Voorstelrondje

Wil je jezelf en je hond graag voorstellen, dan kan dat hier. Je mag zoveel of zo weinig vertellen als je zelf wil, maar een paar ideeën:

- De naam van jou of jouw hond
- De leeftijd, het geslacht en eventueel het ras van jouw hond
- Waar jullie momenteel aan werken, en wat je hoopt te bereiken
- Wat je hier op het forum hoopt te vinden

Nogmaals, alles mag en niets moet!

Dag iedereen,

De meeste zullen me wel kennen maar vooruit. Ik ben Yasmine, ben 22 jaar en heb 2 honden (Perdie en Orga). Perdie was mijn eerste hond uit het asiel en op enkele kleine probleempjes verliep het bij haar allemaal heel goed. Orga is er later bijgekomen (ook uit het asiel) en bij hem ligt het soms wat ingewikkelder.

Hij is momenteel 5 jaar en ongeveer een jaar bij ons. Orga is ontzettend lief, aanhankelijk en leert slim dus over het algemeen mogen we eigenlijk hééél blij zijn met zo'n hond. Alleen heeft hij soms wat moeite met de hondentaal bij andere honden. Los is het nog nooit verkeerd gegaan, maar hij is erg onzeker en begint dan te blaffen/grommen en weet niet meer goed wat te doen. Ikzelf vind het dan ook moeilijk om hem hierin te begeleiden.

Op straat valt hij (in de buurt) uit naar honden die we moeten kruisen en daarbij is hij niet af te leiden. We proberen nu om te draaien en de honden te vermijden maar het is een traag proces.

Ook kan hij behoorlijk trekken. We proberen nu het stoppen-stilstaan-terugdraaien-belonen maar ook dat gaat traag. Hij is gewoon héél enthousiast tijdens het wandelen en vooral op nieuwe plekken is hij dan niet te houden.

We hebben ook nog 2 katten en dat klikt niet 100% dus gaan we binnenkort beginnen met muilkorftraining zodat we zo Orga van dichtbij kunnen laten wennen op een veilige manier

Al bij al vallen onze probleempjes dus erg goed mee, maar ik vind het wel heel interessant om bij te leren en mee te lezen. Soms is het eens fijn om te lezen dat het bij andere ook niet vlekkeloos verloopt

Dag allemaal,

Mijn naam is Sandra en ben het baasje van Ozzie. Ozzie is een Friese Byke. Hij is mijn eerste hond!

Ondanks dat de meeste ons wel zullen kennen toch een klein voorstelrondje. Ik ben Pauline, ben 26 jaar en heb 3 honden.

Kiara was mijn eerste hond en ik had geen betere leermeester kunnen wensen. Kiara kwam bij ons wonen toen ze ongeveer 6 maanden oud was en had helaas al een rugzak. Ze is helaas niet gesocialiseerd(kwam niet buiten) en is opgegroeid samen met haar angstagressieve moeder. Dankzij Kiara heb ik veel met mijn handen in mijn haar gezeten. Ze heeft angstagressie naar mensen en dieren en kan niet alleen thuis blijven. Nu (10 jaar later) hebben we elkaar leren begrijpen en ontdekt wat onze mogelijkheden on onmogelijkheden samen zijn. Dit was wel een reis en ik had gewild dat ik in die tijd een groep als deze gehad zou hebben.Kiara is inmiddels 10 jaar oud en is een kruising terrier.

Onze andere 2 roedelleden zijn Hayzel en Finn. Hayzel is eigenlijk een makkelijke hond in vergelijking met Kiara en buiten afentoe en scheldpartij naar andere honden aan de lijn is ze voorbeeldig. Hayzel is 2 jaar oud en een kruising herder.

Finn is inmiddels 20 weken oud en dus nog een pup. Hem moet ik nog verpesten voordat ik aan zijn problemen kan werken. . Finn is een Welsh Corgi Cardigan.

