Wie heeft wel eens zijn/haar hond moeten herplaatsen en waarom?

Sorry, bovenstaade reactie is van mij......

hallo gast je hebt het goed gezegt je gaat ook goed naar denken voor je aan kids begint en zo hoort het ook bij honden tezijn.

Nee heb ik nog niet gemoeten Koda is onze eerste hond.

Ik zeg nu ik herplaats geen hond maar je kan nooit weten wat er op je weg komt. Er kan altijd iets gebeuren waar je weinig invloed op hebt.

yep ik heb mn rhodesian herplaatst,ik had hem net 4 maanden ,en hij liep altijd weg,mijn bordeuax van 2,5 jr liep nooit weg,tot die ene dag............ze waren allebei weggelopen gewoon over hek heen....ik zoeken amivedi gebeld en toen bleken ze 7 km verderop in een dorp te lopen,daar aangekomen bleek mn bordeaux aangereden te zijn en heeft het niet gehaald,3 dagen is de rhodesian nog weggeweest en snachts zat hij ineens piepend voor de deur,ik was zo boos dat hij mn andere hond had meegenomen dat ik het niet meer op kon brengen om hem de liefde te geven die hij nodig had,dus heb ik besloten om hem te herplaatsen,gelukkig is hij in een heel leuk gezin terecht gekomen op een grote boerderij,nee ik heb er GEEN spijt,hoe raar het ook klinkt............

Allereerst kan je nu niet zeggen dat je dat nooit zal doen. Je weet echt niet nu hoe je zou zijn als je in een situatie terecht komt waarvan je de keus moet maken.
Een veroordeling naar mensen toe die hun hond wel hebben laten herplaatsen is dan ook niet op zijn plaats.
Ik kan hier teleurgesteld over worden, omdat men altijd maar oordelen heeft van: hoe kan je dat doen? Je hebt geen hart of what ever ze zeggen.
Let wel: ik heb er ervaring mee.

Als iemand er niet bij geweest is in de situatie waarin gekozen moet worden, kan je er ook niet over oordelen. Je weet helemaal niets van alles rondom die situatie en ook al zet ik het hier neer, zouden jullie het waarschijnlijk nog niet begrijpen.

Omdat ik dit allemaal zo eens lees, heb ik de grootste moeite om mijn verhaal neer te zetten. En ik denk dat ik het niet eens doe.

bij elke hond wie weg gedaan woord hoort altijd wel een veral bij dat klopt maar zijn ook mensen wie niet naar denken en toch een hond nemen en later dan weg doen dat vin ik niet klopen ik zeg altijd mijn honden zijn ook mijn kinderen ik doe ook geen kids weg dus waarom en hond wel tenzij dat er echt wat gebeurt is en licht er aan hoe het gekomen is dat ie bijt of zo dan zal ik echt heel lang over naar denken als ik het echt wel zal doen .

Ik heb vroeger een hond moeten herplaatsen om dat de hond mijn zoontje niet accepteerde nadat hij een maand in het ziekenhuis had gelegen.En toen werd de hond erg jaloers en is bij hele fijne mensen terecht gekomen.Maar erg was het wel om te doen.

@Angela: als je je verhaal niet wilt doen is dat je goed recht maar zo extreem zijn de reacties toch niet? Ik denk dat de meeste mensen bedoelen dat we een hond nemen met de intenitie dat deze voor altijd mag blijven maar de meeste begrijpen toch ook dat je soms niet anders kan dan een hond herplaatsen.

Volgens mij heeft niemand de bedoeling andere mensen te veroordelen...

klopt greetje .

Thoma, je reactie zegt al weer veel.
Je oordeelt dus wel degelijk.Je zegt: dus waarom en hond wel tenzij dat er echt wat gebeurt is en licht er aan hoe het gekomen is dat ie bijt of zo

Moet er dan altijd wat aan de hand zijn...............moet er dan altijd wat ergs zijn gebeurd als moet men die beslissing nemen?

