Maud (gast)
Vorige week vrijdag, op 30-12-2011, hebben wij een Praagse Prazsky gekocht. Onze Fleur.
Een klein beestje van slechts 600 gram (maximale “eindgewicht” zou ong. 2 kg worden), maar zeer levendig, slim en lief. Bij de aanschaf van Fleur werd ons verteld dat zij nog twee prikjes moest krijgen. De inentingen dus (dhppi-l zou de eerste vd twee zijn). Fleurtje was 8 weken, dus de tweede prik diende zich aan op 6-01-2012. Ze was net een weekje bij ons. Met al onze goede bedoelingen gingen we naar onze dierenarts in Hoensbroek. Lekker dichtbij en familieleden gingen er ook, dus waarom niet…
Eenmaal aangekomen bij de dierenarts konden we meteen doorlopen. Het was spreekuur en wij waren toevallig de eerste. Samen met onze lieve Fleur gingen we naar binnen en we zette haar op tafel. Ze was erg blij om weer een nieuw gezicht te zien en huppelde vrolijk over de tafel. Ze werd nagekeken, hartje geluisterd, gewogen etc. We hadden een gezonde hond werd ons verklaard. Vervolgens werd de inenting klaargemaakt. Ik diende Fleur aan de voorkant vast te houden en de spuit werd rechts achter (als je van de achterkant dus kijkt) gezet. Met dat de spuit in haar huidje drong, schrok ze en sprong ze naar voren. De spuit kwam er even uit, maar de dierenarts duwde de spuit zonder aarzeling weer terug in de huid. Nadat de spuit was gezet pakte de dierenarts haar op en Fleur slaakte een doodkreet. Ze plaste tevens de dierenarts onder. De dierenarts zette haar op tafel en Fleur viel voor dood neer op de tafel. Ze ademde nog erg zwakjes en de ogen waren haar oogkassen ingerold. Heel erg om te zien… De dierenarts pakte snel een spuit tevoorschijn om haar weer tot “leven”te wekken (hexazamethazol). We dienden vervolgens in de wachtkamer te wachten en haar goed warm te houden. In de wachtkamer riepen we haar naam, aaiden we haar, maar ze keek geen enkele keer meer uit haar ogen op. Ze hing slap en was totaal van de wereld. Op een gegeven moment leek de spuit haar werk te doen en keek ze af en toe weer uit haar ogen. Lopen ging niet, maar goed dit was een goed teken, dachten we…
We mochten naar huis van de dokter, dus wij ging met Fleur onder de arm weg. Eenmaal thuis aangekomen vulde wij een kruik met warm water en legde we haar met een dekentje in haar mandje. Ze kermde een aantal keren en we dachten dat ze in slaap gevallen was en aan het dromen was. Ze deed een paar keer haar ogen open en hier waren we al blij mee. Op een gegeven moment voelden we aan haar lichaam onder de deken en wat bleek: ze was helemaal niet warm!! Ondanks de kruik, de deken en de mand was ze aan het afkoelen. We pakten haar op en legde haar op mijn borstkast. Hopende dat lichaamswarmte haar zou opwarmen. Ze zuchten drie keer onregelmatig en toen voelde ik het leven uit haar wegglippen. Het tongetje viel uit haar mond en de ontlasting volgde snel. In paniek legde we haar op tafel om te voelen of het hartje nog klopte.. Geen geluid en geen ademhaling. Zo snel als we konden wikkelden we haar in een doek en renden we naar de dierenarts. (deze ligt bij ons aan het einde van de straat) Gelukkig was ze thuis en maakte ze open. Toen ze de hond op haar tafel zag liggen vertelde ze ons dat hij dood was.. Zomaar, opeens dood.. Een springlevende puppy die na haar inenting dood neervalt.. Die zonder dat tweede spuitje waarschijnlijk al binnen enkele minuten gestorven was. Al met al heeft het 2 uur geduurd (van inenting tot dood), dit was zonder die tweede spuit zeer waarschijnlijk korter geweest..
Onze lieve kleine Fleur was dood en er was niets meer wat we konden doen.. De dierenarts beloofde onze Fleur naar de patholoog te brengen. We wilde immers weten wat er was gebeurd, maar waren te emotioneel om zelf uit te zoeken waar we naartoe moesten hiervoor. Fleur werd diezelfde avond al naar de patholoog gebracht.. (ook in Hoensbroek)
De dag erna zijn we nog naar de dierenarts geweest. Haar man stond ons te woord en zocht de schuld meteen bij de fokker. “de hond moest ziek zijn geweest”… Een kerngezonde hond die speelde, die na 3 dagen kon zitten op commando, die haar brokjes at en dronk, die voldoende levendig was etc.. Voor ons is dat onmogelijk, maar goed we wachten het onderzoek af.. Kunnen wij nog meer doen? We weten het niet.. Is er iemand die dit leest en zich hierin herkent? Laat het ons weten..
Fleur krijgen we nooit meer terug en dat doet veel verdriet. Vooral omdat we ons maar al te goed beseffen dat als we niet voor die spuit waren gegaan, zij nu nog vrolijk rondrende..
Groetjes Maud


Ik wens julie heel veel sterkte met het verlies van jullie pupsel.

