Momenteel werk ik aan het schelden van Hayzel aan de lijn maar dit zal geen noemenswaardige reis zijn. Ik ben dan ook voornamelijk op zoek om de verhalen van anderen te lezen bij hun reis. Mijn reis met Kiara is (helaas) al afgesloten en ik heb besloten dat we samen alles bereikt hebben wat we van elkaar konden vragen.

hoi iedereen,

Ik ben Lisa, 15 jaar oud. Mikai is mijn eerste hond, een Samojeed van bijna 2 jaar.
Mikai valt (vooral) s' avonds naar ons uit als we hem passeren (grommen, blaffen) sinds kort bijt hij ook, vooral mijn papa. De meeste "agressie" is naar mijn papa. Terwijl hij Mikai nooit pijn ofzo gedaan heeft.
Nu denk ik wel te weten hoe het komt, toen Mikai 9 maanden oud was heeft hij een shock gekregen van een schrikdraad, dit was tijdens een wandeling met mijn papa. Hij is dan regelrecht naar huis gelopen en was echt in paniek... Waarschijnlijk heeft hij die shock aan mijn papa gelinkt.
We zijn al naar verschillende GT's geweest, maar bij geen 1 tot nu toe verbetering...
Nu hebben we weer een nieuwe en hier heb ik erg goed gevoel bij ! we hebben zijn gedrag ook eens met de fokkers besproken en die hebben ons een heleboel tips gegeven.
Voor de zekerheid wordt Mikai deze donderdag volledig onderzocht (Heup, schouders,schildklier,...) We zijn er nog lang, maar ik geef niet op !

Ik zal zelf ook even

Mijn naam is Hannah, ik ben 26 jaar en studeer Psychologie in Groningen. Ik woon heerlijk aan de rand van de stad; één straat oversteken en ik sta midden in het natuurgebied waar ik heerlijk kan wandelen.

Ik heb twee honden waar ik van mag genieten;

- Ginny, een 'asielzoeker' uit Amerika. Zij is een 3-jarige herdermix die met mij mee is verhuist vanuit Texas in 2011. Zij is door 'Animal Control' weggehaald bij een dierenverzamelaar en heeft een oude breuk in haar heup die doet vermoeden dat ze is mishandeld. Ginny is vanaf begin af aan een zeer sociaal meisje geweest naar honden en andere dieren, maar was voor de rest nauwelijks gesocialiseerd. Ze had flinke baknijd, was bang voor kinderen, mensen met 'stokken' (wandelstokken, harken, etc.) en mensen die ons in rap tempo benaderden. Inmiddels is ze een vrolijk, blij meisje - al moet ik kinderen nog altijd nee verkopen als ze vragen of ze haar mogen aaien, maar daar kan ik prima mee leven, haha!

- Winter, een Zwitserse Witte Herder van net een jaar oud. Hij is van pup af aan bij ons, maar heeft de pech gehad door suikertekort 3 maal een epileptische aanval te krijgen. Hier heeft die een flinke buts van meegekregen, en ik ben al een poos bezig hem vertrouwen terug te geven in de wereld. Dat gaat niet altijd van een leien dakje, mede omdat ik ook echt aan mezelf heb moeten werken; ik vond het heel moeilijk om boze woorden en kritiek van vreemden van me af te laten rollen en het op te nemen voor mijn hond. Maar Winter gaat iedere dag vooruit, en ik ook, dus we gaan er nog steeds voor

Ik hoop hier een plekje te hebben waar ik af en toe even mijn hart kan luchten, maar ook zeker onze overwinningen te kunnen delen - wat voor andere mensen heel normaal is kan voor ons juist een enorme stap zijn, en ik vind het leuk om dat te delen

Hallo allemaal,

De meesten kennen Odi (en mij misschien ook) al.
Ik ben Tamara, 20 jaar oud. Heb twee honden, Sascha en Odi.
Met Sascha hebben we aardig wat probleempjes gehad, maar deze zijn snel opgelost. Sascha is een stabiele teef van 7 jaar oud.
Dan hebben we Odi. Odi is een gecastreerde reu van 2 jaar oud. Ik heb hem gekregen toen hij 8 maanden oud was. Hij komt uit Roemenië en heeft geen makkelijk leven gehad daar.

De basisemotie van Odi is angst. Hij zal snel vanuit angst reageren, dit uit zich dan in angstagressie.
Ik zeg vaak dat hij goede en slechte dagen heeft. De ene dag kan hij de wereld aan en heb ik echt het idee dat ik een stabiele reu in huis heb, de andere dag is hij al bang voor een grassprietje dat tussen de stoeptegels door steekt.

