Net was ik in het park met mijn Romeo.
Het is net oorlogsgebied, overal knalt het vreselijk.
Romeo schrikt, maar herstelt zich heel goed.
Kijkt naar mij, wat ik ervan vind.
Ik ben maar een kwartiertje buiten geweest en
dat was genoeg, want als het nu al zo gaat, wil ik
vannacht niet meemaken. Deed heel braaf zijn behoefte
en toen hij naar huis wilde, ben ik nog wat omgelopen.
Niet om hem te pesten, maar om aan te geven, dat
het niet erg is, wat er gebeurt.
Niet erg, het is net de Gazastrook.
Overal hoorde ik blaffende honden.
Dat kan toch niet de bedoeling zijn.
Straks toen ik van de zaak afkwam, ben ik eerst gevallen, door het ijs en op de hoek stonden een
stel jongens te schieten, precies op een hoek,
bij een huis, waar ze een paar honden hebben.
Ik heb alleen maar geblaf gehoord.
De straat lag vol met rood spul en de knulletjes
hadden alleen rotjes.
En dan om de zoveel seconden een oorverdovende knal.
Ik heb te doen met onze honden.