" Ze is prachtig!
Op de eerte foto´s heeft ze wat weg van een labrador, door de hangende oren en korte vacht.
Maar op de andere foto´s lijkt ze net een groenendaler inderdaad, of border collie....maar wat maakt het uit, als ze maar gezond en lief is!
Mag ik vragen hoe je erbij komt om een hond helemaal uit USA te halen? Ik ben wel nieuwschierig...
"
Zeker mag dat!

Mijn vriend is Amerikaans, en zijn familie wilde al langere tijd graag een hondje. Ze wilden het liefst een pup, die daar volop in het asiel zitten, maar zagen er toch steeds vanaf vanwege hun wisselende werktijden. In principe was er altijd wel iemand thuis, maar het kwam ook wel eens voor dat er ineens een dagdeel niemand thuis was, dus ze waren wat terughoudend met het adopteren van een jonge pup.
Ik zou daar een halfjaar blijven en niet werken, alleen een taalcursus volgen, dus ik had volop tijd om met de hond bezig te zijn als zij er niet waren. Bovendien zou dit hun eerste hondje worden en ik ben er mee opgegroeid, dus dat vonden ze ook wel een fijn idee. We zijn toen een paar keer gaan kijken in het asiel en hebben Gin uitgekozen (die toen 5 maanden was)
En al snel bleek het toch heel anders te zijn dan ze hadden gedacht, mede doordat we midden in een hittegolf en droogte zaten. Het was daar gemiddeld zo'n 45 graden, dus echt even buiten dollen met het hondje kon alleen héél vroeg 's ochtends of héél laat 's avonds. Gin deed het gewoon helemaal niet goed in die hitte. Daarnaast waren er direct een bom aan medische kosten, omdat Gin vol zat met allerlei soorten parasieten. Die kosten hadden ze niet direct voorzien, hoewel ik ze er wel voor had gewaarschuwd. Bovenop alle entingen moesten er dus ook verschillende onderzoeken en medicijnen gefinancierd worden, wat ik toe heb 'voorgeschoten'. Daar bovenop ook nog dingen aangeschaft als een koeljasje e.d.
Al met al had ik er niet zo'n lekker gevoel bij om Gin daar bij mijn schoonouders 'achter te laten'. Dat voelde voor mij echt zo omdat ik toch degene was die naar iedere dag haar medicatie gaf, haar te eten gaf, met haar ging wandelen voor dag en douw, met haar naar de dierenarts ging etc. etc. Ginny was ook echt 'mijn hondje' geworden.
Ik heb toen met de dierenarts overlegd of het heel traumatisch zou zijn voor Ginny als ik haar mee zou nemen naar Nederland, en hij zei dat dat niet zou hoeven - maar dat ik wel streng moest zijn bij het selecteren van een vliegmaatschappij. Uiteindelijk vond ik er een waar Ginny mee mocht in de cabine, zodat ze de hele tijd bij mij kon blijven. Als er geen invaliden mee zoude vliegen mocht ik met Gin op de ruimste plek (de eis was dat de bench ergens vastgezet moest kunnen worden, al dan niet onder een stoel). Gelukkig was het een gigantisch vliegtuig, en is dat allemaal gelukt. We zijn ook veel eerder teruggevlogen da gepland, omdat ik dan de hele zomer nog zou hebben om haar aan alles te laten wennen, en niet dat ik ineens naar colleges moest enz.
Mijn moeder was gelukkig ook direct dolenthousiast (had ook met het hondje te doen in die hitte), die heeft direct het hele huis heringericht met mandjes, een fijne bench, speeltjes en noem maar op
Heb het dus nooit bewust gepland
Heel lang verhaal ook, haha