patricia (gast)
Ik was tot voor kort het trotse vrouwtje van een Australische herder reu 9.5 j en een Leonberger teef 8.5j.
Op 6 dec 2011 moest ik mijn prachtige reu Bizkit laten inslapen. Hij was drie weken ervoor beginnen manken aan rechtervoorpoot. Om verhaal kort te maken, het evolueerde tot op het punt dat hij ondraaglijke pijn had, kon niet meer buiten, geen eetlust. Zelfs een 'paardenmiddel'hielp niet. Bloedonderzoek wees op mogelijk tumoraal proces. Hem zo te zien afzien was vreselijk dus na lang twijfelen hebben we dan toch besloten om hem rustig te laten inslapen 
Gelukkig was er nog mijn andere hond Cuddles, mijn leonbergertje. Na 2 maanden is het verdriet en gemis nog zeer groot en we zochten nog volop een manier om dat afscheid een plaats te geven.
Maar gisterenavond 9/2 heeft het noodlot toegeslagen. Bij mijn thuiskomst s'avonds lag ze midden de living zonder beweging. Ze had 's middags overgegeven en wilde nu niets eten (zelf geen lievelingskoekje!) en ze wilde niet naar buiten gaan. Zo had ik haar nog nooit gezien.
Dierenkliniek gebeld en we mochten direct komen. Daar moesten we haar op de tafel leggen voor RX van haar buik. Ze bleef gewoon liggen zonder verdoving!
Aangezien haar toestand zo slecht was, werd een infuus met zoutopl aangebracht om haar te stabiliseren. Ze was in schock. Op Rx en echo zagen we een levertumor van 8x8 cm, haar milt was dubbele grootte en veel vocht in buikholte. De enige opl was grote operatie: verwijdering milt en stuk lever met tumor.
Ze was al zodanig verzwakt, dat konden we haar niet aandoen dus besloten we om haar te laten inslapen
Ze is heel rustig van ons heengegaan en morgen 11/2 wordt ze individueel gecremeerd en brengen we haar as terug naar huis.
Is heel hard,mijn 2 maatjes moeten verliezen op 2 maanden tijd! Hopelijk bestaat de hondenhemel, dan zijn ze nu misschien weer samen?? Ik probeer me toch te troosten met deze gedachte



























