Lieve Salsa,
Op 20 juni hebben we je heel onverwachts moeten laten inslapen. Na 4 dagen met je baasjes keihard gevochten te hebben om je nog een tijd bij ons te houden, hebben wij voor jou de beslissing genomen om je te verlossen van de ontzettende pijn die je had. Toen wij bij het laatste bezoek aan de radioloog erachter kwamen dat je uitzaaiing in je milt, lever en longen had en dat de tumor waarschijnlijk bij je ruggenmerg zat, wisten wij dat dit geen mooi leven meer voor jou zou worden en jou pijn te zien hebben niet zouden kunnen verdragen. Jij wilde spelen met je vriendinnetje Banjer, lange wandelingen, bij ons in bed liggen, vanaf de bank naar buiten kunnen kijken etc...
3,5 week later wordt het gemis alleen maar erger. Zat in een roes en daar nu uit weet ik dat ik je echt niet meer kan knuffelen, saampjes naar bed en wakker worden, fijn wandeling en gezellig op het terras zitten, naar het strand met mooi weer.
Ben heel blij dat we na 4 dagen geknokt te hebben en weinig nachtrust nog helder konden nadenken om jou een afscheid te geven zoals je gewild had en verdiend had. Iedereen waarvan jij hield en dicht bij je stond, hebben je nog kunnen knuffelen voordat je werd ingeslapen. Je kon niet meer lopen met je achterlijfje, maar kruipend en kwispelend gaf je iedereen de laatste knuffel. Wat een kracht had je nog. Banjer gaf je kusjes in haar oren, achteraf gezien voelde Banjer al 3 weken dat je heel erg ziek was daardoor was ze zo onrustig en nerveus weten wij nu. Jij wist het zelf ook vandaar dat je aldoor naar mijn moeder wilde gaan als we buiten op straat liepen, bang dat je haar niet meer zou zien.
We hebben je thuis tussen ons in laten inslapen en je daarna veilig in je mandje gelegd. Wat zag je er nog mooi uit, wat was je vachtje nog mooi. Volgende dag hebben we je vanaf huis op een dierenbegraafplaats in Zandvoort in je eigen mandje laten begraven. Fijn bij het strand in de buurt, waar je zo dol op was en niet ver van ons vandaan. Al 2x naar je toegegaan, afgelopen zondag een lieve foto van je geplaatst en mijn handen op je graf gelegd en al mijn liefde weer aan jou geuit.
Onverwachts kwam je in ons leven toen je 3,5 maand oud was. Je logeerde even bij ons want je oude baasje was op vakantie, maar dat even werd 12 gelukkige en hele fijne jaren. Wat ben ik je dankbaar dat je in mijn leven bent gekomen. De hoeveelheid liefde die je mij hebt gegeven, als ik verdrietig was dan wist je mij altijd op te vrolijken. Wat hield je van gezelligheid...hoe meer mensen om je heen hoe beter. Niks was jou te gek, wat hebben we samen leuke verjaardagsfeestjes meegemaakt. Ik aan de borrel, jij iedereen begroette en hopen dat je iets te eten kreeg.
Gelukkig heb je jouw laatste Kerst fijn meegemaakt in een huisje in de sneeuw met de hele familie, wat ben ik blij dat jou andere baasje er op aandrong om je mee te nemen.
Vanaf pup vond je het al heerlijk om uit te slapen, toen wisten we al een hondje naar ons hart. Dat is je hele leven zo gebleven, niks \'s ochtends vroeg naar buiten...nee wakker worden als de baasjes ook wakker zijn.
Iedereen z\'n hart wist je te veroveren, zelfs van degenen die bang of niks met honden hadden.
Op poezen was je verliefd en ging je meespelen, konijnen waren in jouw ogen ook geen jachtobject maar ging je lief aan snuffelen. Al het goedheid zat in jou! Maar tegelijk was je ook weer zo stoer en bijna nergens bang voor.
Allerliefste Salsa, ik weet dat je nooit zou willen dat ik nu zoveel verdriet heb maar vrouwtje mist je echt zo erg. Het doet zo pijn dat je er niet meer bent. Je was ons hondenkindje. En nu is dat weg; je staat niet meer voor \'t raam als ik thuis kom, geen super blije begroeting meer, je niet meer zien spelen met Banjer, nooit meer samen cadeautjes uitpakken en tegen je aan kunnen liggen etc....
Je bent en blijft mijn nummer 1. En hoop dat ik dat voor jou ook bent. Nooit maar dan ook nooit zal ik je vergeten....
Rust zacht liefie en waar je ook bent......hoop dat je daar net zoveel liefde ontvangt.
Een hele dikke knuffel Sallie....






















Die nare herinneringen en gedachtes vervagen, geloof mij.