Een hond is en en blijft een hond, hoe je went of keert. Maar de hond hoort wel bij het gezin maar is geen kind. Dat mensen dat soms zo zien, dat kan ik inkomen. Ook ik heb dat vroeger altijd gedaan, maar ik weet eigenlijk nu beter. Met mijn ervaring van 25 jaar honden in huis, heb ik het de laatste paar jaren op een andere manier kunnen bekijken.
En er blijven altijd situaties in het leven waarvan je de keuze moet maken, niet overleven of wel overleven maar je hond moeten herplaatsen.

Mensen die de vraag van de TS beantwoorden zullen heus de mensen niet zijn die jij bedoelt, ik denk trouwens ook niet dat zij hun verhaal zullen doen.

Ik heb helaas 2 honden moeten herplaatsen...

Bente is vorig jaar naar m'n overbuurman gegaan.
Zij moest Boomer niet...
Ze pakte alles van hem af, beet hem tot bloedens toe, als Boomer maar bewoog zat ze bovenop hem... met als resultaat, Boomer die maar in z'n mandje lag en niks meer durfde te doen en nergens meer plezier in had.
Ben flink aan het trainen geweest met beide maar de klik tussen beide was er gewoon niet.

Afgelopen woensdag (23maart) heb ik afscheid moeten nemen van Quinto, m'n mooie mannetje uit Bulgarije.
Een aantal weken nadat ik hem geadopteerd had kreeg ik te horen dat ik chronisch ziek ben. Ik heb echt gedaan voor hem wat ik kon, maar hij had zoveel meer energie dan ik, waardoor ik hem niet kon bieden wat hij verdiend. Hij ziet nu bij hele lieve mensen op een boerderij, Maar wat mis ik dat ventje

Mijn excuus dat ik wat fel reageer, maar het gaat mij gewoon aan het hart dat mensen kunnen zeggen dat ze het nooit zouden doen, dat kan je namelijk niet zeggen.

Ben vandaag wat emotioneel, daar zal het doorkomen. Mijn excuus nogmaals.

Ik denk dat er een categorie mensen is die veel te gemakzuchtig een hond in huis neemt en net zo gemakzuchtig de hond weer dumpt of inruilt voor een volgende st(d)umper. Marktplaats staat en asiels zitten er vol mee.

En dan is er een categorie die helaas over moet gaan tot herplaatsen om hele gegronde redenen. Dat kan eigen (medische, praktische, financiele) situatie zijn waardoor je de hond niet meer kunt bieden wat hij nodig heeft, maar het kan ook zo zijn dat de specifieke situatie nu net niet geschikt is voor die specifieke hond. In dat geval maak je een keuze in het belang en welzijn van de hond en dat is 1 van de moeilijkste, maar ook moedigste keuzes die een mens kan maken.

Ik heb zelf nooit een hond herplaatst. Maar het speelt wel, kan ik Jip bieden wat hij nodig heeft? Soms zit ik jankend achter de pc omdat ik voor hem het allerbeste wil en zie en ervaar dat het in zijn geval heel moeilijk is. Ook weet ik dat hij in een gemiddeld gezin ook zijn draai niet zal kunnen vinden, dus wat dan? Mijn hele leven wordt grotendeels bepaald door hem en ik weet niet hoe ik dat voor me moet zien over 5...over 10 jaar. Dus ja, ook al zet ik alles in om te voorkomen, ik zeg nooit nooit.

Mijn ouders hebben hun boxer herplaatst. Hij had accu-zuur op zijn rug gekregen, en daardoor verhaarde hij heel erg. Ik was nog een peuter, en at al die haren op, en werd daar ziek van.

