Na maanden van verdriet om Kira,Kira is overleden in september 2010, wil ik eigenlijk een nieuwe pup.Maar mijn man ziet dat niet meer zo zitten,ondanks het gemis van Kira vindt hij het ook wel fijn om gewoon dingen te kunnen doen zonder een oppas te moeten vinden voor Kira.De stofzuiger staat te mopperen in de kast want ook die heeft geen werk meer.Ik vind het ontzettend stil in huis en vind er niets aan,ga vaak een eind wandelen maar ook dat geeft geen voldoening.Buren en andere bekenden vragen of ik zin heb met hun hond te wandelen, dat doe ik ook wel maar het is niet zo als met een eigen hond.Mijn man ziet wel dat het zo niet zo lekker gaat met mij en stelt voor om eens bij een fokker te gaan kijken, ook om weer even een stel gezonde Samojeden te zien en te knuffelen na alle ellende met Kira.Bij mij komt de hoop weer terug ,gaan we er misschien dan weer voor.Is mijn man weer om?We maken een afspraak in oktober bij een kennel met Samojeden, en gaan er naar toe.Het was voor ons weer een waar feest, zes van die grote witte wolbalen en meteen wist ik weer dat we altijd onder de haren zaten.Ook mijn man was weer helemaal verkocht.We gingen weer richting huis maar nu met het gevoel van ,nou nog even geduld het is nog te vers ,maar we weten al dat het er toch weer van gaat komen.
Meer foto’s bij dit verhaal
