Sinds twee maanden woon ik samen met mijn vriend. Omdat ik door ziekte op het moment wat slechter ter been ben, worden mijn honden de laatste tijd dan ook vaker door mijn vriend dan door mij uitgelaten. Daarnaast gaat mijn vriend apart om met de honden. Hij pest ze (voor de grap) en tilt Louis vaak op onder zijn oksels en houdt 'm dan voor/boven zich in de lucht en gaat "the circle of life" zingen!!!
In het begin zei ik steeds; niet doen, dat vindt ie echt niet leuk...maar er was eigelijk geen enkel signaal om dat op te baseren... Oren naar voren en een kwispelende staart maakte dat ik niet echt doordrong.. Kennelijk zijn die pesterijen zo leuk voor de honden dat ze opeens beter luisteren naar mijn vriend dan naar mij en ook achter mijn vriend aanlopen ipv mij...ze zijn echt helemaal op hem gefocussed en liggen 's avonds met allebei die koppen op zijn schoot. Ik krijg zelfs geen spontane knuffels meer...
Ik ben JALOERSSS!!!! haha
Nee hoor ik vind het natuurlijk fantastisch dat mijn vriend het ZO goed met de honden kan vinden (hij had er ook een hekel aan kunnen hebben) maar vind het ook wel heel apart om te zien dat de rol als leider zo snel kan worden overgenomen. Ik hoop dan ook dat ik snel weer wat beter kan lopen en weer gewoon mee kan gaan wandelen.
Want vooralsnog ben ik gewoon ingeruild....de overlopers



3 doggies
, ontzettend fijn dat je vriend zo goed met de honden omgaat en zij met hem.