Mijn vader was leraar en de hond is naar een leerling van hem gegaan. Deze mensen waren stapelgek op de hond, en hij is daar dan ook tot aan zijn dood gebleven.

angela
ik ben wat gewind dus ik zal niet snel boos worden.
ik bedoel het anders want ik heb veel gezien en gehoort daarom zeg ik ook ik kijk altijd hoe en wat maar je leest zo vaak mijn kind is allergies dus hij moet maar weg of een kindje woord geboren en dan moet de hond weg daar woord ik boos om veder niet

Maakt niet uit Angela, ik kan niet over jou situatie oordelen en ik ben het eens met Petra, als je besluit een hond te herplaatsen is daar ook veel moed voor nodig.

ik vind het beter om een hond te herplaatsen die niet op zijn plek zit,dan het beestje houden,en het recht ontzeggen op een baasje waar hij wel heel gelukkig zou worden.
ik neem altijd herplaatsers,omdat ik alle pups leuk vind,maar dan nog niet kan zien of de klik er is.dat zie ik alleen bij een volwassen hond,maar dat heb ik dus ook moeten leren door een keer een pup in huis te halen,wat dus totaal niet goed ging.
het is altijd makkelijk oordelen,en zeggen dat jij nooit een hond zou herplaatsen,maar situaties veranderen.
je kunt ineens ziek worden,waardoor je je hond niet genoeg beweging meer kunt geven,het kan totaal niet klikken met je andere huisdieren of je kinderen,de hond kan gedragsproblemen krijgen waar jij zelf niet mee verder durft/kunt,enz.

stel je voor:je man heeft een hele goede baan,waardoor jij zelf niet werkt,en jullie hebben een hele grote hond,die nogal wat eet,en de da-rekeningen zijn ook flink met een grote hond.
van de ene op de andere dag komt je man thuis te zitten,en raakt niet meer aan de bak.hij wordt dan ook nog eens chronisch ziek,en kan niets meer,moet verzorgd worden.

je financiële plaatje is flink veranderd,en je kunt je man niet te lang alleen laten.
wat is dan eerlijker voor de hond?hem houden,maar hem niet meer kunnen geven wat hij nodig heeft,of toch herplaatsen?

dan is het een ander veral dan kies je voor de hond dat ie goed thuis krijgt.

Ik heb gelukkig nog nooit een hond hoeven herplaatsen en hoop het ook nooit te hoeven doen.

Er kan zich altijd een situatie voordoen waarbij je een hond moet herplaatsen, maar helaas worden er wel heel erg veel honden herplaatst zonder een echt goede reden en dat doet me wel zeer.

Ik heb mijn vorige golden met 2 jaar moeten inslapen omdat zij een kronkel in haar koppie had. Alles hebben we geprobeerd, overal waar we konden hebben we hulp gezocht, maar niks mocht baten.
Ze viel zomaar zonder reden en zonder waarschuwing aan en hield dan niet meer op. Een verschrikkelijke keuze heb ik toen uiteindelijk moeten maken door haar te laten gaan, maar wat wordt ze nog enorm gemist. Dit maakt dat ik voor een hoop situatie's geen begrip kan opbrengen wat betreft herplaatsing.

Nu heb ik weer een golden en ze is ongeneselijk ziek, ook weer 2 jaar met een kans van ongeveer 80% dat ik haar moet inslapen voor haar derde levensjaar.

Alles heb ik voor me beestjes over en als ik dan bijvoorbeeld mijn zus zie, verschrikkelijk. Hun tweede hond is inmiddels door mij herplaatst en alleen maar omdat hun de moeite niet wouden doen hun hondje op te voeden (en dat is dan nog heel erg zachtjes gezegd), een situatie waarin ik kwaad en verdrietig kan worden en geen begrip kan opbrengen voor de herplaatsing.

Maar voor de meeste verhalen hier kan ik wel begrip hebben en ik zal ook nooit zeggen dat ik nooit een hond zal herplaatsen, want je weet nooit wat er in je leven nog allemaal gebeuren zal.

sommige mensen hebben geen zin in de opvoeding,ikzelf ben er gewoon niet goed in,kan helemaal niets met een pup.
ik vind het duizend keer makkelijker om ongewenst gedrag eruit te halen bij een herplaatser,dan een pup zelf op te voeden.
als je dat van jezelf weet,moet je gewoon geen pup kopen.

