Vindt jullie familie jullie ook abnormaal?

Ik mag dus geen hond meer. Dit zijn de redenen die ik al te horen heb gekregen (moest er wel behoorlijk voor doorvragen...): haar op vloer en tapijt, haar op mijn kleding (een Labrador is niet zo'n goede combinatie met de wollen en fleece pulls van een eersteklas koukleum) én... omdat ik "abnormaal met mijn hond omga".
"Abnormaal" dat is dus 2x daags min. een half uur wandelen, 1x per week een "onderhoudsbeurt" (grondig borstelen, nagels bijknippen, oortjes controleren), de hond meenemen op familiebezoek (tegen de zin van mijn vader in maar mét toestemming van diegenen bij wie we op bezoek gaan), dure medicatie (hart, kanker) en supplementen (gewrichten, kanker) kopen, bij het geringste naar de dierenarts rennen, oefeningen en opzoekingen doen omwille van die slechte gewrichten.
Oké, misschien een beetje veel. Maar ik was dol op die hond en ik genoot er altijd zo van om samen met haar te wandelen, haar te laten apporteren, met haar te spelen, via haar mensen te leren kennen.
En voor mij was ze een volwaardig gezinslid. Niet "maar" een hond die je bv. thuislaat bij familiebezoek.
Vindt jullie familie jullie ook abnormaal?
Groetjes, Floortje.

Als jij al als abnormaal bestempeld wordt... Oeps, wat zijn wij dan?

De hond meenemen op visite wordt hier knap lastig, mensen met een woning te bereiken met trap gaat niet, maar de kleiner behuisden zien ons ook liever gaan dan komen haha!

Meestal als we de hond meenemen naar mijn vader (moeder is niet meer helaas ) is na een boswandeling van min 8km of een strandwandeling van 1,5 uur en dan nog gaat de inboedel en de tuin eraan haha!
Mijn schoonouders (schoonmoeder haha ) vreest ook voor de inboedel en de chesterfield bank... Schoonvader daarentegen is helemaal gek met hem! Bij schoonzuslief hebben ze nu zelf een viszla pup dus zijn inmiddels al wel wat gewend .

Hier heb je niet alleen last van haren (lekkere korthaar dat in je kleding blijft steken...) maar ook nog een flinke dosis kwijl als het tegenzit .

Kortom... HERKENBAAR!!!!!

ja zeker weten.
Ik hou zo zielsveel van mijn lieve Guus en dat begrijpen ze niet.
Ik noem hem mijn beste vriend en ik praat tegen hem.
En soms noem ik hem kindje.
En vroeger ging ik vaker naar Guus dan naar mijn vriendinnen.

Mijn moeder zegt dan: Lot het is en hond! doe niet zo abnormaal.

Maar ik hou van hem en praat lekker tegen hem zoals ik wil

hoi floor
wat ontzettend jammer dat je geen hond meer mag en de reden dat ,t voor haar op de grond en kleding is ...vind ik ,t ergst !..lekker belangrijk !!...kan me wel voorstellen dat mensen in de familie er niet op zitten te wachten dat als je op visite komt de hond ook meekomt want niet iedereen houd van hondjes dus bij mij is ,t normaal dat m,n hond thuis blijft dan .
en ga dus ook niet zo vaak op familiebezoek .. eigenlijk komt altijd iedereen naar ons . hou er wel altijd rekening mee dat ik m,n hond niet te lang alleen laat hoor als ik weggaat en dat kan ook niet iedereen waarderen maar dat is hun probleem .....
paar uurtjes thuisblijven hoeft geen probleem te zijn en vaak vinden ze dat ook fijner !
hoop dat je familie kiest voor jou geluk en als een nieuwe hond dat kan geven ....

Jep, herkenbaar! .. Alleen begrijpen mijn ouders en vriend het (bijna)volkomen haha

ook vanaf ik mijn tatoeage heb van mijn meisjes is het vaak : Jij bent gek... dat doe je toch niet.. het is MAAR een hond hoor.. voor mij is dit dan ook een zeer pijnlijke reactie moet ik zeggen..

