Zoals ik al wel eens door laat schemeren in mijn reacties en topics, zijn mijn honden niet bepaald leergierig. Vind ik niet heel erg, want ik wist van tevoren dat die kans er redelijk in zat.
Ik kwam er onlangs echter achter dat Pepijn een zekere mate van intelligentie aan de dag begint te leggen. Wanneer ik aan Pepijn vroeg: "Waar is je balletje?", liep hij daadwerkelijk nog wel eens naar zijn balletje toe. Ik viel zowat van mijn stoel, want als ik dat soort dingen tegen Karel loop te murmelen kijkt hij me aan alsof ik gek ben. Speuren vindt Karel veel leuker en daar is hij ook best goed in.
Maar goed, Pepijn lijkt het te snappen. Dus ik ging net eens even een spelletje uitproberen. Ik pakte een piepbotje en een knuffelolifantje. Eerst een tijdje met het botje gegooid en daar heel vaak "botje!" bij geroepen. En ja hoor... toen ik vroeg: "Waar is je botje?", kwam hij aan met zijn botje! OK, als ik heel eerlijk ben bracht hij de helft van de keren het botje en de andere keren probeerde hij het te vermoorden. MAAR hij deed iets met het botje en daar was ik al heel blij mee.
Daarna hetzelfde gedaan met de olifant en ook dat leek hij te snappen. Wauw! Wat een wonder! Dus verder gegaan met de volgende stap: afwisselen tussen het botje en het olifantje. En jawel hoor... hij kan de olifant en het botje uit elkaar houden!
En tja... toen werd ik iets te enthousiast en dat voelt je hond he... Ik roep dus dolblij: "PEPIJNTJE! WAAR IS JE BOTJE?????" En met datzelfde enthousiasme stormt mijn lieve puber op me af en springt vol met die lange snoet van hem in mijn oog. Mét botje. Dat dan weer wel. Auw...



3 doggies








