@ Corrie
Het was natuurlijk een grote nachtmerrie, die hele periode. De pup was een RR die wij met 5 maanden (pas) hadden opgehaald bij de (erkende en goede) fokker. Zij had een geamputeerde staart (knikstaart) en een wat moeilijke start gehad, maar was nu helemaal (door zowel hun DA als onze eigen DA) 'goedgekeurd'. Nadat ze ongeveer 10 dagen bij ons was, ging ze mank lopen (we dachten nog in eerste instantie dat ze wat ruw gespeeld had met onze Maltezer, wat overigens ontzettend goed ging die 2 samen); na een paar dagen toch maar naar de DA en aan de pijnstilling. Ging niet beter en weer 5 dagen later foto's laten maken, toen kwamen we in een treinversnelling ... uit de foto's bleek voor 95% OCD, toch maar die second opinion en daar werd het (middels o.a. contrastvloeistof foto's) bevestigd. En natuurlijk wilde die arts direct opereren (er werd zelfs al gezegd dat als het niet het gewenste resultaat zou hebben, ze over zouden gaan tot stamceltheraie), maar omdat niemand kon garanderen dat de pup weer helemaal 100% gezond zou worden en dus zou kunnen rennen en vliegen (wat zo kenmerkend voor een RR is) én omdat ze ontzettend veel pijn had (ondanks de maximale dosering pijnstilling) hebben wij gemeend te moeten beslissen om haar te laten inslapen. Een verschrikkelijke beslissing, want het liefste wilden we haar natuurlijk bij ons houden, maar dat zou alleen maar egoïstisch zijn (achteraf zei onze DA dat het de beste keuze was en zij dat voor haar hond ook zou hebben gedaan).
We zijn natuurlijk niet over 1 nacht ijs gegaan, hebben in die paar dagen tijd ontzettend veel info verzameld van medici, ervaringsdeskundigen, fokkers en natuurlijk 'onze' eigen fokker, die ons fantastich heeft bijgestaan. Nu, 3 maanden later, staan we nog steeds achter de beslissing, maar missen haar nog iedere dag ...