Een paar jaar geleden liep ik met de honden en de dochter van vrienden van ons en hun pupje (Lola was ook nog pup), in het kader van socialiseren naar het dorp.
Onderweg moest er natuurlijk goed gesnuffeld worden.
We liepen langs een heg schuin tegenover ons huis waar een oude mevrouw in de deuropening stond.
Ze begon meteen te foeteren dat onze honden niet tegen de heg aan mochten plassen. Ik zei dat het teefjes waren en dat die dat niet deden, waarop ze begon over grote boodschappen. Ik haalde toen triomfantelijk de zakjes uit mijn jaszak en zei wederom dat ze zich geen zorgen hoefde te maken.
Enfin...toen kwam het mooiste, ze had niets meer waar ze over kon zeuren dus kwam ze met dit verhaal. We waren Nederlanders en wij hadden toch geld genoeg. We hoefden niet met onze hond te wandelen want we konden ons grondstuk wel met gaas omheinen. Alle Nederlanders in Duitsland hadden geld genoeg.
Ik was met stomheid geslagen en een soort van slappe lachkriebel kwam omhoog.
Omwille van het kind dat erbij was heb ik maar niet gezegd dat ik mijn fiets terug wilde.
Wat een rare mensen heb je toch. Ik heb trouwens nooit meer commentaar gehad van deze dame.



3 doggies


