heel veel draait om zelfkennis.nu ik bijvoorbeeld weet dat ik ADD heb,en erg impulsief kan zijn,denk ik veel beter na voor ik een dier in huis neem.
het is ook belangrijk om over je eigen karakter na te denken,en dan geen hond te nemen die daar totaal niet bij past.dat scheelt al de helft

Wij hadden een herplaatser gekregen, Tristan, maar helaas weer weg moeten doen omdat die twee (en bijna ook mij) keer flink gebeten had. De hond had een sneu verleden gehad en ik neem Tristan het ook niet kwalijk dat hij heeft gebeten. Het was een hele zielige hond eigenlijk, maar hij paste niet in ons gezin. We hebben hem na een maand weggegeven aan de organisatie en ik denk dat hij wéér is herplaatst. Wij waren zijn 3e baasjes. Zijn 1e baasjes hebben hem verpest.. ik hoop dat het nu goed met hem gaat en soms dan lopen we met onze Pluk en dan zeggen we tegen elkaar: "hoe zou het nu toch met Tristan zijn?"

Fortuna, ik denk dat je reactie ook een beetje bedoeld was op de situatie die ik beschreef met mijn zus? Ik ben het met je eens, maar helaas is het niet iets wat opgaat in de situatie van mijn zus.

Hun eerste hondje was een herplaatser die goed was opgevoed, een heel leuk hondje met weinig tot geen problemen. Bij hun werd het echt een "probleemhond" die nergens meer naar luisterde. De tweede was vanaf pup bij hun en bij hun een echte "probleemhond". Beide honden zijn weer geweldig leuke en trouwe hondjes sinds ze herplaatst zijn, maar dit waren ze ook alle keren dat ze bij mij hebben gelogeerd. De problemen die hun met hun honden hadden heeft werkelijk niemand anders met ze.

Voor mijn zus geldt dat het niet uitmaakt wat voor ras ze nemen, herplaatser of pup. Elke hond zal bij hun een rotleven hebben en uiteindelijk herplaatst moeten worden.

Ik heb ook ons Lexie naar asiel moeten brengen ,ze is geadopteerd geweest maar zit nu terug in Kontich ga alle dagen naar de site zien en ween,maar het is en kan ook niet anders!!!!Lees mijn topics maar,nu ik weet dat ze er wel goed is maar niet in een huisje maakt me heel verdrietig,maar heb bijna geen tranen meer als je heel de situatie moest weten !Als iemand het moest kunnen mag het altijd overgeplaatst worden naar hondenforum .Kan het zelf niet .Ze staat op K.M.D.A Antwerpen (google) en a.u.b lieve mensen van H.P zeg nooit...nooit.....

Gelukkig niet! Lijkt me echt verschrikkelijk.
Fitz is een herplaatser, ik heb met eigen ogen kunnen zien hoe moeilijk het was voor het vorige baasje hem te herplaatsen. Ik hoop dit echt nooit mee te hoeven maken...

@thoma toevallig heb ik onlangs mijn hond weg moeten doen omdat mijn kind allergisch is, je gaat me toch niet vertellen dat je op zo`n moment niet voor je kind kiest, ik zal niet zeggen dat het gemakkelijk is want ik heb er nog steeds verdriet van maar geen spijt want als ik zie hoe mijn zoontje er van is opgeknapt weet ik wel waarvoor ik het gedaan had we hadden gewoon geen andere keus want mijn zoontje was er echt continue ziek van.

groetjes conny

mijn mama woont al jaren in een sociaale woning, ik ben daar ook deels opgegroeit. in die appartementen zitten enorm veel honden, wat eigentlijk niet mag. omdat er niet op honden geklaagt wordt tenzij ze de rust verstoren hadden wij 2 honden. toen de toenmalige partner van mijn moeder ruzie kreeg met de buren zijn deze meerdere malen gaan klagen over de honden. omdat mijn mama het zich niet kon verooloven om te verhuizen waren we gedwongen om onze hondjes met heel veel pijn in het hart te herplaatsen

