Toen Rasha 12 weken oud was werd ze (opnieuw) aangeboden omdat de toekomstige nieuwe eigenaar er toch vanaf zag om een pup te nemen. Zo kwam onze lieve mooie Rasha op ons pad. Ik weet het nog zó goed! Rasha, een klein hummeltje op mijn schoot in de auto. William reed. Ze zat parmantig om zich heen te kijken.
Eigenlijk is ze nooit veranderd, alleen groter geworden. Maar van binnen is ze altijd pup gebleven. Zelfs nu ze ziek is merkt een leek daar niets van. Helaas hebben we al veel ellende met haar meegemaakt. Dieptepunt was haar zwangerschap, 5 reutjes met een keizersnee geboren... met 7 weken hebben we 3 pups verloren. Wat een verdriet. 1 reutje is naar een kennis gegaan en het andere reutje hebben wij gehouden: Amigo. Het andere dieptepunt is dat we op 22 feb. 2012 haar met spoed moesten laten opereren vanwege een geknapte milttumor met de prognose: waarschijnlijk nog een maandje of 3.
We proberen de draad weer op te pakken. Met Rasha te lachen, spelen, rennen en vliegen (alles met mate). Foto's nemen, knuffelen, lief zijn maar ook huilen.
Lieve lieve Rasha meis, kon je maar voor altijd bij ons zijn. Straks als je hier niet meer bent, zal ik je voor altijd in mijn hart dragen lieve schat.
