Vanochtend om 7.00 ging de wekker.
Mila uitlaten en rond 7.45 richting dierenarts om haar te laten steriliseren.
Daar aangekomen mocht ze op de tafel waar ze even onderzocht werd. Alles was goed! Toen weer op de grond, en terwijl ik haar knuffelde kreeg ze een spuit in haar bil. Die spuit was ervoor om haar te versuffen voor de gasnarcose. Mila is nogal een schrikhondje, en toen ze de spuit voelde jankte ze van schrik. Gelukkig was de schrik gauw weer weg en waren Mila en de dierenarts weer snel vriendjes.
We werden naar een kamertje gebracht met 2 kennels. Iedere kennel had een lekker kussen tot zijn beschikking. Mila was eerst nieuwsgierig en snuffelde wat rond. Na 5 minuten was ze al zo ontzettend versuft dat ze op het kussen ging liggen en een beetje begon te kwijlen.
Nog even lekker geaaid en rond 8.45 was ik alweer thuis.
Ze sliep ontzettend snel!
De hele ochtend heb ik niet stil kunnen zitten, totdat ze om 11.00 belde dat alles goed is gegaan en dat ze ook haar baarmoeder eruit hebben gehaald wegens verdikkingen die erop te vinden waren. Ze was al rustig wakker aan het worden maar voelde zich natuurlijk niet helemaal happy.
Om 14.00 mocht ik haar ophalen, dus om 13.30 stond ik voor de balie uiteraard 
Ik kreeg wat uitleg over hoe het was gegaan en wat Mila de komende 10 dagen mag doen. Ook kreeg ik info over de medicijnen die ze mee heeft gekregen en nog wat kleine tips om de dag vandaag verder goed door te komen.
Daarna mocht ik eindelijk Mila uit haar kennel gaan halen. Och en wat een zielig hoopje hond lag daar zeg!
Ze kwispelde en piepte, zó blij was ze dat ze me weer zag. Ze stond niet op omdat ze nog versuft was door de narcose, maar wat was ze toch blij dat ik er weer was!
Je zag duidelijk dat ze niet zo vrolijk was met de situatie: kwijlen van de narcose, helemaal versuft, misselijk, oogjes onder de zalf.. Ze zag er zo ontzettend ongelukkig uit!!
Arm dier! Ik kreeg tranen in mijn ogen en vroeg me af of ik hier wel goed aan had gedaan..
Het verband om haar pootje, waar het infuus had gezeten, werd eraf gehaald en een passende kap werd uitgezocht.
Mila liet alles gebeuren, en ging er rustig maar beduusd bij zitten.
Een afspraak gemaakt voor controle over 10 dagen, en snel richting huis met mijn patiënt!
Toen we naar de auto liepen zag ik dat ze opknapte! Haar staartje kwam wat omhoog en ze liep minder wankel. Frisse lucht deed haar duidelijk goed, en om dat te zien deed mij ook stiekem weer erg goed 
Bij de auto aangekomen heb ik haar in de auto getild en heeft mijn vader naar huis gereden, terwijl ik lekker bij Mila zat.
Thuis ging ze lekker in haar mandje liggen, en omdat ze nogal koude oortjes had heb ik een dekentje over haar heen gelegd.
De dierenarts vertelde al dat Mila warm gehouden moest worden, omdat ze dit niet zelf kon regelen door de narcose die nog duidelijk in haar lijfje aanwezig is.
Ze ligt nu lekker te dromen, komt af en toe uit haar mand om te kijken wat we aan het doen zijn en ligt verder lekker uit te slapen van haar narcose.
Wij knuffelen haar lekker en vertroetelen haar, zodat ze zeker weten niets tekort komt! 
Ze mag de hele dag niet eten, alleen vanavond een beetje drinken. Maar zoals ze er nu bij ligt kan ik me ook niet voorstellen dat ze zin in eten zal hebben vandaag
Drinken denk ik eigenlijk ook niet, maar ach.. We zullen zien.
Vannacht blijf ik bij haar slapen. Mila in haar mand, en ik op de bank.
Niet erg comfortabel, maar dan weet ik zeker dat alles goed gaat met haar vannacht.
Zo, ik wou het even kwijt.
Voel me ontzettend schuldig en rot. Maar als het goed is, is Mila morgen weer helemaal de oude!
Pas als ze helemaal genezen is zal ik me weer wat minder rot voelen denk ik, tot die tijd hangt in mijn hoofd de vraag: 'heb ik er wel goed aan gedaan?'



3 doggies












