Vandaag is het precies een jaar geleden dat ik de rit naar Smilde maakte om onze lieve Sixto op te halen.
Och wat was het zichzelf moeilijk aan het maken tijdens die rit. Hij trok zo hard aan de gordel om bij me te komen dat ik dacht dat hij zichzelf zou ophangen. Toen dus (geheel tegen mijn principe) hem toch maar losgehaakt en heel voorzichtig met hem op mijn schoot gereden. In het begin was hij mijn schaduw alleen nog heel erg schichtig. Hij was overal bang voor en horen deed je hem niet. Vooral was hij erg op voeten gericht en dan met name voeten met laarzen of zware schoenen. Zodra dat in beweging kwam, schoot Sixto aan de kant om in elkaar te duiken. Los kon hij absoluut niet want hij was foetsie. Hoe vaak hij wel niet is ontsnapt! Gelukkig is hij gechipped en wisten de meeste mensen in het dorp wel waar hij hoorde, dus hij werd regelmatig na een ontsnapping weer teruggebracht. Maar wat is er veel veranderd in een jaar tijd! Ontsnappen doet hij niet meer en hij kan in het bos nu heerlijk los lopen want als ik hem roep komt hij weer aandraven (tenzij hij wild ziet, dan heeft hij echt bananen in zijn oren!). Hij is ook veel minder bang en nerveus en opengebloeid tot een heel leuk en lief hondje. Sinds zondag is ons gezin uitgebreid met de Basenji pup Kaleo. In het begin natuurlijk erg wennen (nog wel) maar inmiddels hebben ze elkaar gevonden (en dan voornamelijk Kaleo die Sixto erg interessant vind
) Ik verwacht dat ze binnenkort wel de dikste maatjes zijn en ik hoop nog heel lang van allebei te mogen genieten!



3 doggies
en tja het is dan niet zijn geboortedag maar toch gefelciteer mijn zijn gelukkige 1 jaar bij jullie thuis 





















