Bij mijn Flos van 17 jaar gaat het nu ook heel snel achteruit. In een tijd van een paar weken ziet hij steeds minder, loopt regelmatig ergens tegenaan en als we 's avonds met hem lopen, sjokt hij achter ons aan, tot hij in de gaten krijgt dat we weer richting huis gaan...dan zet hij ineens wel weer de pas er in! Hij krijgt nu ineens ook een wit waasje over zijn ene oogje. Zijn gehoor is al langer slecht, maar ik merk dat ik nu echt heel hard tegen hem moet praten, wil hij nog maar iets van ons horen! Sinds een paar maanden kan hij ook ineens zijn drolletje niet meer ophouden. Hij voelt het niet meer aankomen, met als gevolg dat hij regelmatig in huis poept! Niet erg, zolang hij er maar niet doorheen gaat lopen, omdat hij de drol simpelweg niet meer ziet liggen! VErder is hij vaak onrustig en loopt soms maar wat rond te tippelen! We geven hem hiervoor wel rustgevende homeopatische druppeltjes, die enigzins helpen....Ouderdom komt nu eenmaal met gebreken....Ik hou er nu wel rekening mee, dat mijn Flos geen eeuwig leven heeft en er binnenkort niet meer zal zijn.....Zolang hij nog geniet van de kleine dingen, mag hij van mij bij ons blijven. Als ik zelf zie dat zijn plezier op is....moet ik hem laten gaan en mag ik trots en gelukkig zijn dat ik hem al zo lang heb mogen houden!! Iedere dag kan gewoon zijn laatste zijn....wie weet vind ik hem straks een keer in huis!
Maar 11 jaar voor een Rotweiler is toch ook al een hele leeftijd. Ik hoop dat je nog een hele tijd van je maatje mag genieten. Als je het niet vertrouwt zou ik toch even naar je dierenarts gaan
Je kun niet meer doen als rekening houden met de gebreken van je hond.....Dan maar een kortere wandeling of iets meer helpen in huis....Ik zorg er nu BV voor dat ik geen meubels ga verschuiven en dat er geen speelgoed van mijn dochtertje rond blijft slingeren.....Dan loopt Flos ook niet snel in huis ergens tegen aan!