Weet jammer genoeg heel goed wat het is om pijn te hebben, en hoe hopeloos en verdrietig je er van word.
Peanie komt dan altijd met haar bovenlijfje op mijn borstkas liggen en kijkt me dan aan zo van komt goed vrouwtje we doen het gewoon wat rustiger, dan een lik over mijn gezicht en als ik dan weer een beetje lach dan gaat ze hevig kwispelen zo van zie je wel Peanie heeft altijd gelijk haha.
Als het in het weekend weer eens zover is komt Ruby voor me liggen en als ik dan even op sta om wat te pakken of ik moet even naar toilet of zo gaat ze mee ze wijkt niet van mijn zijde (Pean trouwens ook niet)
En Kobus de hond van de buurman (onze oppashond zeg maar) daaraan merk ik meestal dat ik echt wat rustiger moet gaan doen(wil nog wel eens de grens ver over gaan zeg maar) dan als ik hem uit laat komt ie helemaal tegen me aan lopen ga even snel plassen en komt weer tegen me aan lopen,dus dat is een beetje mijn radar voor als ik weer eens te ver ga haha.maar als het beter met me ga dan stuift ie weer weg en gaat zijn eigen gangetje haha
Ze zijn alledrie mijn troost, mijn steun en toeverlaat samen met mijn vriend natuurlijk.
zonder hen had ik allang de hoop, moed en het vechten tegen dit alles opgegeven!
geniet maar lekker van je beren meiss, en luister goed naar je lichaam
heel veel beterschap en geef niet op he positief blijven!


3 doggies




.