Op het moment werken we met een gedragstherapeut. We werken aan Odi's gemoedstoestand. Hij moet leren dat hij niet alles kan regelen en dat hij ook niet hoeft te reageren met happen als hij bang is.
Dit gaat op dit moment goed.

Waar we thuis aan werken, is zijn angst voor voorwerpen. Zo is hij vandaag bang voor mijn slaapkamer, bang voor de koelkast en bang voor de airco. Morgen kan hij er zo weer langs lopen, maar vandaag is het het engste dat er bestaat.

Verder is Odi een heerlijk lief en eigenwijs hondje. Hij is enorm vrolijk en houdt van rennen en spelen. Qua spelen is hij een beetje een einzelgänger; een flostouw of een bal vindt hij leuk, totdat jij er samen met hem mee wilt spelen.

Ik hoop op dit forum vooral steun te vinden en te geven. Ik weet dat er mensen zijn die ons al heel lang volgen, en ik hoop dat ik mensen steun geef door middel van ons verhaal.
Ik ben niet echt op zoek naar tips, aangezien ik met een gedragstherapeut aan de gang ben en niet te veel wil afwijken van zijn werkwijze.

Hallo iedereen,

Ik ben het baasje van Scott, een jonge Australian Shepherd reu van ruim één jaar.

Scott is een enorme knuffelkont en vindt alle mensen en bijna iedere hond leuk. Scott is dan ook altijd erg enthousiast om naar andere mensen en honden toe te gaan. Hij is het er dan ook niet mee eens dat, dat in een rustig tempo moet gebeuren wanneer hij aan de lijn zit. Dit resulteert in een hoop geblaf en gegrom. Zodra Scott bij de hond is - hij vertoont dit gedrag alleen bij honden - houdt dit gedrag meteen op. Wanneer hij los mag lopen doet hij normaal naar honden. Soms wil hij wel een hond corrigeren wanneer deze hond het te bont maken. Andere honden kunnen nog wel eens moeite hebben met Scott, omdat hij erg enthousiast, opdringerig en gestresst is en totaal niet bekend is met de hondentaal.

Scott is ook extreem gevoelig voor prikkels wat zich weer uit in nervositeit en stress. Er is een tijd geweest dat alleen uit de deur stappen al te veel voor hem was. Gelukkig gaat dit al een stuk beter doordat wij Scott makkelijker kunnen kalmeren en dit ook doen voor hij nerveus en gestresst raakt.

Door deze problemen (dit is een korte samenvatting) volgen wij op dit moment geen cursus met Scott. Zo'n omgeving zou echt te veel voor hem zijn. Ook staan veel andere activiteiten op een wat lager pitje, omdat deze te stressvol voor hem zijn. Binnenkort hopen wij echter te beginnen met een cursus! Deze cursus is speciaal voor honden met Scotts problemen en heeft het doel om de honden hun mindset in zulke situaties te veranderen.

Ook heb ik nog een andere hond genaamd Brody, een Teckel kruising. Brody begint wat trekjes van Scott over te nemen, sinds Scott bij ons is zijn ons toch steeds meer "irritante trekjes" van Brody gaan opvallen en doordat wij zoveel tijd en energie aan Scott kwijt zijn krijgt Brody soms wat minder aandacht. Heel erg vervelend, maar hier proberen wij zo goed mogelijk op te letten. Zo worden ze bijna altijd apart uitgelaten (door een van Scotts eigenaardigheden) en tijdens zo'n wandeling krijgt Brody erg veel aandacht. Ook ligt hij thuis het liefst bij een van ons en dan wordt hij natuurlijk geaaid.

