Loki hebben we laten castreren rond zijn 8e maand.
Wij hebben dat gedaan omdat we zeker niet met hem gaan fokken.
Daarnaast begon hij met het opzoeken van mijn dochtertjes om te gaan rijden.
Hij vond zijn wandeling een grote geur tocht waarbij hij vooral wilde vlaggen.
Zijn gedrag was en is zeer sociaal naar andere honden toe hij is wel wat dominant aangelegd maar schat tot op heden wel goed in op welke wijze hij andere honden kan benaderen.
Hij is wel een aantal keren weggegromd door andere honden maar dat doet hem niets en gaat hij gewoon verder, geen zin om te spelen dan niet.
Na zijn castratie heeft hij geen rijgedrag meer ten opzichte van mensen en heeft hij ook het vlaggen niet meer.
Zijn gedrag is nog immer zeer stabiel.
Het is moeilijk in te schatten hoe hij zou zijn als we hem niet hadden laten castreren.
Het is wel een feit dat een gezonde hond ongeveer twee keer per jaar de behoefte heeft om te paren.
En bij het het niet uitvoeren hiervan kan ik me voorstellen dat haantjes gedrag en frustratie bij het niet uitvoeren hiervan een hond parten kan spelen.
Daar heeft Loki dus geen last meer van. En terug kijkend kan ik zeggen dat ik nog steeds achter onze keuze sta.
Het lijkt wel alsof castratie een onderwerp non grata is op dit forum met allerlei gevoelsmatige en ogenschijnlijk pseudowetenschappelijke redenen als excuus.
Maar niet alle dierenartsen en honden scholen zijn koekenbakkers en ook daar kun je advies inwinnen.
De keuze blijft bij de eigenaar. En als ik om me heen kijk dan zie ik meer reuen met dominant en/of antisociaal gedrag die niet gecastreerd zijn dan andersom.
Natuurlijk is de opvoeding en consequent zijn de basis maar stel ook de vraag hoe fair is het als je hond wil paren en dit niet kan/mag? En wat doet dit met de gedrag van een volwassen of puber hond?








Veel honden blijken er toch rare dingen aan over te houden.