Dan denk ik weleens van ach.. hun hebben waarschijnlijk nooit ervaren hoe de liefde, trouw en vriendschap die je van je hond krijgt is.

heel herkenbaar hihi..
Als ik zeg op een verjaardag nou ik ga want de hond zit al te lang alleen krijg ik ook vaak scheve gezichten.
Als ik naar mijn zus ga, mag ik hem meenemen want die is er net zo gek op als ik en bij mijn vader ook, want die hebben zelf een hond.
Ik vind het overigens niet erg als ik hem niet mee mag nemen, maar dan blijf ik gewoon niet zo lang ergens

Ja hoor. Ze vinden ons hartstikke gek. Vrienden en familie. En weet je wat? Dat kan me helemaal niks schelen.
Mijn honden slapen bij ons op bed, ik loop dagelijks zo'n 10 a 15 kilometer met ze, ze gaan mee als we ergens naar toe moeten (met name omdat we in duitsland wonen en een enkeltje naar vrienden/familie al anderhalf uur rijden is).
Ze maken deel uit van ons leven. Ik heb geen kinderen maar durf wel te zeggen dat mijn honden voor mij net zo aanvoelen.

Ach, ik kan er geen nacht wakker van liggen, van wat de buitenwereld misschien wel van mij denkt.
Het is mijn huis, mijn kleren, mijn bed, mijn vloerbedekking, mijn tuin...en als mij het niet uitmaakt dat er haren in notabene mijn bed liggen, wie zijn zij dan om daar iets over te zeggen.

Gelukkig is mijn famillie "even gek". Hier rent iedereen bij 't minste naar de dierenarts met z'n hond. Gesprekken gaan 8 van de 10 over de honden
En niemand vindt het erg als je vroeger weg gaat ergens vanwege de honden.
Maaaaaar mensen zonder honden vinden ons compleet gestoord

Nee hier eigenlijk niet, niemand vind het abnormaal hoe ik met ons hondje omga.
Familie vind het alleen maar fijn dat ik zoveel met tibbe bezig ben, alleen mijn "schoonvader" vind het soms abnormaal dat ik een uitnodiging afsla om uit eten te gaan omdat ik niet wil dat tibbe alleen is (zijn nog aan het trainen met alleen laten)
en dan krijg ik een hoop gezeur te horen...
Tibbe komt nu eenmaal op de eerste plek als het daarom gaat, dat sommige mensen dat niet kunnen begrijpen moeten ze zelf weten.
En ja hier ook behoorlijk wat losse haren van tibbe, gister zat m'n hele jas onder.. Nou ja even kloppen en het is weer weg.
Bij ons hoort hij er ook helemaal bij hoor, we gaan dit weekend lekker naar een vakantiepark in een huisje omdat je daar zo lekker met de hond kan wandelen. Anders hadden we in een hotelkamer midden in de stad gezeten haha.

Wel lastig voor je dat je om die reden geen hond meer mag, ik denk dat wanneer je veel met je hond bezig bent
Dat juist is omdat je veel van de hond houd en er goed voor zorgt. Daar is toch niets verkeerd aan.

De familie niet, of alleen sommigen, maar ik kreeg pas een opmerking van een man toen ik met Lola langs zijn huis liep, of het niet ontzettend sneu van mij was om die hond elke keer maar mee te nemen als ik wil wandelen. Hier zijn genoeg mensen die vinden dat een hond om het huis moet waken en verder niets. Hij vond dat dus serieus zielig.

Wij worden niet als abnormaal gezien, ik weet wel dat mijn vader bijv zich weleens verbaasd (op positieve wijze) heeft over alle tijd en energie die Santa ons kost, met cursus, en trainen, en eerlijk zegt dat hij dat niet zou kunnen.
Iemand zei mij ooit dat ik hem teveel verwende, omdat ik altijd op mijn werkdag tussen de middag ga lopen, heb daarom ook langer pauze gekregen (begin ik dus een half uur eerder).
Dat vind ik raar. Ik zie dat niet als verwennen.
Wij houden rekening met Santa in ons leven, anders hadden we hem niet moeten nemen.

