Herder zijn geweldige honden maar helaas heb je er tijd en ruimte voor nodig.
Mijn ervaring met een duitse en belgische herder zijn geweldig, maar het gign echt niet zonder kleerscheuren.
Eerst moet je de pup leren van je te houden en op jou te kunnen vertrouwen, want dat is de basis van onvoorwaardelijke liefde voor zijn of haar vrouwtje.
Ten tweede, je moet heel goed op de hoogte zijn van de ras eigenschappen. Een herder volgt en apporteert graag, en is helemaal dol op flinke wandelingen, verschilledne keren per dag.
Ik zie jouw leeftijd en je eiosen wat je ouders aangaat... nu onze zoon had ook een herder en weet je wat gebeurde? De hond werd overdag naar "oma"gebracht. Wat ik ook deed, en hoe ik
het ook aanpakte, onze zoon was het baasje. Als hij binnenkwam, zat Spockie naast hem. Het was een pure twee-enheid. Maar er zijn toch wel 20 maanden overheen gegaan, voordat de pup, van puber naar volwassen, iets langer alleen kon thuis zijn. Herder, en hjodnen in het algemeen, houden er niet van om alleen in huis te zijn. Het zijn roedeldieren, en het lijkt wel of het top belangrijk voor hen is, dat de roedel compleet is.
Je zit nog op school, bent 14 jaar, heb heel wat studieuren voor de boeg... en waar blijft dan in hemelsnaam, die bewerkelijke herderpup? Zit die soms bij je op school naast je voeten, in het fietsenhok of, zoals mijn kids dat deden, en nog doen... bij je ouders.
Als dat laatste zo is, dan kan het absoluut niet zo zijn, dat je ouders geen alternatief zijn. In deze voor jou zelf, en de pup, afhankelijke situatie, moet je eigenlijk dankbaar zijn, dat je ouders je hierin willen steunen. Uiteindelijk, jouw leeftijd gezien, blijven ouders toch altijd verantwoordelijk, als een kind dat nog in huis woont en studeert, een puppie neemt.
Ik kan nu wel zegegn: als ik je moeder was... maar dat ben ik gelukkig niet, dus hoef ook geen ja of nee te zeggen.
Ik hoop van harte dat je iets met de informatie, die je tijdens alle forum reacties heb gekregen, kunt doen.
"
Reageren
