terwijl ik die lampjes ga pakken dus ik laat het maar even zo.

Op weg naar beneden zijn ze zowaar braaf. Zelfs Karel loopt gewoon mee. Tot we bij het kleine trapje zijn dat we op moeten naar de deur. Pepijn draag ik altijd, want hij is bang voor trappen. Van die zogenaamd niet levende dingen zijn natuurlijk ook niet te vertrouwen. Karel loopt altijd zelf het trapje van een paar treden op. Maar nu niet. "Ieieieieieieieieieieuw! Ieieieieieieieieieieieieieuw!" Hij laat zich op de grond vallen alsof ik hem net helemaal lam heb geschopt. Ik loop dus maar naar beneden en pak hem op. Op hetzelfde moment gaat Pepijn compleet over de zeik, want er vliegt een plastic zak langs aan de andere kant van de deur. Al mijn buren weten ook weer dat we gaan wandelen. Fijn.

Buiten is Pepijn even vrolijk als altijd. Mensen moeten zelfs lachen om die blije gup aan dat lijntje terwijl de regen met pijpenstelen naar beneden komt. Karel loopt in elkaar gedoken en zachtjes jankend achter me aan. Hij is er volgens mij echt heilig van overtuigd dat teckeltjes van suiker gemaakt zijn. We lopen een rondje langs wat veldjes en Pepijn gebruikt die veldjes ook daadwerkelijk waar ze voor bedoeld zijn. Karel weigert om ook maar één poezelig voetje op het gras te zetten.

Ik kom bij een splitsing. Als ik naar links ga, gaan we naar huis. Als ik naar rechts ga, komen we langs nog een paar veldjes. Karel heeft nog steeds niets gedaan en dus besluit ik, ondank dat ik doorweekt ben, naar rechts te gaan. Althans, dat probeer ik. Het lijkt ineens of er aan één lijntje een betonblok van een paar honder kilo bevestigd zit. Ik kijk naar het einde van het lijntje: Karel. Karel staat met alle vier zijn poten wijd, zich schrap gezet tegen de stoeptegels en werpt me de meest giftige blik toe die ik ooit gezien heb. Tegelijkertijd produceert hij een soort oergeluid die het midden houdt tussen het gekrijs van een aangereden kat en het gebrul van een woest wild dier. De boodschap is duidelijk: Karel wilt niet naar rechts. Toch jammer, Pepijn en ik namelijk wel.

Ik til Karel op en zet hem op het rechterpad. Geen gezeik, gewoon lopen: HUP! Karel kijkt me aan alsof hij me op wilt vreten, maar bedenkt zich dan waarschijnlijk dat dat dan ook voorlopig zijn laatste maal zou zijn, want er is niemand anders die hem te eten geeft dan ik. Hij loopt in ieder geval weer mee.

Als we bij het laatste veldje op onze route zijn heeft Karel nog steeds niets gedaan, zelfs geen plas. Hij weet dondersgoed wat ik van hem wil, want hij kijkt me constant aan om te kijken wat voor effect het op mij heeft dat hij dat niet doet. Ik zeg: "toe maar, Kareltje" en Karel antwoordt met: "Ieieieieieieieieuw!" en een zwaar benauwde blik. Of ik wel zie hoe nat dat gras is. Ja, Karel, dat zie ik. Ik ga er dus maar zelf op staan. Pepijn volgt vrolijk en kijkt met zijn kenmerkende lijpe, blije blik naar me omhoog: "wa gaan we doen, vrouw? iets leuks, vrouw? Aaaah toe zeg nou, wa gaan we doen wa gaan we doen wa gaan we doeoeoeoeoen???" Karel blijft stug op de stoep staan. Blik op onweer en ineens lijkt hij de oplossing gevonden te hebben. Hij draait zich om en pist zo tegen de band een geparkeerde auto aan. Met een triomfantelijke blik kwispelt hij eens naar me en ik besef dat ik het vandaag niet ga winnen van hem. Even bedenk ik me nog dat hij dan wel geplast heeft, maar ik nog geen drol gezien heb. Nou ja, dat kan. Hij poept hoogstens 2 keer per dag.

