Vandaag een heuse mijlpaal!
Precies een jaar geleden haalden we onze grote lieve vriend op uit het asiel.
Gevonden op straat, net voor de kerst.
Het asiel zei, "hij houdt erg van rijden (ik dacht nog, fijn, een hond die graag in de auto gaat, maar dat bedoelden ze dus niet....), hij trekt erg aan de lijn en springt tegen je op. Een cursus zou geen kwaad kunnen."
We hebben het geweten.
Dikke eeltplek op mijn handen, half gekneusde wijsvinger, zelfs de straat over getrokken toen het glad was.
Elke voorbijganger blijf er zowat in, Santa sprong tegen iedereen op.
Ik heb nog nooit zo vaak sorry gezegd.
In huis, naar de w.c. gaan, een drama, komt mijn baasje nog wel terug?
Piepen, tegen de kamerdeur opspringen, paniek in de tent.
Ondertussen toch werken, vrij nemen, en soms vielen mijn ogen letterlijk dicht overdag op mijn werk.
Zo blij als ik naar bed kon gaan.
Toen kwam de cursus, 3 keer per week, 4 weken lang.
Elke wandeling oefenen, clickeren, zit, af, blijf, hier.
Lolbroek, Santa had voor alles oog, behalve voor ons.
En dan dat rijgedrag, het ging echt niet over de auto...
Lekker om je been klemmen, vooral bij de baas, zo raar, moest ie telkens de gang op. Kwam ie terug begon ie opnieuw.
Alles was nieuw, op straat, iedere hond was bijzonder, de visite (kun je ook op rijden...), de buren, de tuin.
Met z'n drietjes op vakantie, spannend, maar zo leuk.
Tussendoor een hoop gesukkel met je huidje, en ook nog gecastreerd.
Gelukkig ontdekte vrouwtje Hondenpage.
Het is nog niet goed, maar we zijn vast op de goede weg.
Na de zomervakantie liet je je duidelijk van een betere kant zien.
Los in het park leren spelen met anderen.
Af en toe op je plek worden gezet door andere honden, en zelfs een echte knokpartij!
Je hebt lieve vriendinnen om mee te spelen, en wij als baasjes genieten ook steeds meer. Het rijgedrag is verdwenen, je springt bijna niet meer, alleen als het echt te vrolijk is allemaal, en trekken aan de lijn?
Vooruit, alleen als je een hond ziet die echt de moeite waard is dan.
De complimenten zijn niet te tellen, de hele wijk kent jou en ons, en zag ons al die uren trainen en trainen, of het nu regende of hartstikke warm was, we gingen door.
Op de cursus bij Gaus kregen we de prijs voor de meest bijzondere prestatie!
En die is verdiend, in een jaar tijd hebben we een enorme band gesmeed, en we oefenen nog steeds elke dag, om nog meer een team te worden.
Lang verhaal,ik zit hier met de tranen in mijn ogen als ik terugdenk aan de afgelopen 12 maanden.
Bedankt voor iedereen die het wilde lezen.
Ik wist niet dat je zo intens van een hond kon houden, je zo een eenheid kon zijn.



3 doggies
! 
















