Mijn vrouw en ik zijn beide pensionados. Sinds 5 december 2012 zijn we eigenaar van een klein hondje, genaamd Skip. Skip komt uit een asiel in Spanje (Animal in need), is een ventje en volgens de dierenarts moest hij toen we hem kregen op een jaar of acht worden geschat. Hij heeft maar één oogje, maar dat weerhoudt hem er niet van actief te zijn.
Hoe de eerste jaren van Skip zijn verlopen is niet bekend. Wel merkten we dat hij zindelijk was en geen bijzondere reacties had bij huiselijk geluid zoals een stofzuiger e.d. Wel denken we dat de tv hem onbekend is want hij reageert op geluiden er van alsof die van elders komen. Het is een vriendelijk hondje die ook goed met andere om kan gaan. Als ik voedsel van hem wil pakken wordt hij agressief. Ook laat hij zich de kaas niet van het brood eten in het contact met andere honden. Hij doet goed zijn best om het ons naar de zin te maken en wij zijn ook bezig om te leren van Skip een fijn hondje te maken. Het ras is me onbekend. Hij lijkt op een kleine snautzer maar zal wel een "asbakje" zijn.
Bovenstaand verhaal schreef ik begin 2013 toen we Skip nog maar net hadden. Het is inmiddels augustus 2018 en is onze vriend nu ongeveer 14 jaar. Op 1 januari 2016 werd ons hondje helemaal blind en stootte hij overal tegenaan. De dierenkliniek verwijderde kort daarop zijn tweede oogje en daarmee was zijn lot bezegeld. Skip heeft zich goed aangepast en is een vriendelijk hondje gebleven. Echt een doorzetter. Hij laat zich de kaas niet van het brood eten en heeft nog veel plezier. Hij denkt in eten want dat is heel belangrijk voor hem. Uitlaten doen we nu alleen aan de lijn want wij zijn nu zijn ogen en letten er op waar hij loopt.