Ik word ook door de meeste niet normaal gezien in mijn cultuur zal ik maar zeggen.

Ik ben van turkse origine en moslim en die hebben meestal een hond die enkel buitenzit als waker.

maar onze clown zit binnen hij is zindelijk en proper dus ik zie geen probleem zo niet zondig ik zekers hihi

Hij is nu eenmaal familie zou hem niet kunnen missen.

groetjes

Waw, wat fijn om niet de enige te zijn! Ik voel me op slag wat normaler.

Als mijn hondje meegaat naar een familiefeest, is dat meestal naar mijn grootmoeder, af en toe naar mijn zus, soms naar mijn tante. Mijn grootmoeder en mijn zus zijn zelf hondeliefhebbers dus die vinden dat niet erg.
Afgezien van het feit dat mijn hondje altijd wel ergens in de weg lag, merkte je trouwens niet dat ze mee was. En ik had een fijn excuus om even te ontsnappen als de gesprekken saai waren: Sorry, moet even (1/2u tot anderhalf uur...) met haar wandelen... Tot straks!... Ja, sorry, hoor, kan er ook niet aan doen...
Maar mijn vader vindt dus dat honden MAAR honden zijn en dus niet meegaan op familiebezoek. Dat mijn grootmoeder mijn hondje tijdens de maaltijd graag wat toestopte, hielp daar niet erg bij...

Voor een stuk vrees ik dat ik het aan mezelf te danken heb.
Van mij mocht ze bv. altijd onder de tafel liggen tijdens het eten en bij het TV kijken. Dat is zo gekomen omdat ze nog geen bevelen kende toen ze bij ons kwam en ik haar daarom niet wilde bevelen om op een matje tegen de muur te gaan liggen. Zelf wilde ze persé zo dicht mogelijk blijven bij mij (en wie voelt zich daardoor niet meteen een stuk waardevoller?) en omdat ze graag onder tafels lag. Vond ik altijd grappig, vooral als ze zich onder een lage salontafel wurmde... Afgezien van de eerste keer heeft mijn vader daar nooit veel over gezegd.
Tijdens het TV kijken lag ze altijd half onder de salontafel, half tegen de zetels aan. Waardoor ze dus beenruimte innam. Ik dacht dat mijn ouders dat niet zo erg vonden omdat mijn moeder altijd met opgetrokken benen tegen mijn vader aanligt en mijn vader graag zijn benen op tafel legt.
Als er bezoek was (niet vaak) zei hij er soms wat van. Maar ja, dan vond ik het zo zielig dat ze niet op haar vertrouwde plekje liggen mocht, dat ik het toeliet. Zelf kon hij haar niet bevelen ergens anders te gaan liggen, want ze was Oost-Indisch doof voor bevelen die niet van haar baasje kwamen.

Dus ik vrees dat het voor een stuk ook mijn eigen schuld is. Alleen had ik dus niet door dat het hem zo hoog zat.
Of dat onder de tafel liggen één van de redenen is, ben ik dus niet zeker. Praten is niet de sterkste kant van onze familie en van mijn vader al helemaal niet.

Zowiezo vindt mijn vader dat dieren niet in huis horen. Voor onze eerste hond hebben we jaren mogen zeuren. En mijn Caedlih is er dik tegen zijn zin gekomen.
Maar ik dacht eigenlijk dat hij haar graag zag, hij gaf haar wel altijd koekjes en restjes vlees enzo. Had ik dus mis.
En nu vind hij dus dat ik dringend wat normaler moet worden en maar andere dingen zoeken moet om het gemis mee op te vullen.
Maaaar... ik geef nog niet op. Misschien mag het wel als we een paar regels afspreken... Maar dan moet ik hem dus eerst zo ver krijgen dat hij vertellen wil wat alle redenen zijn...

Liefs, Floortje.