Hallo iedereen,

Ik ben Nicole, 47 jaar. Ruim 3,5 jaar geleden een westie (teefje) uit het asiel gehaald, met behoorlijk wat issues. Ze was toen 6 jaar oud. Bang voor van alles en nog wat, wat zich uitte in uitvallen (aan de riem, maar ook als ze liosliep, als honden te dicht bij kwamen), blaffen, echt vreselijk hard blaffen, vooral naar kinderen die voorbij het huis en de tuin rennen. Heel erg grommen, bij vanalles en nog wat, vaak niet te snappen, bijvoorbeeld als je haar tuig afdoet. Ik heb door haar geleerd, dat ik geduld heb Nu, 3,5 jaar later, durft ze soms te spelen met andere honden, passen wij de wandeling aan (rennende kinderen, een andere straat), loopt ze heel graag mee met een roedel bekende honden, kan zonder blaffen langs bekende buurtkinderen lopen en vertrouw ik haar volledig als ze gromt of bromt, ze zal
mij Nooit iets doen. Ze weet zich alleen niet anders te uiten. Mooiste compliment: hysterisch bij jaarlijkse checkup dierenarts, ik omarmde haar toen da haar hartslag wilde checken en merkte op dat deze meteen zakte zodra ik haar vastpakte. Ik hou altijd rekening met haar, maar sommige dagen is haar niks goed en word ik echt gek van haar harde geblaf, om niets. En natuurlijk, als ik geirriteerd raak, is zij helemaal over het randje... Dus dit gebeurt bijna nooit, maar soms ben ik ook maar een mens ????
We hebben ook nog een cairnterrier reu van ongv 20 maanden, deze hebben we als pup gekregen. Vanaf een maand of 10 ging hij uitvallen, grommen naar andere honden. Ik probeer ze sindsdien zoveel mogelijk apart uit te laten. De laatste weken gaat het erg goed, zie nu eindelijk verbetering in zijn gedrag, werd natuurlijk vicieuze cirkel, hij doet lelijk, ik
steeds meer honden ontwijken, hij steeds banger voor honden, etcetera. Ik probeer zoveel mogelijk met stabiele buurthonden mee te wandelen, je ziet echt dat hij kijkt en leert van de andere honden. Helaas ligt dit wandelen nu ff stil vanwege de vakantie. Ik heb inmiddels nu wel weer zoveel vertrouwen dat ik met hem los op een zandpad durf te wandelen, en zelf niet meer in de paniek schiet als er honden aankomen, ik lijn hem niet meer aan en eigenlijk
gaat t passeren steeds goed, al is ie nog niet echt ontspannen. Tijdens deze wandelingen gedraagt de westie zich overigens uitstekend, dus daar bijna geen omkijken naar, soms wat steun bieden als honden haar besnuffelen, dan staat ze soms heel lullig inelkaar gedoken. Lang verhaal kort, morgen weer orientatiegesprek bij hondenschool, ik wil een soort 'sociaal wandelen' onder begeleiding met de cairn gaan doen. Ook voor mezelf, want ik ben flink onzeker door zijn uitvallen geworden (echt terrier fel, met gillen erbij, genant gewoon). Beer heeft vanaf puptijd op training gezeten, vanaf 10
maanden naar andere school gegaan ivm stoppen 1e school. Daar was t heel erg op een kluitje en rare oefeningen met eten dicht bij elkaar, vanaf toen is het slechter gegaan. Ben daar gestopt met 15
maanden, en dus heel hard zelf gaan oefenen. Ik lees graag mee. Ik
ken eigenlijk alleen maar 'probleemloze' honden en het is fijn om op HP tips en ideeen te lezen.

Ook ik stel me even voor,

Ik ben Denise, 23 jaar en sinds december hebben mijn vriend en ik Bo in huis genomen. Bo is een Border Collie reu van inmiddels ruim 9 maanden.

Bo is heel onzeker en snel overprikkeld en kan angstagressie vertonen, het typische wegblaffen met veel gegrom en ook naar voren springen. Dit gebeurd vooral aan de lijn of in situaties dat het hem te veel wordt. (Een andere hond die hem in het nauw drijft, te wild speelt, te veel in zijn persoonlijke zone blijft staan).

Sinds kort zijn we begonnen met sociale wandelingen zodat ik kan leren hoe ik goed om kan gaan met zijn onzekerheid en hij maakt al grote stappen aan de lijn. Steeds vaker kom ik super happy thuis omdat hij niet reageerde op een andere hond die naar hem blafte/uitviel(op afstand).

Mijn probleem is vooral dat ik niet gewend ben dat een hond zo onzeker kan zijn en ik vind het ook vreselijk om te zien als hij zichtbaar steeds banger wordt. Ik wordt er steeds beter in hem uit zo'n situatie te halen maar het lukt gewoon niet altijd en dan zijn er die baalmomentjes. Wat gebeurde er precies, heb ik juist gehandeld, op welk moment had ik anders moeten reageren om het te voorkomen. Daar hoor ik graag advies over..

