Ik herken het wel, ik heb ooit een geweldige kruising gehad tussen een poedel (en onderschat nooit een poedel wat water-jacht drift betreft) en een kerryblue terrier.
Die trok levende mollen uit de grond, dat ging zo snel, op plaatsen waar je het niet verwachtte en die gingen ook net zo makkelijk naar binnen.
Dit deed hij als hij de kans kreeg ook met eenden en andere watervogels. Boy was een goed gehoorzame hele fijne en aardige hond, maar owee als hij waterwild zag, hij dook gewoon het water in en de minst snelle eend was voor hem.
Na een paar nare ervaringen heeft hij nooit meer de kans gekregen vooral niet om eenden te jagen als ze jonkies hadden, in de ander seizoenen waren de eenden al gewaarschuwd, ik gaf een gil of zo, en dan waren ze te ver voor hem weg.
Hij at trouwens met hetzelfde gemak karakassen op, maar ik kan de keren dat hij diarree heeft gehad op 1 hand tellen, overgegeven heeft hij nooit, hij is ruim 15jaar geworden ,waarvan de laatste 10 bij ons.
Tis een hele nare ervaring, en bovendien natuurljk niet te accepteren dat er zelfstandig dieren worden gejaagd en gedood, dus is er "opvoed" werk aan de winkel
.
boy bleeft het seizoen met jonge vogels bij water aan de lijn, ging gewoon niet anders.