" Waarom pas over 2 jaar? en waarom persé een puppy?

gewoon nieuwsgierig
"
wij hebben een herplaatser gehad, en die heb ik omdat ik heeeeeel graag een hondje wilde heel erg snel en ondoordacht aangeschaft. Dit hondje kwam bij een fokker vandaan als volwassen teefje die volgens hun niet gedekt wilde worden en daarom weg moest.
Dit hondje heb ik 30 minuten nadat ik haar gezien had al meegekregen, wat an sich achteraf wel heel snel is.
Ze leefde daar in een bench, en de fokker zei dat ze alleen in de tuin uitgelaten werden, want aangezien ze ook wel eens een weekje met haar man meeging op de vrachtwagen, en de persoon die ze eten geeft er geen zin in had om de hondjes uit te laten.
Ze liep niet op gras, ze snuffelde niet, ze speelde niet, zelf als ze plassen moest ging ze zitten zonder eerst te snuffelen e.d.
Ik ben met haar op training geweest, en daar heeft ze een hoop geleerd. Maar het alleen thuis blijven en de verlatingsangst werdt steeds erger. Toen kregen we de diagnose Asperger (vorm van autisme) voor ons zoontje en de wereld stortte in gevoelsmatig.
De verlatingsangst werdt erger en erger, totdat ze d'r poten op ging vreten in de tijd dat ik mijn zoontje naar school bracht (nog geen 10 minuten)
Na ruim 1,5 jaar het geprobeerd te hebben, konden we het niet meer aanzien dat ze zo vreselijk angstig was alleen.
Een hond erbij was geen optie, dat zou nog meer stress geven toen. We hebben uiteindelijk een goede nieuwe eigenaar gevonden waar ze met meerdere hondjes samen is, en het gaat goed met haar.
dus al met al een tenenkrommend, volslagen naif en ondoordachte situatie die ons veel verdriet heeft gedaan en ons heel veel heeft geleerd. Mijn man is bang dat het zich herhaalt en durft het nog niet aan, wat ik snap en ook moeilijk vind. Dit was zijn eerste ervaring ooit met een hond.
Een pup zou beter zijn omdat we dan weten wat er gebeurd en ooit gebeurd zal zijn met het hondje.