Daarnaast is het een puber en heeft hij af en toe bananen in zijn oren kan hij net zo a-sociaal op een andere hond afrennen op zo'n jonge honden manier waar hij zelf niet tegen kan als een andere hond dit bij hem doet.
Ook zijn er nog wat puntjes waar we aan moeten werken zoals, relaxt omgaan met auto's, niet trekken aan de lijn, opspringen, piepen om aandacht etc. Het klinkt nu echt als een verschrikkelijke hond haha, dat is hij zeker niet!

Hij is ook onze clown, knuffelkont, enthousiaste energiebrok die geniet van het wandelen en oh zo slim en leergierig, hij verdient het zo om relaxt in het leven te staan!

Dat hoop ik hier dan ook te vinden. Tips om hem daarbij te helpen en het volgen van verhalen van mensen die al op de goede weg zijn, successen te lezen en daardoor zelf weer geïnspireerd te raken en voor mezelf adviezen wanneer ik iets beter aan kan pakken en af en toe bevestiging dat het niet allemaal aan mijn hond ligt maar dat het een wisselwerking is

Hoi,

Mireille, 44 jr en eigenaar van Shadow en Spot, twee nestbroeders van bijna 3 jaar oud alweer, Siberische husky's.
Waar wij aan werken:
- uitvallen naar andere honden, mn Spot. Ik vermoed voor een groot deel onzekerheid. Bijkomende uitdaging: Shad neemt het altijd voor hem op
- Shadow wil altijd naar andere honden toe, maar aan de lijn raakt hij zo gefrustreerd dat hij dan de andere hond bijt als die in de buurt komt. Of incidenteel een hap neemt in mijn kuit of de lijn, of Spot. Kortom, frustratie happer, wat mij erg onzeker maakt is dat ik niet altijd aan zie komen dat het mis gaat. Soms zit hij rustig naast me, komt de andere hond eraan, wordt er gesnuffeld en is het ineens Hap.
- beide honden houden niet van pups, daarnaast zijn ze erg jagerig en kunnen ze eigenlijk niet los waar ook kleine hondjes lopen. Het risico bestaat namelijk dat ze gaan jagen, vooral als dat hondje piepend wegrent.
- sowieso erg jagerig, kunnen bijna nergens los, op zich ben ik dat wel gewend maar Spot kan echt gaan lopen beuken als bv reetjes ruikt en is dan niet bereikbaar.
Ik gebruik bij beide honden een GL zodat ze me niet ondersteboven trekken als ze wat zien. Zelfs dan zijn ze er eens in geslaagd mij mee trekken toen er vlak voor ons een haas de weg op sprong en voor ons uit weg rende. We werken dus vooral aan heeeel veel zelfbeheersing.

Wat wel goed gaat: lief naar mensen, stelen geen eten, onderling bijna nooit meer ruzie, werken goed voor de step, en voor ons een heerlijk stel kroelkonten. Shad is super lief naar kindjes. Spot is een beetje onzeker, ook in grote mensenmassa's maar komt dan gewoon achter mij staan/lopen en blijft rustig.
Los in een groep(je) grote honden: sociaal vaardig en iha het conflict vermijdend. Galant naar onzekere dames die hen wegblaffen.

Kortom, ik houd zielsveel van mijn monsters

Hoihoi, aurelia, met border collie dame kim van tien jaar. Ze woont nu een jaar bij ons. Een schat van een hond voor ons, heel baasgericht, gehoorzaam, gereserveerd. Als je haar meeneemt naar een restaurant, winkel, bezoek, is ze de ideale hond. Ze bemoeit zich nergens mee, gaat rustig ergens liggen, is te te tevreden om bij je te zijn.

Ze is een echte werklijn border collie. Iets té fel zelfs. Actief en energiek, moet echt fysiek haar energie kwijt. Mentaal ook, maar gelukkig zijn nieuwe situaties bijv. Al spannend genoeg voor haar ze is behoorlijk onzeker en dan vooral naar andere honden toe. Ze is nauwelijks gesocialiseerd en waarschijnlijk wat te vroeg van haar moeder weg gegaan. Ze probeert andere honden dan ook weg te jagen met veel geblaf en gegrom, maar zou nooit daadwerkelijk happen, daarvoor is ze te schijterig.
Het "vervelende" is dat ze dit combineert met typisch border collie gedrag: the eye en het van achteren besluipen en opjagen. Daarmee weet ze andere honden de stuipen op het lijf te jagen soms. Het zal dan ook niemand verbazen dat ze het best overweg kan met andere border collies, die die typische taal kennen.

