Reverse sneezing bij je hond herkennen en stoppen

Een hond die ineens stilstaat, zijn nek strekt en snurkend, rochelend lucht door zijn neus naar binnen zuigt, heeft meestal reverse sneezing: omgekeerd niezen. Het klinkt alsof hij stikt, toch krijgt hij gewoon lucht, en na een paar seconden tot een paar minuten is het vanzelf voorbij. Bij de meeste honden is het onschuldig. Buien die ineens vaker of heftiger komen, of iets wat er niet bij hoort, zoals een blauwe tong, zijn een ander verhaal.

Hoe ziet een aanval eruit?

Je hond staat ineens stokstijf stil. Ellebogen uit, kop naar voren, bek dicht, lippen naar achteren. Dan zuigt hij in korte, harde stoten lucht naar binnen, met een geluid dat nog het meest op het knorren van een varken lijkt. Even later loopt hij weer verder alsof er niets was.

Het slijmvlies achter in de neus, boven het zachte gehemelte, raakt geprikkeld en je hond probeert die kriebel weg te zuigen. Meestal is het over zodra hij slikt.

Wat doe je tijdens een aanval?

Wat hem laat slikken, stopt meestal de bui.

• Over de keel strijken: wrijf met twee vingers rustig van zijn kin naar beneden tot je hem voelt slikken.
• Neusgaten kort afdekken: leg je hand een paar tellen over zijn neus, zodat hij door zijn bek ademt en slikt. Spartelt hij tegen, laat dan los.
• Zacht blazen: een kort pufje lucht in zijn gezicht.
• Lijn slap: haal de spanning van de halsband en praat zacht tegen hem.

Water aanbieden heeft weinig zin, want midden in een bui drinkt een hond meestal niet. Een vinger achter in zijn keel levert vooral een kokhalzende hond op, en misschien een beet. Schiet jouw hond in paniek van een hand op zijn neus, houd het dan bij strijken en blazen.

Waarom doet mijn hond dit?

Vaak is er een kleine aanleiding: bezoek, het begin van de wandeling, trekken aan de lijn, te snel drinken, koude lucht, stof, rook of parfum. In een Spaanse enquête onder de eigenaren van 779 honden had ruim de helft het weleens bij hun hond gezien, vooral bij honden onder de 15 kilo, met de Yorkshire Terriër en de Chihuahua voorop. Bij kortsnuiten speelt de bouw van neus en keel mee.

Komen de buien vooral in het voorjaar, op de eerste ochtendrondjes en met waterige ogen, dan kunnen pollen erachter zitten (zie allergie bij honden). Een baasje op het forum had het elk jaar rond maart en april, en haar dierenarts stelde een allergietest voor.

Na de neusenting tegen kennelhoest snuift en snottert een hond soms een paar dagen. Dat is een bekende, meestal milde reactie op het vaccin. Antibiotica zijn daarvoor niet nodig, en krijgt hij in de eerste week na de enting toch een kuur, dan moet de enting daarna over. Wordt hij er echt ziek van, bel dan wel.

Is het wel reverse sneezing?

Het verschil hoor je aan de richting van de lucht, en je ziet het aan je hond tussen de buien door.

• Slappe luchtpijp (tracheacollaps): een harde, toeterende hoest, als een gans, vaak bij kleine honden van middelbare leeftijd. Hier gaat de lucht naar buiten.
• Kennelhoest: droge hoestbuien die eindigen in kokhalzen, soms met wit schuim, na contact met andere honden.
• Iets in de neus: ineens gewoon niezen aan één stuk, met een poot aan de snuit, vaak na hoog gras. Dagen later loopt er snot uit één neusgat. Denk aan een grasaar in de neus en laat die dezelfde dag weghalen. Minder vaak zit er een neusmijt, schimmel of gezwel achter.
• Kortsnuit met ademhalingsproblemen (BOAS): een mopshond of Franse bulldog die ook wakker snurkt, slecht tegen warmte kan of in zijn slaap ademstops heeft. Dat geluid hoor je ook tussen de buien door (zie te kleine neusgaten).

Twijfel je, film dan een bui. In de spreekkamer doet je hond het bijna nooit, en tien seconden beeld zeggen de dierenarts meer dan jouw beste imitatie.

Spoed, een afspraak of gewoon afwachten?

Bel met spoed, ook 's avonds, bij

• een blauwe of grijze tong of blauw tandvlees;
• omvallen, door zijn poten zakken of even weg zijn;
• benauwdheid die na de bui blijft: snel en zwaar ademen in rust, een buik die bij het inademen naar binnen trekt, piepend of rauw geluid;
• een bloedneus die niet stopt;
• een bui die na een paar minuten niet te breken is of steeds terugkomt, zeker na hoog gras of na verslikken.

Een gewone afspraak maak je als de buien ineens veel vaker komen of nieuw zijn bij een oudere hond, bij snot of een beetje bloed uit één neusgat, of als hij er ook bij hoest, koorts heeft of slecht eet. Op het forum liep een teefje dat pas een week buien had ineens het grootste deel van een lange wandeling te niezen en snuiven.

Een ander baasje had een hond die het eigenlijk nooit had, tot er op de wandeling een bui kwam waar keel wrijven en neus dichthouden niets tegen deden. Er zat niets anders op dan de hond op te tillen en naar huis te lopen, zonder te weten of er iets in die neus zat.

De dierenarts wil je filmpje zien en kijkt in neus en keel. Blijven de buien terugkomen, dan kan hij röntgenfoto's van de kop maken of onder narcose met een cameraatje in de neus kijken. Meestal hoeft er niets te gebeuren, soms iets tegen allergie. Bij een losse bui af en toe strijk je gewoon weer over zijn keel.