Ik neem de heren mee naar huis en als ik ze eenmaal heb ontdaan van hun tuigjes en mijn eigen regenspullen heb weggehangen, ga ik nog even iets lekker voor ze pakken uit het berghok. Ik loop de kamer in en roep de meneertjes: "Kaaaarel! Peeeeeepijn! Kom eens kijken!" Mijn blije gup Pepijn komt meteen om de bank heen stuiven en staat als een dolle om me heen te springen. Maar waar is Karel? Ik loop om de bank heen en daar zit hij... een grote drol te draaien op mijn mooie witte vloerkleed.

Teckels... HOEZO EIGENWIJS?

Hahaha Leila.....
Wat een geweldig verhaal....
Je moet echt gaan schrijven.....

Wat heb je toch een heerlijke teckelmeneren....

Dankjewel Leila, voor dit sublieme, levensecht voor te stellen, lieve, eigenwijze, grappige (= understatement) en uiterst teckel-achtige verhaaltje.

Ik zit hier alleen (als enige mens dan) en moest zo lachen dat madame Promise even kwam kijken of het wel goed ging allemaal.

Jullie zijn !!!

HAHAHAHA!

Geweldig! Hoe jij over die twee eigenwijze meneren praat, echt super. Het is me een stel..

wat leuk , niet van het kleed , maar mijn teckels zijn precies het zelfde , nu het
zo regent,max wil wel naar buiten maar simon ,krijg ik ook niet mee en staat ook stok stijf als we
niet richting huis gaan ,en hij heeft er ook geen moeite mee om daarna zijn behoefte binnen tedoen

Ik heb ontzettend genoten van je verhaal, wat kan je leuk schrijven, en ik zie het helemaal voor me. Arme Karel, is een regen outfit niets voor hem?

Geweldig! Lig in een deuk!

Ik zit hier met een brede grijns je verhaal te lezen...
sorry hoor

Leila je maakt me heerlijk aan het lachen met je verhaal. Dank je wel.

Hoezo eigenwijs nee toch hoe kom je daarbij.
Zelf ga je ook niet in het gras je behoefte doen dus doet Karel dat ook niet.
Hahaha wat een heerlijk teckel stel heb je.

Hahaha! Helemaal fantastisch! Ik kan het me helemaal voorstellen! Ik heb het hele verhaal even voorgelezen aan mijn vriend, zelfs hij moest lachen!!
Die kleine Karel!

Dank jullie wel! Wat leuk dat ik jullie aan het lachen heb kunnen maken.

@ Caitlin: haha ik denk dat als ik daar mee aan kom zetten, hij zijn plan om me op te vreten nog eens gaat zitten overdenken.

Wat heb je dit geweldig geschreven!!

Dacht dat Boomer vandaag eigenwijs en vervelend was, maar nu ik dit lees valt zijn gedrag reuze mee



Succes met je eigenwijze maar o zo leuke teckel heertjes

Oooh nu ben je helemaal door de regen moeten gaan en kletsnat geworden om je wit tapijt te beschermen en draait Karel er alsnog een drol op . Hahaha, een stel die de naam teckel waardig zijn .

Hahah super einde

Leila ik vind ook dat je maar eens boeken moet gaan schrijven over Karel en Pepijn.
Ik koop je boeken......heerlijk om te lezen.

Ja echt die foto en het verhaal erbij dat is toch iets aparts.
Je moet schrijfster worden, je hebt het in je

Bedankt voor het hier delen, ik heb genoten en moest ook lachen.

Hilarisch! idd heerlik om te lezen!