Los gaat het eigenlijk altijd goed; tegenwoordig snuffelt ze zelfs zonder enige blaf aan (rustige) honden in het losloopgebied! De overmoedige labradors ed worden weggeblaft, die blijven terugkomen, ze rennen wat op en neer, de meeste speelse jonge honden vinden het namelijk een hilarisch spel. Als ze een hond echt eng vindt, houdt ze zelf veel afstand, maar dat is tegenwoordig steeds minder nodig.

Ze heeft heel veel baat bij gezelschap van stabiele honden die het goede voorbeeld geven, zoals onze super bc buurhond, of de aussie teef van familie. Die reageren niet op haar tenzij ze te ver gaat, dan wordt ze door hen gecorrigeerd. Werkt super!

Deze nog altijd zwaar verliefde baas, die zelf wel eens moeilijk doet, stelt zich straks vanaf de laptop waar ze wel normaal op typen kan ook nog even netjes voor.

Manuela met de intacte kletskoppen, Ten & Loco

Leuk..., allemaal problemen..., het geeft zo'n heerlijk verbonden gevoel als je van anderen leest dat die ook 'issues' met hun trouwe viervoeter hebben

Wij hebben hier twee Spaanse dames, Misty en Aysa.
Misty is hier nu bijna 4 jaar en met haar hebben we echt al heel veel bereikt.

Zij kwam als relatief vrolijke 1 jarige naar Nederland, maar ze heeft een aantal dingen moeten overwinnen.

Zo was ze echt super, super, super bang voor alles wat met stokken, vissers, petjes, camouflagekleding en ga zo maar door, te maken had.
Ons vermoeden is dat ze in Spanje bij een jager gewoond heeft en daar niet al te zachtzinnig behandeld is.
Daar ze ook absoluut niet schotvast blijkt te zijn, zal ze tijdens een van de tripjes of de benen hebben genomen, of gedumpt zijn omdat ze niet voldeed...., hoe dan ook..., ze is uiteindelijk in het asiel beland en door stichting Prozus naar Nederland gehaald en zo bij ons gekomen.

Behalve haar angst voor knallen (vuurwerk, luchtdrukkanonnen om ganzen te verjagen, onweer) zijn alle andere problemen met heel veel geduld en training onder controle en gaat ze nu zelfs snuffelen zonder te gaan blaffen als er vissers langs het water zitten..., want die hebben altijd van die lekkere bakjes met wormen, mais of bolies...., mmmmmmm, dat maakt een hoop goed

En toen kwam ruim een jaar geleden ons blonde draakje naar Nederland.
Een totaal andere rugzak als Misty...., ik zei laatst nog tegen iemand, adoptie honden hebben vaak een rijk gevuld rugzakje, maar Aysa's rugzak was eigenlijk gewoon leeg

Bijna een jaar oud, gered bij zigeuners vandaan, zwaar ondervoed (maar een kilo bij een windhond toont al snel als veel) niet gewend aan een huis, niet gewend aan omgaan met honden, mensen of wat dan ook, niet zindelijk, totaal niets.., helemaal leeg/blanco.

Dus toen hadden wij opeens een puberende hond in huis die eigenlijk nog pup was ook al was ze al een maand of 9.

Maar ooowwwwww, wat is ze lief en sociaal naar mensen.
Onwaarschijnlijk hoe een goed karakter van een hond niet uitdooft door slechte behandeling.
De open wonden van haar Spanje avontuur stonden nog over haar hele lijf, maar vol vertrouwen heeft ze zich in onze armen geworpen.

En nu na een jaar hebben we nog 'problemen' zat met haar, maar hebben we al heel veel overwonnen.
Ze is zindelijk, ze staat niet meer op het aanrecht of de eethoek, ze eet uit haar bak, ze sloopt (bijna) niet meer, Misty wordt niet meer geterroriseerd tijdens spel, wij worden niet meer gebeten tijdens spel, ze springt niet meer in de nek bij visite..., pas als ze zitten springt ze boven op schoot , ze heeft leren slapen overdag en zo zijn er nog veel meer kleine dingen die zo normaal zijn maar voor Aysa niet normaal waren.

