ik zal me ook even voorstellen..
ik ben monique 26 jaar 2 kindjes 1 van 5 jaar en 1 van 1 jaar en de 3e spruit onderweg ben nu 21 weken zwager...
ik heb 18 jaar een hele lieve mooie labradoor gehad.. het was echt mijn beste vriend.. helaas raakte zijn lichaam op (zonder dat onze hond het wilde) het laatste jaar was zwaar..hij heeft zelfs een x aan de beademing gelegen was tijdens de wedstrijd nederland brazillie ok nooit te vergeten dus...ik dacht echt nu mnaar 17 jaar ga ik mijn hond missen en kwijd raken.. hijw as over verhit te oud de dierenarts heeft alles gedaan om ons beestje te redden.. er werd gezegd van "hij zal nooit meer de hond zijn die jullie kennen en de kans is nu echt 10% dat hij nu overlijd"ga daar maar van uit.. diep in je hart namen we al afschijd.. niets was minder waar en onze hond overleefde het hij was nog de zelfde oude mickey die we kende.. lief betrouwbaar en een stoere jongen (hij deed zich heel stoer voor hij kon alles) een jaar lang hebben we nog van hem genoten..kleine rondje want hij was oud en kon niet lang meer lopen..
een jaar later hij ging weer achteruit :( medicijnen alles erop en eraan.. hij begon niet meer te eten... 2 weken bleef ik alleen maat thuid voor hem.. ik gaf hem zelfs eten uit mijn hand wat dat at hij wel.. rijst met kipfiled ik stond in de keuken te koken voor me hond..
op een ochtend lag hij voor me slaapkamer deur in 18 jaar heeft hij dat nooit gedaan.. toen wist ik het... meteen aan zijn ogen zooo zielig ik durfde hem niet te roepen (hij leefde gewoon nog) maar kon niet meer lopen.. wat doet dat pijn als je je beestje zo ziet.. ik in paniek me ouders gebeld en de dierenarts van hem..hij moest met spoed komen.. me hond ik wist het..hij zou niet meer thuis komen.. we moesten hem in de auto tillen een volwassen labradoor niet te tillen dus.. maar we deden het voor hem..in de achterbak en angstig naar de dierenarts.. ze wachtte ons al op..ook hun wisten het wel... het was klaar het was gewoon afgelopen.. en me oude hond met nog steeds zijn kwispelende staart vergeet ik nooit meer de angst in zijn ogen..maar het was goed zo.. we hadden 18 jaar van hem mogen genieten..zijn koppie wilde wel nog maar zijn lichaam had zoiets van nee het is genoeg... hij kreeg een middek dat hij rustiger werd.. we waren er allemaal om hem bij te staan want alleen dood gaan mogt zeker niet.. voor hij de spuit kreeg was hij al overleden..onze mooie hond heeft het opgegeven het was goed.. maar pijn deed het..hij is gecrameerd en is heel mooi weer thuis gekomen.. in een mooie urn staat hij in me woonkamer want dat verdiend hij...
nu 7 maanden later miste ik een hond.. we hebben een husky gehaald nu 11 weekjes oud.. we zijn gek op hem.. maar onze mickey zal ik nooit vergeten.. zo'n trouwen hond.. nu een lieve husky genaamd Demon heel anders dan een labradoor maar dat was de bedoeling.. ik wilde geen labradoor meer want alleen mickey was onze lieve labradoor.. mijn beste vriend ooit.. en nu Demon ook zeker.. wat een lieverd is dat.. beetje eigenwijs maar daar houden we van.. dat was mickey tenslotte ook
sorry beetje lang verhaal..




sinds een paar weken zijn wij overgestapt op KVV (Carnibest) voeding en willen binnenkort misschien overstappen op BARF.




