Haha wat een verhaal geweldig alleen.jammer van die drol op je witte kleed

Ja kan mooi en leuk schrijven !!
Geweldig voor een blog of zo!!
Maar ik ken het verhaal, regen en DJ, da gaat ook niet samen. Sophietje daar en tegen maakt het helemaal niet uit.
DJ zet zich al schrap als hij door het kattenluik gezien heeft dat het regent. Bij de voordeur blijft hij staan, terwijl hij altijd als eerste de deur uit wilt. Maar met regen niet, en liever helemaal niet mee. Buiten gauw een plas om ons mee te trekken naar huis. Maar dan heeft hij pech, want ik wil gewoon dat ze alles doen, maar die drol..........nee, die kan ik vergeten bij DJ.
Maar gelukkig hebben wij een kattenluik en een heleboel dingen in de tuin waaronder hij kan zitten en niet nat wordt als hij toch nodig zijn drol wil draaien.


Even een off-topic vraag:
Heb je mijn mail eigenlijk wel gehad?

Haha, supergrappig!Wat een eigenwijze hondjes heb jij seg!
Ken echter geen teckels in mijn omgeving en heb ook echt geen idee hoe ze in het echt zijn.Maar jij schetst hier een beeld van 2 echte vedetten en maakt me wel nieuwsgierig naar dit ras!
Inderdaad, zou heel leuk zijn om er een boekje van te maken met iemand die leuk kan tekenen of zo

Wat een lieve reacties allemaal! Dank jullie wel! Vroeger schreef ik veel. De laatste tijd nauwelijks meer, maar de heren geven me zoveel stof om over te schrijven dat ik het soms niet kan laten haha.

De drol op het kleed was inderdaad jammer, maar gelukkig heeft Karel mooie droge, compacte drollen (eigenlijk een foto waard in het drollendocument haha) en kan ik ze heel makkelijk opruimen.

@ Angela: Ja, ik heb het ontvangen maar heb nog niets kunnen lezen en hem ook niet kunnen beantwoorden. Ik heb echt een hele gare computer die nauwelijk nog wat doet en op mijn telefoon kan ik niet inloggen op mijn mail. Ik zag dus op de computer dat ik hem had ontvangen, maar kon hem niet openen. Vrijdagavond ga ik, nadat ik aan het infuus heb gelegen in het ziekenhuis, naar mijn ouders en daar kan ik het uitprinten en doorlezen. Ben echt heel benieuwd!

Haha, die Karel
Ik moet zeggen dat mijn hooggehakte teckel bij lange na niet zo eigenwijs is als die kerel van jou
Als ik jullie avnonturen zo lees blijft het bij Misty (gelukkig) bij het uiterlijk en laat ze de teckelkuren achterwege.

Prachtig geschreven..., to be continued

haha Leila, geweldig verhaal, net of ik er zelf bij was.
ik hoop dat je nog veel van die verhalen met ons wil delen, want het is geweldig om te lezen.

Het eerste wat door mijn hoofd schoot was...toch maar niet aan de teckel Hahaha

Leila een blog van Karel en Pepijn

Mooi geschreven, echt waar, je leest het met een steeds grotere glimlach op je gezicht Kan mij die arme Karel al voorstellen, die sukkel En dan op het einde is hij toch zo lief om je een verassing te presenteren, haha

Gelukkig zijn niet alle teckels hetzelfde hè Leila.

Hahahaha!

Ik heb heel errug moeten lachen...hoop dat je dat niet errug vind, maar ik zag het helemaal voor me...heb het even doorgestuurd naar een vriendin die een kaninchen-teckel heeft

Bedankt voor de lieve complimentjes!

Hahaha tamara, wat gonnie al zegt, niet alle teckels zijn zo eigenwijs. Karel is een gevalletje apart en echt heel heel heel eigenwijs. Zelfs voor een teckel.

Pepijn is veel meegaander, maar hij heeft dan weer een vrij heftige puberteit. Momenteel is het hier dus een enorme chaos, maar hoop dat het over een jaar ieieietsje rustiger is.