Op de puppycursus 'moesten' we bij ongeveer 10 weken beginnen met loslopen (op een veilige plaats, uiteraard). Ik vond het zó spannend! Mijn man en ik liepen met haar op een hele rustige plek, ik zei tegen hem: 'nu moet het eigenlijk, maar ik durf niet'. Mijn man maakte onmiddellijk de lijn los. En Mayra? Die keek hem aan alsof ze wilde zeggen: 'wat doe je nu?? ik kan wel kwijt raken!! en als ik nou weg raak, wat dan? heb je daar al aan gedacht??' Zij vond het spannender dan ik
Het idee is, dat je pup op die leeftijd nog heel afhankelijk van je is. Die blijft wel bij je. Dat was ook zo, ze ging achter ons lopen, bijna op onze hakken. Inmiddels zijn zij en wij eraan gewend. Ze loopt graag los, racet om me heen, geniet ongelofelijk! Als ze wat leuks ziet, gaat ze er op af. En als ik haar roep, komt ze heel snel. Ik speel ook vals: als ze te ver achter blijft, verstop ik me. Moet je zien hoe snel ze me dan opzoekt! Ik hoef niet vaak te roepen. Advies op de puppycursu was: 1x roepen! als je vaker roept, hoeft je hond niet te komen, want hij hoort dat je er nog bent. Als hij je niet meer hoort, wordt het spannend, Want waar ben je dan? Dan komt 'ie wel naar je toe.
Bij ons werkt het, gelukkig, want het is zó leuk om haar los te laten. En ik beloon altijd. Altijd met stem, en vaak ook nog wel met een brokje.