En alle andere puntjes van aandacht...., vol vertrouwen bouwen we verder om die in de komende (minstens 16) jaar ook opgelost te krijgen

- De naam van jou of jouw hond
Cindy en Mellow

- De leeftijd, het geslacht en eventueel het ras van jouw hond
Mellow is een kruising (hoogstwaarschijnlijk zit er wat Pharaohond in). Begin april is ze 3 jaar geworden.

- Waar jullie momenteel aan werken, en wat je hoopt te bereiken
Vertrouwen. Vooral in mij. Dit is al behoorlijk verbeterd. Waar ze vorig jaar nog wilde vluchten blijft ze nu schuin achter me of naast me lopen. Na een minuut of 5 is ze dan meestal weer hersteld. Bij écht hele erge angst komt het vluchtgedrag wel weer naar voren, ze is dan ook niet bereikbaar en hersteld pas weer in een veilige omgeving (auto of thuis).

- Wat je hier op het forum hoopt te vinden
Vooral herkenning. Er zijn zoveel mensen die denken dat zij je probleem wel even kunnen oplossen. Of ze denken dat het wel meevalt want "de mijne is ook wel eens bang".

Oeps..., ik heb een stukje overgeslagen in mijn enthousiasme

Ik heet Ina, ben 47 jaar, met man en kind en onze hondendames zijn;
Misty, Gordon Setter, wordt 5 jaar op 15 Augustus, bij ons sinds September 2010
Aysa, Galgo Espagnol, wordt 2 jaar op 4 Augustus, woont bij ons sinds Maart 2013

Hoi

Ik ben Bodine, 19 jaar en ik heb 1 luiwammes en 2 stuiterballen. Luiwammes en stuiterbal nummer 1, oftewel Shiva en Rayosk zijn geen probleemgevalletjes. Beide stabiele honden

Dan komen we bij stuiterbal nummer 2, Saar. Saar is mijn Australian Shepherd van 3,5 jaar oud. Vanaf pups af aan hebben we al moeite gehad met de opvoeding van Saar, en om daar nog een schepje bovenop te doen zaten we ook nog eens bij een foute hondenschool waar fysieke correcties gebruikt werden. Om een lang verhaal kort te maken heeft dat Saar absoluut niks geholpen en hebben we haar probleempjes alleen maar erger gemaakt. We zijn dus aan het werken om haar 'issues' op een positieve manier weer goed te krijgen.

Saar heeft last van angstagressie, wat ze uit in het volgende: Ze valt uit aan de lijn, ze durft te bijten, ze heeft een gruwelijke hekel aan de postbode en zo'n beetje iedereen die aanbelt, en het liefste jaagt ze de visite de stuipen op het lijf.

We hebben een tijdje gesport samen, maar ook dit wekte te veel stress op en daarmee zijn we gestopt. We sporten wel samen, met zijn tweetjes, maar niet meer in groepen. Dat hoop ik óóit nog eens op te pakken met Saar. Ik mag dromen, toch?

- De naam van jou of jouw hond
Ik ben Manon en ben 17 jaar. Toen ik in groep 8 zat heb ik mijn eigen hondje gekregen genaamd Silver Sky of Michaa's Pride. Ik heb met hem op puppy en even op gewone cursus gezeten.
Sky werkt heel graag voor je en vind het ook heel leuk als je dan trots op hem bent en hij een knuffel krijgt bij een goed uitgevoerde opdracht.

- De leeftijd, het geslacht en eventueel het ras van jouw
Sky is een Sheltie reu van November 2008.

- Waar jullie momenteel aan werken, en wat je hoopt te bereiken
Sky heeft het niet zo op andere honden (vooral reutjes) Als ik met Sky ga wandelen valt hij uit naar andere honden. Maar als ik dan bv met andere honden samen wandel of ze zijn hier thuis (hebben aantal x oppas hondjes gehad, dit waren dan wel teefjes) dan gaat het best goed(Hij is dan nog wel wat angstig) Maar als hij de hond wat langer kent wil hij dan ook wel spelen enzo.

- Wat je hier op het forum hoopt te vinden
Als andere mensen hier ook aan werken lijkt het me handig om hun verhaal te lezen, ik denk dat ik daar heel veel aan heb zodat Sky en ik hier van kunnen leren.
En als andere nog tips hebben is ook fijn.

