Het was in 2002, Jente (teckel) was net 2 jaar oud en ons favoriete wandelplekje was destijds ‘de dijk’. Jente was, en is, een fervent konijnenjager en je voelt hem nu al aankomen denk ik… 
Na een uur wandelen… Jente kwijt… na eindeloos zoeken met behulp van Bamses neus het hol gevonden waar ze was ingekropen, nou ja, hol… eerder een oude rioolpijp in de grond. Ik hoorde Jente fanatiek blaffen. Roepen kon ik als brugman, maar eens een konijn in de smiezen is Jente Oost-Indisch doof.
Na een uur afgewacht te hebben werd ik toch wel ongerust, en als je ongerust bent, tja, dan ga je soms dingen horen en zien die er wellicht niet echt zijn. Ik ‘hoorde’ Jente angstig blaffen, dacht ik. En ik maar roepen, kom Jente… strenger… ongeduldiger. Geen Jente.
Weer een uur later heb ik toch maar 112 gebeld. Mijn vermoeden was dat ze wel vast of klem MOEST zitten. 15 minuten later kwam daar de brandweerwagen met 2 brandweerlieden en een politiebusje met 2 agenten erin. Ze vragen me wat er precies is gebeurd, ik doe mijn verhaal en leid hun naar de plek ‘des onheils’. En daar zaten, lagen en stonden we dan voor die buis.
Nog geen minuut later een ‘tingeling’ achter ons. Het rammelen van de penning aan een halsband. Ik kijk om… en wie staat me daar kwispelend met een snuit vol zand ons onschuldig aan te kijken???
Juist…. :-S
Gelukkig konden we er allemaal hartelijk om lachen en heeft dit verhaal geen financieel plaatje gekregen.
Maar toch… op dat moment was ikzelf ook erg graag in een konijnenhol gekropen!
Sindsdien heb ik altijd maar afgewacht. En is Jente nooit meer langer weggeweest als een half uur. Alsof ze het nog weet!
Wat is jouw verhaal?
http://www.hondenpage.com/foto/foto/92536.jpg




3 doggies





maar de hond was zoals altijd dolblij om me te zien. 






