Ik ben Michel, 54 jaar in 2025, en leef al met honden sinds mijn eerste herinneringen. Opgegroeid in Klazienaveen, daarna gaan studeren in Zwolle - en dat was de enige periode dat ik zo druk was met studeren, stappen en op vakantie gaan dat ik geen tijd had voor honden. Het werd een periode met katten, ook erg lief! Die kunnen wat beter tegen alleen zijn.
Vanaf 2000 dan werd mijn leven wat rustiger en regelmatiger en kwam er weer een hond in mijn leven, mijn eerste eigen hond Casper. Daarna kwam Sam erbij na een aantal jaren en samen kregen ze hun enige pup Roan. Zie ook foto's Een tijdje had ik drie honden tegelijk. Dat was wel wat veel van het goede. Roan en Sam overleden en omdat mijn zus geen zin meer had in haar American Bulldog heb ik die 6 jaar geleden, in 2019 geadopteerd.
Ik voel me diep verbonden en dankbaar met het hondenras. Als kind droomde ik jarenlang over ze, ik voel een soort spirituele band. En voor mijn gezondheid zijn ze heel goed geweest, misschien wel levensreddend. Ik heb altijd gezegd dat ik nooit meer zonder een hond wil leven, maar ... het elke keer weer afscheid moeten nemen is wel heel zwaar. Dat is een nadeel wanneer je meerdere honden hebt met een paar jaar ertussen, dan moet je ook elke paar jaar waar afscheid nemen van zo'n dierbare viend(in). Op dit moment is Senna ook erg ziek, daarover meer in het forum.
