Hallo iedereen,
Zoals sommige weten ben ik op het moment aan het revalideren van hoofdpijn. Dit is voor mij heel erg zwaar en ik heb afgelopen weken ook al een paar keer de moed bijna opgegeven, maar toch houd ik vol.
Nou is mijn grote wens al jaren dat ik een hond mag/krijg. Mijn moeder en broertje waren het hier altijd mee eens, maar mijn vader is ooit eens aangevallen door een hond. Hij wil dus geen hond.
Heel erg jammer natuurlijk, maar ik loop nu al een paar weken met de buurvrouw mee met de hond en die hond is super sociaal en doet nog geen vlieg kwaad. Nou heb ik mijn vader al een paar keer kennis met hem laten maken om hem een beetje over zijn angst heen te helpen. Dit ging echt super goed. Mijn vader aaide de hond en vond het ook leuk als hij weer eens langs kwam lopen. Maar nog steeds bleef het antwoord stug nee.
Naja ik kan hem natuurlijk niet dwingen, want iedereen in het gezin moet het er mee eens zijn.
Nou heb ik een heel zwaar weekend achter de rug, met veel spierpijn en verdriet. Ben al meerdere keren over mijn grens gegaan wat betreft sporten. Toen werd ook nog gezegd dat ik te weinig inzet toonde en dat was voor mij de druppel. Ik wilde dit niet meer en ik wilde naar huis. Ben dan ook naar huis gegaan. Ik was helemaal van slag, maar 2 dagen later realiseerde ik me dat ik zo geen leven heb en dat ik wel terug moest gaan. Het is immers mijn laatste kans op een normaal leven. Ik wil dus graag een hond, als maatje om na het revalideren door te gaan met sporten en iedere dag veel te blijven bewegen. Maarja dat zat er hier niet in want mijn vader wilde het echt NIET, dacht ik...
Nou heb ik dus afgelopen weekend besloten door te gaan met revalideren en zondag middag zou ik terug gaan. Ik had alles al in de auto gezet en was helemaal klaar om weg te gaan. Op het moment dat we wegrijden met de auto, komt mijn vader aangerend. En dit was wat hij zei:
"Iris!Wacht!Wacht! Ik wilde het nog ergens over hebben met je. Ik dacht... Naja, jij weet al zoveel van honden he? En je hebt het nu zoo moeilijk. Zullen we dan afspreken dat als je doorzet en alles weer op een rijtje hebt, naar schol gaan, sporten en alles, dat we dan een hondje aanschaffen?"
Ik viel pal achterover. Wie was hij en wat had hij met mijn vader gedaan. Dat kwam voor mij totaal onverwachts. Zelfs mijn moeder die naast me zat, was verbaasd. Dit zagen wij beiden niet aankomen. Maar natuurlijk wilde ik dat, Tuurlijk. Dit zou naast mijn eigen gezondheid een enorme stimulance zijn om door te gaan als het heel moeilijk wordt. Ik was zo blij en heb hem maar meteen een knuffel gegeven.
Ik heb de hele weg in de auto verbaasd voor me uit zitten kijken. Waar kwam dit opeens vandaan. Dit had ik echt niet verwacht. Had het zelfs al een beetje opgegeven. Maar ik was er enorm blij mee.
Maar nu komt het moeilijkste stuk. Op zoek naar een goede fokker, een keertje kijken en op de wachtlijst gezet worden. En ondertussen nog meer leren over honden. Ben er zoooo blij mee.
Ik wilde dit even met jullie delen
Iris



3 doggies


















