Het is nog niet eens zo heel lang geleden, dat er nog helemaal geen bench werd gebruikt bij de opvoeding van een hond. Volgens mij is dit pas 'n jaar of 10 á 15 geleden ongeveer algemeen goed geworden.
Maar, ik kan hier ook 'n jaartje of wat naast zitten.
Tóch werden honden in de "benchloze tijd" ook gehoorzaam. En ikzelf zie eigenlijk de voordelen van het niet-hebben van een bench...
Ik heb honden sinds 1971 en heb nog nooit een bench in huis gehad. Toch zijn mijn (vijf) honden allemaal heel snel zindelijk geworden, konden goed alleen thuis zijn en hebben het slopen tamelijk snel afgeleerd. En dat allemaal zónder bench.
Ik had dan ook geen enkele behoefte aan een bench voor mijn nieuwe pup Terry -nu 14 wkn. oud- toen ze op de leeftijd van 8 weken bij ons kwam wonen.
En ook dit keer is het gelukt. Terry was snel zindelijk, kan al best even alleen thuis blijven en het slopen valt reuze mee. En het is absoluut geen slome duikelaar! Ze kan als een gek door de kamer racen, is altijd "in" voor een potje gek doen en zet haar tanden ook echt wel eens ergens in.
Omdat ik geen bench heb, heb ik haar voorál heel goed in de gaten moeten houden in de eerste weken. En ook nu blijf ik opletten. Ik ben ervan overtuigd, dat Terry juist dáárdoor zo snel alles oppakt! Er wordt immers diréct gereageerd als ze iets doet dat "niet door de beugel kan".
En hoe jonger een hond is, hoe makkelijker hij iets leert. Als ik haar in een bench zou doen als ze moet rusten (en ik ondertussen wat anders ging doen), kón ze ook helemaal niets uithalen wanneer ze wakker zou worden!
Nu moest ik de afgelopen weken constant alert blijven, zodat ik haar onmiddellijk kon "betrappen" als ze verkeerde dingen deed. Daardoor had Terry ook al héél snel door, dat bepaalde dingen simpelweg niet geaccepteerd worden.
Ze heeft, néé... ze néémt ruim voldoende rust en slaapt waar ze wil. De ene keer ligt ze in de keuken en de andere keer "ergens" in de huiskamer. Terry heeft natuurlijk ook een mand, maar daar gaat haar voorkeur niet naar uit. No-problemo, ze mag van mij neervallen waar ze wil.
Ligt ze in de weg, dan hoef ik maar één keer te zeggen: "Terry, ga eens weg."
Dan staat ze op en gaat ergens anders liggen.
Ik ben heel blij dat ik geen bench heb. Want nu heeft ze alles razendsnel opgepakt... ze moest wel!
Want ik "betrapte" haar steeds onmiddellijk als ze iets uithaalde. Als ik een bench had gehad, dan was dat "betrappen" steeds uitgesteld, omdat ze dan in de bench zat opgesloten.
Dan had ik het volgens mij moeilijker gekregen met haar, omdat ik haar dan niet steeds per direct had kunnen corrigeren. Dan zou ze steeds wat ouder worden, terwijl ze toch nog niet "alles doorhad".
En een oudere pup/jonge hond kun je nu eenmaal moeilijker in het gareel krijgen dan heel jonge pup.
Kortom, het niet-hebben van een bench bevalt mij zonder meer prima!
Wie heeft dezelfde ervaring?


3 doggies

greeets






















