Hallo Lezers,
Ik lees al een tijdje mee op dit forum en vandaag geregistreerd. Ik hoop dan ook dat mijn stukje op de goeie plek geplaatst is en anders verneem ik graag waar deze wel hoort te staan.
Ik zit met het volgende om maar bij het begin te starten.
Voor pak 'n beet 4,5 jaar gelezen heb ik een hond aangeschaft vanuit het asiel, het ging toendertijd om een ( Volgens zeggen ) 1,5 jarige herderachtige teef, men vermoed Altdeutsche Hutehund maar ze is zeker weten een kruising ervan met vermoedelijk een mechelse of hollandse herder. Afijn, ze is in het asiel beland omdat een Tsjech vanuit het buitenland 14 honden had geïmporteerd, op het moment van inbeslagname door de dierenbescherming bleek zij zwanger en is bevallen thuis bij de toenmalige directrice van het asiel. Haar zusje ook toen 1,5 jaar oud sprekend Altdeutsche Hutehund was tegelijkertijd zwanger en ook in beslag genomen, tevens ook bevallen thuis bij de directrice van het asiel.
Van de 14 honden bleven er 3 over die "kans" maakte op een herplaatsing, wat er met de rest gebeurd is durf ik niet te zeggen maar die waren blijkbaar zoals men vertelde niet herplaatsbaar. Het broertje van deze twee dames is ook tijdelijk opgevangen maar bleek dusdanig angstig in het leven staan dat deze zich de hele dag verschool achter een stoel als er iemand aan kwam, Uiteindelijk werd er gesproken om deze jongeman "rust" te geven omdat zijn leven allen nog maar bestond uit angst. Wat ook hier werkelijk gebeurt is blijft voor ons nog steeds een onbeantwoorde vraag.
Afijn, we hebben de twee zusjes geadopteerd en zijn nu inmiddels 4,5 jaar verder. Dat ze geestelijke schade hebben opgelopen is ons heel duidelijk maar functioneren voor de rest als normale honden. Het heeft heel lang geduurd voordat ze wisten wat een varkensoor was en deze lekker begonnen te vinden. Qua opvoeding hebben we ze nog het e.e.a kunnen leren maar onze hoop is verloren gegaan dat hier nog aan valt te sleutelen. Ze piepen als je ze waarschuwd maar maken ontzettend misbruik van je daar waar ze kunnen.
Nu hebben wij vorige week een pup aangeschafd dat een weloverwogen keuze is geweest, dit omdat ik naar alle eerlijkheid een echte hond mis en daarbij komend toch nog de hoop heb dat onze twee dames zich weer hond gaan voelen en daar ook naar handelen.
Nu wil het zo zijn dat onze dames heel goed met katten kunnen opschieten en ze ook gewoon tolereren op hun kleed, echter nu de pup er is bemerk ik dat ze vele malen chagerijniger zijn als voorheen, wat ook heel goed te begrijpen is. Toch vertrouw ik mijn eigen honden niet om de pup in de buurt te laten, ik heb de woonkamer afgescheiden zodat ze bij elkaar liggen maar er lijfelijk geen ongelukken kunnen gebeuren. Een van de dames gromt al als de kleine man in de buurt komt. Dit vind ik nog niet eens een probleem, maar de manier waarop ze kijkt des te meer, ze heeft een blik in haar ogen als of ze hem gaat bijten maar niet zo vriendelijk. De andere teef heeft ineens een gezagsprobleem naar mij, als ze iets aan het eten is en ik aai haar hoofd dan begint ze al te grommen, kom ik in de buurt van haar mond dan trekt ze haar lippen op en gromt heel hard met snauw bewegingen.
Uiteraard weet ik dat dit alles kan komen door de komst van de pup en ik doe ontzettend hard mijn best om de dames eerst aandacht te geven, ze te belonen voor goed gedrag,met ze te spelen enz enz.
Ik heb gelezen dat je ze het beste gewoon kunt laten gaan en dat het zich vaak vanzelf regelt onder elkaar. Toch vertrouw ik mijn eigen j=honden niet daar ze een verleden hebben gehad en zich dit sinds de komst van de pup ontaard in enerzijds natuurlijk maar onbetrouwbaar gedrag.
De vraag die ik waarschijnlijk krijg: Waarom kies je voor een pup als je weet dat je honden anders reageren?? Ze kunnen heel goed met andere dieren opschieten en buiten een enkele hond om kunnen ze ook met andere honden samen. Dus was voor mij geen reden om zorgen over te maken.
Nogmaals ze zitten gescheiden maar kunnen elkaar zien ruiken en gedeeltelijk aanraken, alleen niet in het ergste geval elkaar verwonden.
Mijn vraag nu na dit hele verhaal, hoe kan ik mijn dames vertrouwen dat het wel goed gaat op termijn tussen hun en de pup?? Erg kortdag om dat nu te zeggen maar als blikken kunnen doden NU vertrouw ik het op termijn ook niet.
Bedankt voor het lezen van mijn heel verhaal en hoop zeer zeker op goede tips zodat alles en iedereen in harmonie samen kan leven zonder er ook maar eentje te kort te doen.
Groetjes Sjattukuh






