Sasha kon niet alleen zijn, dat klopte, maar een eenvoudige benchtraining heeft wonderen verricht (daar waren ze in het asiel trouwens ook van overtuigd). Ondertussen wordt de bench al lang niet meer afgesloten en kan ze gaan waar ze wil op de benedenverdieping, haar bench blijft ter beschikking.
Sasha zou dingen kapot bijten. Bij ons heeft ze enkele papiertjes, veterdopjes enen mijn trouwschoenen kapot gebeten, nu droeg ik die schoenen best vaak, dus ik denk dat de geur er voor iets tussen zat (idem met de veters). Nadien is er nooit maar wat gesneuveld. Dus in het prille begin klopte dat, maar ik denk toch dat het toen bij ons de spanning van het nieuwe was dat ze nog niet juist kon ventileren. Bij haar vroegere baasjes denk ik dat het gewoon de tandjes waren die moeilijk deden (ze was nog geen jaar toen ze naar het asiel werd gebracht).
Ze zou veel blaffen. De eerste weken klopte dat absoluut niet, er kwam gewoon geen geluid uit, ondertussen weten we dat ze zeer hard en vooral schel kan blaffen. Maar ze doet dat enkel als wij thuis zijn, tijdens het spel. Dus niet als ze alleen is, dan hoor je zelfs niet dat er hond is. Mijn moeder heeft al een paar keer aan de deurbel gehangen als ik er niet was (gaan werken) en die dacht die de hond mee naar het werk had. (Dat doe ik soms.) Niet dus, die zat thuis, maar gaf geen krimp.
Och, ik denk dat er vooral niet veel tijd aan haar is besteed geweest dat eerste jaar. Ze heeft nog steeds haar werkpuntjes, maar over het algemeen is ze eigenlijk een heel lief, vriendelijk, gehoorzaam, knuffelig, hondje. Wij verstaan nog altijd niet waarom ze haar hebben weggedaan.
Wij zijn uiteindelijk heel blij dat ze dat wel hebben gedaan, nu kunnen wij van haar genieten!