Vrijdag is er iets ergs gebeurd en het laat mij niet los.
Ons Chi-reutje heeft onze bejaarde buurvrouw (85 jaar) lelijk gebeten in haar been. Het bloedde heel erg en mijn man is met haar naar de spoeddienst gereden.
Ze heeft twee hechtingen gekregen, en er is echt een hap uit.
De buurvrouw is bij ons het terras opgelopen en naar boven gekomen (bel-etage) zonder dat wij dit wisten. Toen mijn man de honden hoorde blaffen is hij gaan kijken en zag haar de trap opkomen, voorover gebogen om zich beter vast te houden en met haar gezicht vlak voor de honden die luid stonden te blaffen. Hij riep nog naar haar pas op want hij (teefje is een schatje) kan bijten. En dat weet ze ook!
Mijn man was net in de keuken bezig en liep even terug naar het aanrecht om de groenten en het mes dat hij vast had weg te leggen zodat hij de honden kon binnen zetten.
De buurvrouw zegt nog ooh maar die kleintjes gaan mij niet bijten hoor, loopt toch verder en toen... hap...
Mijn man hoort haar "auw" roepen en toen hij keek vloeide het bloed al enorm.
Ook al ligt de verantwoordelijkheid niet helemaal bij ons toch voel ik mij hier heel slecht over. We hebben haar bloemen gebracht en ons heel erg verontschuldigd.
Ze is niet boos op ons en geeft toe dat ze eigenlijk niet verder had mogen lopen.
Wie heeft ook al zoiets meegemaakt?
En wat moet ik nu denken van ons reutje? Is het er compleet over wat hij gedaan heeft of valt het nog te kaderen binnen zijn angstig karakter samen met zijn waaksheid?



3 doggies













