Goeie avond Angela, Ik herken enorm veel in wat je naar me schreef. Ook Yamalle leek nog 'niet vertrokken' nadat ze was ingeslapen. Ik had haar ook in een mand op een zacht kussen gelegd naast de plek waar ik zat. Ze zag er uit zoals ze er uit zag wanneer ze sliep. Ik meende ook op bepaalde momenten haar ademhaling waar te nemen, daarna een geknipper met haar ogen alsof ze droomde. Ik moest meerdere keren kijken om mezelf te vergewissen dat het niet zo was...en tranen ja. Ik heb haar bij me thuisgehouden (koelruimte) tot ik haar 2 dagen later naar het crematoria kon brengen, dus ik ging af en toe nog eens kijken naar haar, voornamelijk 's morgens en 's avonds nog eens gedag zeggen met een kusje. Ze zag er echt mooi uit. En op die manier was ik zeker dat ze er niet meer was, want ik kan…

Ik was vergeten vragen hoe Moro met het verlies omging. Daar ben ik ook wel benieuwd naar eigenlijk. Pitchou is erg anders, maar zij was dan ook wel de jongste die opkeek naar haar grote zus. Nog een groet!

Dag Angela, Eerst en vooral bedankt voor je bericht op de tekst die ik naar en over mijn meisje schreef. Lezen wat ik schreef, terwijl je met diezelfde pijn neerzat zal heel lastig geweest zijn voor je. Mocht ik je iets kunnen vertellen dat de pijn door het verlies van Tessa zou verzachten, dan deed ik het meteen. Maar ik denk dat we allebei ondertussen al goed doorhebben dat het zo niet werkt. Elke dag en elk moment komen er nieuwe zaken naar boven die zo vanzelfsprekend geworden waren tot ze er niet meer zijn, en waarvan de herinnering je plotsklaps overvalt als een dief in de nacht, zoals je bv sprak over het gemis dat je had naar Tessa haar praatjes en gesnurk. Yamalle was ook een rasechte snurker. Ik genoot daar ook zo van en lag daar genietend naar te luisteren tot ikzelf in slaap…

Och Angela, heel veel sterkte met je verlies. We weten hier maar al te goed hoe je je nu voelt. Praat erover, het helpt.