Of je je hond nu 10 jaar of 10 dagen bij je hebt gehad, het doet gewoon altijd zeer om je maatje te verliezen..
Ik heb gisterenochtend het verschirkkelijke nieuws te horen gekregen dat mijn spaanse vriend was overleden. Hij was al 5 dagen vermist en uiteindelijk door een auto overreden en op slag dood.
De pijn die je voelt is gewoon onbeschrijfelijk. Ik heb al dagen weinig en slecht geslapen omdat ik op zoek naar hem was. De onzekerheid en stress die het met hem meebrengt. Het niet eten het is zo vermoeiend allemaal..
Je weet dat het slijt, maar je wilt hem niet vergeten. Iedereen leeft met je mee en dat is heel fijn. Maar voor hun gaat het leven door en voor mij staat het nu echt even stil.
Mijn vriend (nog) niet zon band met hem als ik had. Ik was zijn veiligheid, helaas heeft dit niet lang mogen duren..
Ik wil dan ook dit topic beginnen voor ieder die zijn maatje mist en het wil delen.




Ik hoop dat je het een beetje kunt verwerken, de pijn gaat nooit helemaal weg dat weet ik uit ervaring. Wij hebben in 1 jaar 3 honden verloren (ziekte en ouderdom) maar tot op de dag van vandaag (het is inmiddels al 2 jaar geleden) heb ik nog momenten dat het verdriet in alle hevigheid terugkomt.






