Ik neem de honden meestal niet mee, gewoon omdat de een heel onzeker is, en de ander ook maar daardoor ook angstagressie vertoont naar onderdanige honden (de honden die hij ondanks zijn onzekerheid kan hebben dus).

Maar ze vinden me wel raar ja, tot een paar weken geleden. Ik heb zoveel informatie verzameld, een site gemaakt, en nu ga ik ook hondenvoeding en snacks verkopen. Dan is het opeens het 'uiten van kennis' of zo iets.

Daarvoor was ik gewoon raar bezig met mijn menu'tjes, cursussen, sporten, lange wandelingen, fanatiek trainen en verse voeding. Laat ze lekker haha!

Mijn hele familie is abnormaal, behalve ik zelf

Nope, die van mij zijn allemaal net zo abnormaal. En als ze er al iets van vinden zeggen ze het niet want ze vinden dat ik moet doen wat ik wil met mijn hond. Haha

Wanneer vreemde mensen of kennissen opmerkingen hebben interesseert dat me echt geen bal.

Herkenbaar...

Wij zijn van buitenlands afkomst en daar wordt de hond gezien als buitenbeest. Een hond is voor buiten niks meer niks minder..dus eten geven en thats it.
Bij ons is Diamond koning..dus slaapt lekker op bed..op de bank..wordt geknuffeld uitgelaten krijgt vers..diamond wordt gekust etcetera.
Veel familieleden vinden ons dan ook "vies" en abnormaal...maar goed voor ons is Diamond ons alles en laat de rest maar stikken!!

oja en nog dat we zoveel geld aan hem spenderen..dierenarts kosten etcetera..haha ach ja laat mij maar lekker abnormaal zijn

Als wat jij deed als abnormaal word gezien, dan ben ik knettergek

Niets van aan trekken is mijn advies, jij doet en hebt gedaan waar je je het beste bij voelt, dat is nooit maar dan ook nooit fout of abnormaal.

Dat is denk ik heel HP Caitlin

Daarom zijn we hier allemaal nog steeds, het is toch best gezellig met allemaal van die lijpo's op een forum.

Ja toch, soort zoekt soort zeggen we dan We houden onze gekheid met elkaar in stand, haha.

Jeemig Floor...ik vind jouw vader wel heeel erg stijf en ouderwets...
Maar daar kun jij niets aan doen helaas.
alle dingen die je doet zijn de allernormaalste zaak van de wereld, zoals iedereen hierboven al aangeeft En velen zijn nog veel erger...waaronder ikzelf ahum
Ik houd ook rekening met wat ik draag ivm de haren, geen zwart of donker bijv.
geen stoffen die haren aantrekken/vasthouden etc etc.
kun je je fleecetruien niet wegdoen en een kleiner hondje nemen?
Goede tussenweg naar je vader toe.
Een kleine hond is lijfelijk minder aanwezig en super knuffelig, makkelijk mee te nemen etc.
Verharen doen ze wel, maar minder dan een grote natuurlijk.
Er zal bij een heel kleintje bijv chihuahua nauwelijks haar op een kleed te vinden zijn, mits haar eigenkleedje.
Dat ze onder de tafel ligt lijkt mij een normale zaak.
Je vader behandeld een hond echt als een...tja...onbelangrijk -wezen-...heel onmenselijk...
Maar misschien als je lang genoeg blijft zeuren en hem laat inzien wat het belang voor jouzelf is, dat t toch eens lukt. Je bent er oud genoeg voor lijkt mij haha!
Ik kan me wel voorstellenv dat weer een grote hond voor de man een te grote drempel is

Dan zouden ze mij denk ik helemaal abnormaal vinden haha!
Ik leef namelijk voor mijn honden en de honden van anderen (oppas en hondenuitlaatster)

Alles gaat hier voor de honden, ze zijn voor mij als mijn kinderen (hen geen kinderen en ben single) en als mensen zich daar niet in kunnen vinden dan hebben ze pech!

