Over Bianca

TRIXY mijn/onze eerste hond.
Mijn eerste contact met een hond, was een ervaring om niet snel te vergeten. Op de leeftijd van 4 jaar, zo heb ik het in mijn herinneringen. Komt mijn vader met een hond, die niet meer gewild was bij zijn baasje. Volgens dit baasje was het een valse, agressieve hond.
Vanaf het de eerste dag, dat de hond genaamd TRIXY een Cocker Spaniël, bij ons in huis komt. Voel ik me zeer aangetrokken tot TRIXY. Mijn eerste impulsen en reacties, waren dat ik hem wilde aaien. Ik wou TRIXY alleen maar aaien. Daar werd echter een stokje voor gestoken door mijn vader. Deze vertelde mij dat als je te dicht bij TRIXY wilde komen, dat TRIXY je dan wilde aanvallen en bijten. Hij verbood het mij om alleen bij TRIXY te mogen komen.
Toch wilde ik altijd bij TRIXY in de buurt zijn. Dus, zo gauw als er een kans aanwezig was om alleen bij TRIXY te kunnen/willen zijn dan greep ik deze ook aan. Mijn eerste samenzijn met TRIXY was daarom iets dat niet te vermijden was. Het was dus gewoon een kwestie van tijd, wanneer het zou gebeurden. Intuïtief en instinctief zei me mijn gevoel dat dit eerste contact van TRIXY, stiekem zou gaan, staan te gebeuren en ik was van plan, om dit succesvol af te ronden.
Aangelijnd in de schuur lag TRIXY op zijn daar gecreëerde plek, met kussens en voerbakken .  Door alleen al de schuur binnen te lopen sloeg TIXY al meteen aan en begon aan de ketting te trekken, die goed bevestigd was aan een ring aan de muur. Hier werden vroeger ook Koeien aan vast gemaakt. Mijn leeftijd gaf me niet het idee, dat TRIXY in staat zou zijn zich los te trekken of wat voor nare dingen er ook maar zouden kunnen gebeuren. Het enige wat ik wilde was bij TRIXY zijn en haar aaien.
Er was voor mij geen enkele reden dat er ook maar iets verkeerd kon gaan. Ook al leek het of TRIXY maar een ding wilde, mij doden. Door zonder enige angst daar tegen over TRIXY te staan. Mijn instinct vertelde mij, rustig te blijven, instinctief en intuïtief ging ik dan ook op de grond zitten. Wat ik me niet meer herinner, of dat ik contact met TRIXY had door haar in de ogen te kijken. Ik had natuurlijk geen kennis van honden en wist niet dat als je een hond aankijkt, de hond je als een gevaar gaat zien, daar door gaat blaffen en dan de wil heeft je aan te vallen. Echter de agressie die TRIXY liet zien, maakte juist dat ik niets liever wilde dat hij stil zou zijn omdat ik hem wilde aaien.
Wachten, totdat TRIXY stil zou zijn en rustig zou gaan liggen. Dit was iets waar ik niet aan dacht, mijn gedachtes gingen er naar uit om TRIXY te willen/zullen aaien. Hoeveel tijd dit in beslag zou gaan nemen, was voor mij niet van belang. Mijn wachten werd eindelijk beloond, TRIXY stopte met blaffen en ging rustig liggen. Nog geen besef van tijd die is verstreken, in mijn beleving leek het een eeuwigheid te duren.
Met de kennis die ik nu over honden heb, dat na ongeveer 10 minuten tot een kwartier de hond zal stoppen met blaffen, omdat hij moe wordt en dat, TRIXY ook niet de mogelijkheid heeft om aan te vallen, of te vluchten, dus zit er maar een ding voor TRIXY op en dit is rusten. Rusten wil dan zeggen voor de hond zich instinctief aanpassen aan de situatie zoals deze is.
Bij de stilte die, opeens  sterk aanwezig was. Leek ik eerst te genieten van dat wat gebeurd was. Er was een stilte ontstaan, waardoor ik me bijna niet meer durfde te bewegen. Dit moment van stilte wat een moment om even te genieten van deze stilt. Wat ik natuurlijk niet wist doordat ik rustig bleef, dat ik deze rust ook over bracht op TRIXY.
