Op vakantie in Sardinie waren heel veel zwerfhonden, maar die waren echt verwilderd, niet benaderbaar, schuw. Ontwijkten alle menselijke contacten.
Maar er was 1 hondje die liep zo met me mee, zag er best gezond uit, had manieren, luisterde naar mijn nederlandse commando's was echt zo'n leuk beestje.
Dus hebben we haar meegenomen naar de camping, ik wist zeker dat er een baasje wanhopig op zoek was, dit was een te leuk/net hondje om zwerfhond te zijn.
Eten gegeven, anti vlooien behandeling, drinken, uitgelaten en een mandje gemaakt waar ze lekker heeft geslapen. De volgende dag naar de politie voor vragen, dierenarts, dierenwinkel, campingmanagement IEDEREEN vond het waardeloos, we moesten hem maar gewoon terugzetten op straat, "want dat vinden zwerfhonden fijn!" Na met de scooter rond gereden te hebben en aan alle passanten foto's te laten zien hebben we die avond toch nog de eigenaresse gevonden!
Die was zalig gelukkig haar hondje weer terug te hebben. Was een italiaanse oudere vrouw die de helft van haar huis verhuurde aan touristen en die touristen hadden het hek open laten staan waardoor het hondje weg was.... Voelde me wel goed de hond verzorgt te hebben en dan zo'n dankbare eigenaresse, maar ik had me al helemaal voorgesteld; noemde haar lola, en hoe ze mee naar huis zou gaan...etc. Toen ik haar achterliet bij de baas vond ik dat toch wel moeilijk! wel grappig: de hele resterende vakantie; als we langs dat huis reden stond ze ons te begroeten!
Gelukkig hebben we Dex nu!