Mijn ouders snappen me gelukkig wel en begrijpen mijn liefde voor dieren, ze hebben zelf ook een hond. De rest van mijn familie heb ik totaal geen boodschap aan, ik leef namelijk voor mezelf en niet voor anderen... Als mensen het daar niet mee eens zijn dan komen ze toch lekker niet, ik val hun niet lastig dus laat hun mij dan ook niet lastig vallen

Ik heb in mijn leven de mensen leren kennen en ik heb de dieren leren kennen, wellicht hou ik daarom zoveel van de dieren en leef ik liever met hun samen dan met vooroordelige mensen

Niet alleen mijn familie vind mij/ons abnormaal!!!Ze zeggen altijd dat zijn die mensen van DIE honden.Dat zegt al genoeg!!
Mensen vinden het raar dat we niet 1, 2 maar 3 honden of meer hebben en gewoon in een simpel rijtjeshuis wonen.
Is 1 niet genoeg??Mijn eigen familie denkt letterlijk dat wij niet sporen omdat we 3 honden hebben en met regelmaat een vierde in opvang nemen.
Maar wij vinden het heerlijk!!!Passen ons er op aan, genieten ervan en een haartje meer of minder maakt ons niks uit.
Het word ook altijd raar gevonden dat wij altijd rekening houden met de honden dat ze niet telang alleen thuis hoeven te zijn

En je kunt als hondje maar beter bij zo'n "abnormaal" baasje terechtkomen.

Vroeger weggaan van zo'n familiefeest is eigenlijk geen slecht idee. Ik heb geen eigen auto, rijd dus altijd mee met mijn ouders. Maar heb er nog nooit aan gedacht om gewoon terug te keren met de bus. Is ook omdat ik dan 2 bussen moet nemen, maar misschien valt de wachttijd ertussen nog wel mee. Moet ik even bekijken.

Mijn fleeces wegdoen zie ik niet echt zitten. Ik draag al minstens een maand de hele dag een onderlijfje, een wollen colltruitje én zo'n dikke fleece... En de winter moet nog beginnen...

Ik wil zo graag terug een Labrador. Maar als ik er echt geen mag, is het geen slecht idee om een klein hondje voor te stellen. Ik wou schrijven: een klein, kortharig hondje, maar ja, mijn Caedlih was ook kortharig. En toch strooide ze haar rond à volonté, van dat stekkertjeshaar wat overal inkruipt en er bijna niet meer uit te krijgen is. Dat wil zeggen, het kwam er alleen makkelijk uit als ik bv. in de zetel lag...
En ze lijkt vastberaden nog steeds haar rond te strooien: dat kussen van haar heeft mijn moeder al 2x opnieuw opengemaakt: eerst om een 2de dikkere binnenhoes rond het haar te doen, daarna om de stoffen binnenhoezen te vervangen door een plastic zak. Gisteren zag ik dat er weer haar begint uit te komen... En doordat ik het ding steeds bij me heb, ligt er 2 maand na haar dood nog steeds haar in de zetels...

Ik kom voor de rest goed overeen met mijn vader, hoor. We hebben een beetje dezelfde humor. En ik kan normaal best veel van hem gedaan krijgen.
Maar ze hadden bij hem thuis geen huisdieren. De enige dieren die ze hadden, waren een paar slachtkonijnen achteraan de tuin.
Terwijl mijn moeder opgegroeid is met gemiddeld zo'n kat of 10 in huis, evenveel katten buiten en een paar honden. Geen van deze dieren was gekocht, allemaal vondelingen en zwerfkatten.

En veel had hij niet aan dat hondje van me. Tenzij ze wist dat ze iets lekkers krijgen kon, negeerde ze hem totaal. Ze wilde niet met hem knuffelen, niet met hem spelen, niet met hem wandelen. Ze gromde nooit of zo, maar kon het desondanks goed laten merken wat ze dacht/wilde.
Mischien komt dat omdat ze tot op de leeftijd van 4 maand (toen ik haar mee naar huis nam), geen ervaring had met mannen. Eigenlijk bijna alleen maar met mij.

Bedankt voor de reacties en de tips, Floortje.