Hoe verklaar je dan dat bij een nest pups de ene de hele boel bij elkaar gilt en de ander niet?
Dit heeft deels te maken met (on)gevoeligheid en deels met angst.
Sommige mensen gaan ook zonder blikken of blozen bloed laten prikken, anderen liggen met een flauwte in de gang bij te komen. Ligt dat dan ook aan de verpleegkundige of arts?
Nou
... Hahaha!
Onze Ash heeft als pup zijnde ook een slechte ervaring gehad bij de dierenarts. Onze huidige dierenarts vertelde dat er tegenwoordig nieuwe technieken zijn zoals massage tijdens het enten e.d. om de pijnprikkel te minderen. Natuurlijk zijn en blijven er honden dan nog steeds piepen zoals onze Ash, dat hou je altijd. Maar de gil is zeker minder als voorheen wanneer ze wel iets raakte en het pijn deed.
Ik krijg dagelijk meer dan 4 prikken en de ene keer doet dit waanzinnig veel pijn, de andere keer voel ik er nauwelijks iets van. Dit heeft soms te maken met de locatie waar ik geprikt word maar meestal is het dat je dan net iets raakt, een haarvaatje of zo. Het lijkt mij dus dat het bij honden net zo werkt. Een dierenarts is natuurlijk niet per definitie slecht als het eens mis gaat, overkomt de beste. Maar het is vaak wel dat er iets geraakt wordt wat eigenlijk niet geraakt zou moeten worden...