- De naam van jou of jouw hond
Ik ben Angela, 22 jaar en wij hebben 2 honden, Bowie en Indy.

- De leeftijd, het geslacht en eventueel het ras van jouw hond
Bowie is een reutje van ong. 11 jaar. We hebben hem met een jaar of 7 uit het asiel gehaald.
Indy is een teefje van ong. 2 jaar. Ze is vanuit Griekenland naar een gastgezin gekomen. Wij hebben haar na 3 weken bij het gastgezin geadpteerd.

- Waar jullie momenteel aan werken en wat je hoopt te bereiken
We werken met Indy aan het uitvallen naar andere honden wanneer ze aan de lijn zit. Dit kwam meteen aan het licht toen we de eerste keer met haar wandelden. Na contact met het gastgezin, bleken ze dit niet te herkennen. Ze lieten haar namelijk altijd loslopen omdat ze zou trekken aan de lijn. Dit herkennen wij dan absoluut niet.
Maar goed, het uitvallen dus, los is ze hartstikke sociaal al kan ze onzeker zijn bij bepaalde honden. Wij zien tijdens het uitvallen ook dat ze het liefst weg wil en meer ruimte nodig heeft. Dit proberen wij haar te geven, helaas is het niet altijd mogelijk.
Al met al gaat het trainen met hoogte- en dieptepunten. Zoals vandaag op een afstandje langs een hondenveld gelopen en ze heeft niet geblaft!

- Wat je hier op het forum hoopt te vinden
Ik hoop hier herkenning te vinden, af en toe stoom af te kunnen blazen en nieuwe inzichten of tips te lezen.

Zo eindelijk tijd om me ook eens voor te stellen


- De naam van jou of jouw hond, de leeftijd, het geslacht en eventueel het ras van jouw hond

Mijn naam is Kelly, ben 26 jaar en samen met mijn vriend trotse eigenaar van een rode draak genaamd Luan. Luan is in april 2 geworden en is een intacte reu van het merk nova scotia duck tolling retriever (toller in de volksmond).

- Waar jullie momenteel aan werken, en wat je hoopt te bereiken

Toen ik het er met een vriendin over had zei ik samenvattend: Luan heeft een medische geschiedenis en een gebruiksaanwijzing van 10 kantjes. We werken momenteel nergens aan, aangezien Luan een maand geleden weer ziek is geworden en hij nu op een hoge dosis prednison in afbouwschema staat. Het ziet er wel naar uit dat het helemaal goed gaat komen maar alle trainingen hebben we moeten staken. Toen we nog aan het trainen waren, waren we samen met een GT bezig met BAT (Behavioral Adjustment Therapy) om hem te helpen om te gaan met zijn onzekerheid naar vreemde mensen en naar ongecastreerde reuen als hij aan de lijn loopt.

- Wat je hier op het forum hoopt te vinden
Een beetje begrip, een luisterend oor en misschien wat tips hier en daar van hoe andere mensen dingen aanpakken. Ik hoop vooral geen oordelen te vinden (waar het normaal gesproken op HP van barst).

Hallo allemaal,

Ik doe ook graag mee met de club

- De naam van jou of jouw hond, de leeftijd, het geslacht en eventueel het ras van jouw hond

Ik ben Claudia met de Tibetaanse Mastiff herplaatser Sarah van 3 jaar.

- Waar jullie momenteel aan werken, en wat je hoopt te bereiken

We hebben al heel veel overwonnen saampies en het is een toppertje. Angst voor mensen en andere honden. Bang voor de auto. Voernijd. Dat gaat allemaal goed.

Nu wil ik graag werken aan:

Het accepteren dat als de deurbel gaat en we laten iemand binnen en vinden het goed dat het ook goed is.

Wat beter mee lopen tijdens het wandelen. Ze loopt heel end achter de treuzelen. Ze vindt de luchtjes allemaal heel interessant. Loopt iemand met en hond er een stuk achter dan loopt ze niet door. Dan moet de hond eerst besnuffeld worden en voorbij zijn.


- Wat je hier op het forum hoopt te vinden
Hoop op wat tips Dat we elkaar kunnen helpen.
Misschien heeft iemand dit ook en op kunnen lossen.
En is er iemand met een probleem wat hier nu goed gaat.

Groeten Claudia en Saar