Toch werd mijn blijdschap nog niet meteen beloond, wat ik ook niet wist dat als ik weer op zou staan TRIXY weer wilde aanvallen en begon weer te blaffen. Intuïtief maakte ik voorzichtig een paar stappen naar TRIXY toe. Ging instinctief op de grond zitten en bleef wachten totdat TRIXY weer, stil zou zijn en gaan liggen. Ik wist niet hoelang dit weer zou gaan duren, maar wat ik wel weet is dat het nu een stuk sneller gebeurde, dat TRIXY rustig was en ging liggen. Weer kwam er een gevoel van overwinning en blijdschap in mij op. Wat ik niet wist, is dat ik deze gevoelens ook overbracht op TRIXY.
Door deze overwinning en blijdschap, kwam ook de drang om TRIXY voor de eerste keer te aaien. Wat er toen gebeurde in mij dat had ik niet verwacht. (Wat ik nu weet, maar toen nog niet is dat ik hoog-sensitief ben, dit veroorzaakte het volgende). Op het moment dat ik de TRIXY wilde aaien stond ik op en liep naar buiten de aangrenzende keuken in.
Wat ik nu weet maar toen nog niet, is dat ik intuïtief het juiste deed. Ik gaf TRIXY aandacht, liefde en vertrouwen door te wachten en te blijven zitten, door hem juist niet aan te raken gaf ik TRIXY ook respect.
Het volgende contact dat ik met TRIXY had was ongeveer gelijk aan dat wat hierboven is beschreven, behalve dat het aanvallen en blaffen bij binnenkomst, dus ging ik weer op de grond zitten, wat meteen opviel dat het blaffen nu kort maar krachtig was. TRIXY kwam sneller tot rust, dit was iets wat me verbaasde en versteld deed staan. Dit maakte dat ik sneller opstond om dichter bij TRIXY te komen. Mijn verbazing sloeg helemaal toe dat hij nog wel opstond, maar wat overweldigend was TRIXY blafte niet, TRIXY stond stil en kwispelde met zijn staart. Mijn hart begon sneller te slaan en te bonzen, ik was zo blij dat TRIXY niet meer blafte, maar kwispelde met haar staart.
Alle gevoelens verdwenen, alle aandacht verdween. Ik ging zitten en ik aaide TRIXY. Wat toen gebeurde overtrof al mijn verwachtingen, TRIXY begon met te likken in mijn gezicht. De enige gevoelens die toen nog in mij opkwamen waren blijdschap, vreugde, liefde, respect en vertrouwen. Wat nog leuker was dan dat, is dat ik het gevoel had dit in veelvoud van TRIXY terug te krijgen.
Mijn liefde, respect en vertrouwen in/en voor honden is vanaf die dag is alleen maar toegenomen. Ongeacht het ras of karakter van de honden die de revue zijn gepasseerd was er een ding waar ik altijd zonder enige uitzondering zeker van kon zijn, al deze honden waren er altijd in moeilijke tijden voor mij door mij te troosten met hun aandacht en liefde. Door mijn hoog-sensitiviteit en andere persoonlijke omstandigheden, zorgden altijd wel voor problemen, dan kon ik er altijd op rekenen dat ik met liefde, respect en vertrouwen bij mijn honden er altijd op kon rekenen troost te vinden en dit dus door het geven van aandacht/ liefde, respect/vertrouwen alles wat ik met plezier aan mijn honden gaf, in veelvoud terug kreeg.
Dit is hoe ik mijn herinneringen nu ervaar, of het geluk of toeval is, al dat wat gebeurd is met TRIXY mijn eerst hond, dat kan ik u niet vertellen. Zo is mijn passie voor honden ontstaan en gegroeid. Het gevolg is dat ik mijn ervaring met honden blijft groeien, waardoor mijn coaching met honden altijd voor vrolijke evenwichtige honden zorgt.
Alle mensen die ik altijd tegen kom die vertellen/zeggen mij, go Bianca wat heb jij toch een lieven hondjes. Tja dan denk ik altijd: “Hoe zou dat nou komen?”. Alles met dank aan mijn vader, voor het in huis nemen van onze/mijn eerste hond TRIXY.

Met liefde en een groet.  biancashondenbaan.nl

Krabbels aan Bianca


Laat ook een krabbel achter
Om een krabbel achter te laten moet je eerst inloggen

Reputatie, berichten en online status

Bianca heeft 17 ontvangen.

Berichten en online status
Bianca was voor het laatst online 3 jaar, 5 dagen, 20 uur, 50 minuten, 41 seconden geleden


De HondenPage maakt gebruik van cookies. Dit zorgt er voor dat onze website voor jou als bezoeker beter werkt. Daarnaast gebruiken wij o.a. cookies voor onze webstatistieken en advertenties.info / verbergen en toestaan
^