Bah wat een vreselijk gevoel

Jamie moest vandaag naar de dierenarts om wat melktanden er uit te laten halen. Via de telefoon werd er verteld dat ik er wel op kon wachten.

We moesten er vanochtend om 9.15 u zijn. Jamie op de tafel, de dierenarts keer in haar bekkie en hij zei dat alleen een kiesje er uit moest. De rest was oke.
Naja prima, doe maar even. De dierenarts zat aan het kiesje te wiebelen, maar hij kreeg hem er zo niet uit. Ja zei die je mag haar in de middag weer ophalen.
En toen moest ik dus mijn kleine baby voor dat ene kiesje achterlaten. Gadver, dáár had ik toch helemaal geen rekening mee gehouden.
Ik gaf haar aan de dierenarts en ze gaf hem nog een paar kusjes ook.

Wat gaf dat een klote gevoel zeg, om haar daar achter te laten.
Zijn er mensen die dit gevoel herkennen? Of ben ik gewoon een emotionele trut.

En nu maar wachten tot ze bellen...

Oh chips, niet in de goede categorie. Ik dacht dat ik hem bij 'behandelingen' had geplaatst. Excuus

nee,je bent geen emotionele trut(want dan ben ik het ook )


verleden jaar moest skinny ook onder narcose,ben er bij gebleven tot ze onder zeil was,de hele dag maar wat heen en weer gelopen thuis,kon het nergens vinden,was blij dat ze belden

Ik moest laatst Sire voor wat rontgenfoto's wegbrengen.
Ik moest huilen! Is mij net gelukt die in te houden totdat ik buiten was, want ik wilde Sire niet van slag brengen.

Heb je al iets gehoord?

Nee geen moeite mee,het is voor de bestwil van de hond.

Heel normaal hoor! Heb ik ook en ik heb het toch al verschillende keren meegemaakt! Ik blijf er altijd bij totdat ze onder narcose zijn en probeer ze ook zo snel mogelijk weer op te halen. Wakker worden, pijn hebben en ook nog een vreemde omgeving is niet echt fijn voor een hond.
En ja, het is natuurlijk, omdat je het beste voor je hond wil , alleen begrijpt een hond dit niet! hoop dat je haar snel kan halen, en dat dan ook alles goed is!

huilen en zo doe ik niet, maar toen kaily gecastreerd werd, heb ik toch ook de hele dag op scherp gestaan. Nu was het bij haar fout gegaan(ze heeft het gered hoor) maar er waren veel complicaties en daardoor belde ze 2 uur te laat! Nou ik was bijna langs gegaan om te vragen waar me hond is.

pas geleden foto's laten maken, moest toen ook een roesje(ik mocht er bij blijven) en vond het toch weer eng. Maar alles is goed gegaan.

Binnenkort met Rocky voor zijn tanden, zit er wel enigsinds tegen op hoor

Twee weken geleden is mijn hond geopereerd aan haar been, ze moest toen natuurlijk verdoofd worden, maar geen kans dat de da of assistente in haar buurt kon komen, ze werd enorm wild, gromde en grauwde en snapte om zich heen. Dus werd er gezegd dat we haar dan maar tussen de deur moesten klemmen. Ik voelde me doodellendig met de hele situatie, maar dacht: nee dat nooit, dus ik vroeg of ik dan maar die injektie kon proberen te geven. Dat mocht en is uiteindelijk gelukt, en toen kon ze rustig meelopen de operatieruimte in. Maar mij konden ze opdweilen... ik heb toen ook een paar traantjes gelaten hoor.
De operatie duurde anderhalf uur, daarna hebben we haar nog verdoofd (omdat ze anders geen auto ingaat en ze natuurlijk niet anderhalf uur terug kon lopen)meegenomen in de auto van schoonzus die ons op kwam halen. Pfff ik hoop dat niet nog een keer mee te moeten maken...arme hond.

hier is nog zo,n snotterkous, als yoran naar de trimsalon gaat dan ben ik al van slag, toen rixt geholpen en gechipt werd, liepen zowel yoran als ik met onze ziel onder de arm.

en natuurlijk ben je overstuur als jamie ineens moet blijven.

Nou ik heb haar net opgehaald. Ze had maar een licht roesje gehad dus was al weer helemaal wakker toen ik haar kwam halen.
Ik liep naar binnen en hoorde haar al piepen en blaffen.

Net alweer lekker wat eten gehad en nu ligt ze lekker in de tuin te zonnen. Volgens mij is ze het nu alweer vergeten.

ik kan me voorstellen dat t lastig is

gelukkig is ze weer thuis



had er speciaal om gevraagd of ik er bij mocht blijven,duurde alleen vreselijk lang,kwam nog een spoedkeizersnee tussendoor.

Fijn dat ze weer thuis is.
Ik ben ook zo gauw in tranen hoor.Dus dat is helemaalniet erg.

Fijn dat ze weer thuis is.

Ik heb het met Joy gehad. Haar hoektanden moesten getrokken worden. Heb vantevoren gevraagd of ik bij de narcose mocht blijven. Dit mocht anders had ik een ander gebeld

Die van mij zouden dat helemaal niets vinden dat ze achter moeten blijven in een hok tot ze aan de beurt zijn.

Ja nou dat had ik ook hoor, volgens mij is dat heel normaal. Onze vorige hond, Sam is eens een aantal meter naar beneden gevallen. Hierna moest hij geopereerd worden. Ik mocht erbij blijven wanneer hij een narcose kreeg, ik natuurlijk huilen en we 'moesten' erbij zijn wanneer hij wakker werdt, ik natuurlijk weer huilen...
Tja zo gaat dat

Beetje zowat gemengd gevoel , weet dat ze daar geholpen worden en ben er blij voor .
Langs de andere kant best ook wel triest gevoel daar je ze moet achterlaten .

`Hè, hè, dat is weer achter de rug! Fijn dat het goed ging! Als er toch iets aan de honden komt , zit toch menig baasje in zak en as! Kun je weer opgelucht ademhalen!

Bij onze dierenarts hoef je ze niet achter te laten...je mag gewoon blijven wachten. De operatiekamers zijn ook niet afgesloten, gewoon glazen deuren waardoor je zo alles kan zien. (Niet dat ik dat doe hoor ) Als je hondje uit de narcose kom, ben je er lekker bij, zodat hij niet alleen is.