Pol heeft ook een tweede kans gekregen, mijn vader heeft hem van een boerderij gehaald waar hij in een hok samen met een pony leefde.Loslopen was er niet bij want Pol (reu) ging op zoek.
een maal bij mijn vader thuis durfde hij niet eens het huis in laat staan de woonkamer heel triest.
maar mijn ouders moesten naar een verzorgingstehuis en Pol ging mee, tijdens de sneeuw periode is hij gevallen en zijn pols gebroken dus kon hij niet meer voor Pol zorgen. is toen in hart van nederland beland, maar mijn vader kon er geen afstand van doen,
Nu heb ik dus Pol in huis en het gaat prima.
Maar...... helaas is mijn vriend er niet blij mee(hij houd niet van honden)Moet ik hem nu wegdoen????
en Pol zijn vierde huis geven??? dacht het ff niet maar is wel moeilijk.

allereerst wil ik zeggen,zeg nooit nooit! want dat dacht ik dus ok!.
toen onze jongste dochter geboren werd leek alles op het eerste gezicht goed te gaan,maar was dan ok niet vaak beneden omdat madam veel sliep.

vanaf oneveer 3 maanden toen ze meer wakker was en dus ook veel beneden was,werd ze ziek en ook goed ziek!
zeker 6x per maand hoge koortsen,verkouden heel benauwd en ga zo door.
ook kreeg ze uitslag op den duur.
de artsen wouden nog geen allergie test doen in 1e plaats.
na een jaar lang hebben rondgetobt met een ziek kind en 3x per week bij de huisarts te hebben gezeten vroeg ik eens aan hem of het van onze hond kon komen.

en dat kon natuurlijk maar hij weet hoe gek ik met mijn beagle was.
toch heb ik toen famke naar een oppasje gedaan , het hele huis chemisch laten reinigen en toen maar wachten.
2 dagen later: geen snotter meer geen uitslag,geen benauwdheid en geen koorts!
ze bloeide helemaal op want ze liep zelfs al achter in haar ontwikkeling omdat haar lijfje vaak te moe was om te ontwikkelen omdat het te druk was met ziektes uitbannen in haar lichaam.
toen weer naar de huiarts geweest en ik eiste een test in het zkh omdat ik het zeker wou weten dat ze niet toevallig een goede periode had!
dezelfde dagkon ik terecht met haar en werd ze vernevelt met een stof an huisdieren honden katten en paarden en voor huisstofmijt.
op beide reageerde ze heel erg heftig,waardoor ze binnen 5 minuten blauw werd.
het was dus overduidelijk.

we hebben toen een heel goed plekje gezocht voor onze beagle waar ze gelukkig was.
en dat heeft ze nu!

de artsen zeiden wel da ze eroverheen kon groeien maar ja dat duurt bij elk kind weer anders..dus ja ik kon haar wel houden,maar voor hetzelfde geld was ze nu nog zo ziek wat zeker zo was want ze heeft haar puffers nog vaak nodig als we bv bij mensen op visite gaan met honden,kinderboerij etc.

en ja als ik onze hond dan gehouden had, ga je er toch anders tegenaan kijken..
als je zo een ziek kindje hebt denk je toch ja het komt van de hond,een hond voelt dat! en zal ongelukkig worden op den duur ben ik van mening..

dus zeg nooit nooit of ook niet als de kinderen allergies zijn!
want dat kun je nooit voorspellen!

conny ik zeg zo net ok al licht er aan zijn veel mensen wie een hond in huis nemen en later komt een kind in beeld en dan moet de hond weg niet dat de kindje ziek van woord en ook niet dat hij wat doet allen op hunnie mannier geen tijd er voor over wil hebben dat bedoel ik en ik heb ook 3 kids wie allegies zijn maar gelukig niet voor honden en katten wel voor konijn en huisstofmeid net als ik daar kan ik ook niet teggen als ik huis niet goed schoon hou dan heb ik me zelf er mee en de kids

Veronique Wat een verhaal zeg. Je kiest voor je kind natuurlijk. Dus wie hier durft te zeggen nooit!! Die moet jou verhaal maar eens lezen....